Ik heb mijn zoon nog nooit gezien..

Wat ik mij afvraag. Waarom wil jij geen behandeling? Niet omdat het moet vanwege je ex. Maar gewoon voor je ex. Je hebt continu problemen met tal van mensen en instanties. Wil je niet dat dat stopt? Dat je leert omgaan met je stoornis of beperking? Want je erkend wel dat je een diagnose hebt. Dus waarom niet iets daarmee doen. Even los van je zoon. Je zult op meerdere terreinen in je leven hier tegenaan lopen denk ik zo.

Mark83 schreef op 15-12-2025 om 15:41:

[..]

Nee, had ik die maar. Ik schrijf impulsief in mijn boze bui een mail. Maar ik blijf erachter staan wat ik gezegd heb over mijn ex schoonvader en die man van haar beste vriendin. Het zijn viezerikken. Die beste vriendin en haar man zijn nu voogd van mijn zoon voor het geval er wat mocht gebeuren met mijn ex. Dan krijgen zij het gezag.

Als jij die innerlijke stem niet hebt om jezelf te begrenzen hoe zie jij goed vaderschap en dat je zegt dat je veranderd bent dan voor je?

Anderen moeten jou steeds begrenzen en als je dan door anderen begrenst word word je daar ook weer kwaad om. 

Je zit continu in een negatieve spiraal van kwaadheid, en neemt continu verkeerde beslissingen. 

Mark83 schreef op 15-12-2025 om 21:00:

[..]

Omdat de behandelaren mij alleen maar aan de medicatie willen hebben en daar heb ik geen zin.

En als dat nu precies is wat ervoor nodig is om je te kunnen beheersen en uiteindelijk jouw zoon te kunnen zien? 

Mark83 schreef op 15-12-2025 om 21:00:

[..]

Omdat de behandelaren mij alleen maar aan de medicatie willen hebben en daar heb ik geen zin.

Geen zin in omdat...?? Wat heb je te verliezen? Zoals je in dit draadje laat zien zit je vast in je eigen destructieve patroon. Wat voor ergs zou er gebeuren als je wel medicatie (of wat voor behandeling dan ook) zou proberen?

Eerlijk, ik snap er geen hout van dat je zó boos en gefrustreerd rondloopt en dan 'geen zin hebt' in een mogelijke oplossing.

Kom op, doe jezelf (en de wereld) een groot plezier en klop aan bij de huisarts. Het draadje is hier al eerder genoemd, Klacht over juf. Staat hieronder. Echt, lees eens over Karen die in het begin een beetje net als jij aanschopt tegen alles en iedereen en hoe mooi zij zich in een paar maanden tijd weet te ontwikkelen. Heel inspirerend vind ik haar verhaal.

Mark83 schreef op 15-12-2025 om 22:34:

[..]

Ik heb aan de medicatie gezeten. Reageerde nergens meer op. Sliep door mijn wekker heen, voelde geen emoties, zat alleen maar voor me uit te staren. Autorijden was gevaarlijk. Precies zoals ze me wilden zien. Een rustige Mark. Het ging een hele tijd goed totdat de omgang op de dag zelf werd afgezegd. Dat is een trigger geweest.

Ik denk dat iedereen graag een rustige Mark wil zien. Maar een zombie hoef je niet te worden hoor. Ik weet natuurlijk niet wat je diagnose is, maar ik weet wel het een en ander van medicatie. En ik weet dat heel veel middelen bij iedereen anders uitwerken. En dat het vaak zoeken is en een kwestie van lange adem voordat je de juiste (combinatie) hebt. Maar nogmaals, een zombie worden is echt niet de bedoeling. En ja, autorijden is met veel medicatie niet verstandig maar vaak alleen in de opbouwperiode. Daarna niet meer. Ik snap dat dat heel onhandig is, maar het is wel voor een heel goed doel.

En ik snap ook heel goed dat je gefrustreerd bent door die opschorting van de omgangsregeling. Maar ik snap ook jouw ex heel goed. Je schetst hier een beeld van jezelf waar de meeste mensen nogal van schrikken. En je toont heel weinig zelfinzicht. Dat helpt je niet. Om je heen schoppen levert alleen maar boze omstanders op, niemand die dan denkt, kom, ik zal die arme jongen eens helpen met het onrecht dat hem wordt aangedaan. Ken je het spreekwoord dat zegt dat je meer vliegen vangt met honing dan met azijn?? Dus, lees nog eens het draadje terug en neem de adviezen hier ter harte.

En dan wordt dit je stappenplan:

Ga aan de slag met je problemen (diagnose/emotieregulatie) en laat je ex en de rechter zien dat er heus wel wat met je te bereiken valt.

Ga naar dat stopgesprek met de politie en leg daar rustig uit hoe de situatie zo ontstaan is. Neem alsjeblieft wel iemand mee die jou een beetje kan beteugelen en die het verhaal kent en jou kan aanvullen/het van je over kan nemen als je dreigt te ontsporen.

Schrijf een excuusbrief aan je ex. Vertel dat je je leven gaat beteren en daarvoor hulp hebt ingeschakeld. Vertel wel meteen in die brief dat je stom bezig bent geweest met de alimentatie, dat je het bedrag dat is vastgesteld niet kunt betalen en dat je (liefst via het LBIO ivm lage kosten) het bedrag opnieuw vast wil laten stellen. En als die opnieuw is vastgesteld betaal je netjes iedere maand, op tijd.

Dan hou je je een jaar koest. Informeert netjes via je familie naar je zoon en laat via je familie af en toe wat vriendelijks van je horen. Je zorgt dat je op de hoogte bent van belangrijke momenten (om te beginnen verjaardag en kerst) en stuurt dan een kaartje met een cadeautje. Iets waar over nagedacht is en niet iets dat je alleen maar hebt gekocht omdat het duur is. Er moet aandacht uit spreken.

En dan hoop je dat je ex ziet dat je je leven gebeterd hebt. Ik durf te wedden dat als je het zo doet, je op veel meer vlakken in je leven rust en vooruitgang zult opmerken.

Succes!

Jonagold, helemaal eens met je stappenplan. Alleen vind ik het wel lastig dat je de beoordeling zo nadrukkelijk bij de ex neerlegt. Er is ook nog rechtspraak in Nederland (die begeleide omgang had toegezegd) waar de ex zich ook aan kan houden. En nog belangrijker: Mark is er zelf ook nog. Ik kan me niet voorstellen dat hij tevreden is met zijn huidige zelf. 

Als medicatie het begin van een oplossing is, dan is dat een goede start. De eerste vervelende verschijnselen lossen zich vanzelf op. En anders in overleg kijken of een andere medicatie beter geschikt is. Eerst dat maar eens voor jezelf gaan uitzoeken. Vriendjes worden met een rustigere Mark. 

Medicatie kan onderdeel zijn van een Behandeling. Maar er is natuurlijk veel meer. Therapie en ziekteinzicht bijvoorbeeld. En medicatie instellen kost tijd. Een zombie worden hoeft niet. 

Ik denk alleen dat deze stoornis vaker problemen geeft. Kan jii bijvoorbeeld omgaan met vervelende collega's, stress in het verkeer of problemen met je buurman? Dit is nu een heftige situatie. Maar zo'n stoornis draag je dagelijks met je mee.

Mark83 schreef op 14-12-2025 om 20:35:

[..]

Waarom? Denk om dezelfde reden die anderen ook hebben. Om je ervaring te delen, te ventileren, voor tips en adviezen, voor steun. Maar ik stootte op een paar bittere babymamas en typetjes die zo aan de slag kunnen bij de rvdk met hun "zoek hulp".

Wellicht had ik beter op een forum kunnen zitten waar voornamelijk vaders zitten. Maar ik blijf mijn ervaringen hier delen omdat ik weet dat ik niet de enige vader ben die in dit schuitje zit.

Amen to that! Je zit hier op een erg moederisbest gezind forum. Als vaders hier hetzelfde gedrag vertonen als je ex vallen ze huilend over Ouderverstoting over elkaar heen.

Dat kan zijn, maar de kans dat je adviezen krijgt in de richting van: lieg tegen je advocaat, val uit tegen de rechter, ga vooral overal rondbazuinen hoe erg je ex is, en schrijf dat ook op in brieven, die kans is erg klein. 

Kijk eens bij dwaze vaders punt nl of bij fathers 4 justice. Als ik een vader was zou ik daar eerder heen gaan dan naar dit forum.
Ik geloof er alleen ook niets van dat zij je adviseren te liegen tegen je advocaat of tekeer te gaan tegen de rechter.

EmmaT schreef op 26-12-2025 om 10:09:

Kijk eens bij dwaze vaders punt nl of bij fathers 4 justice. Als ik een vader was zou ik daar eerder heen gaan dan naar dit forum.
Ik geloof er alleen ook niets van dat zij je adviseren te liegen tegen je advocaat of tekeer te gaan tegen de rechter.

Ach ja, bij elke club zitten natuurlijk polariserende elementen. Er is hier zoveel meegedacht met TO, ook met veel empathie en zorgzaamheid. Maar goed, je  kan ook naar een club gaan waar aan de ene kant misschien vaders zitten vanuit een terecht verhaal over oneerlijkheid en aan de andere kant mee-huilers die nauwelijks iets deden aan de opvoeding van hun kinderen, misschien zelfs abusive waren naar moeder en kinderen maar die nadat moeder zich heeft kunnen onttrekken aan een toxisch huwelijk steen en been gaan klagen hoe oneerlijk zij zijn behandeld, maar die de zorg voor de kinderen naadloos aan een nieuw modelletje overdragen mochten zij daar de kans toe krijg. Alle varianten zijn mogelijk. Lees dit draadje en zie hoe welwillend er mee gedacht wordt door de meesten en hoe TO volhardt in zijn egocentrische opstelling. Ja dan is hij misschien meer op zijn plaats bij Dwaze Vaders. 

Ik weet nog niet of ik dit bericht laat staan, dus aub niet qouten.

Echter ben ik een beetje boos op je houding Mark, en ik wil je uitleggen waarom.

Ik heb een serieuze vechtscheiding achter de rug, waarbij mijn vertrouwen in vrouwen lange tijd volledig weg was.

Middels traumabehandeling ben ik er overheen gekomen, echter beheerst het tot de dag van vandaag mijn leven.

Ik heb een kindje, altijd alle zorg meegedragen, gelukkig erkend en gezag. De relatie was door diverse factoren niet meer houdbaar, dus toen heb ik uitgemaakt.

Wel heb ik gigantische fouten gemaakt, zeker geen agressie of vreemdgaan, wel enige tijd verslavingsproblematiek gehad en daardoor veel gelogen en domme dingen gedaan.

Vooropgesteld, daar schaam ik me diep voor en heb ik mijn verantwoordelijkheid voor gepakt, alsnog terecht dat ze daar boos over was.

Ik wou co ouderschap, ex niet. Kindje was toen 3.

We woonde in mijn omgeving, dus dan zou zijn sociale middelpunt ook hier blijven, ex komt van verder weg.

Resultaat, verhuiswagen, complete inboedel en kindje weg.
Ik kon mijn verdriet niet aan en viel ik in een verslaving, daar was ik eerder voor geholpen en heb ik snel verantwoordelijkheid voor gepakt.

Ze hadden me precies waar ze me wouden hebben.

Ik heb me wederom direct laten helpen, en de verslavingsproblematiek heeft in tussenpozes kort geduurd, alsnog ben ik er echt niet trots op.

Op het moment van schrijven, ben ik bijna 2,5 clean en ik ben op alle vlakken een compleet ander persoon geworden.

Stabiel, samenwonend en een gezond en gelukkig leven🙂.

Echter, zon label verslaafd werk je niet zomaar weg.

Middels rechtzaken, omgangshuizen en ik gok alles bij elkaar zon 20 verschillende hulpverleners zie ik mijn kindje weer, en krijg ik eindelijk erkenning voor het onrecht wat mijn kindje en mij is aangedaan, en dat mijn ex professionele hulp nodig heeft.

Dat ik nu op dit punt ben, is puur door mijzelf open te stellen naar de begeleidende personen en organisaties.

Ik heb gehuild bij ze, ik ben boos geweest, ik heb er zelfs eentje het huis uit gezet toen die een ongepaste opmerking maakte. Oprechte emoties.

Ik ben al ruim 4 jaar aan het vechten voor mijn kindje en mijzelf, ik sta er mee op en ga er mee naar bed. Dag in dag uit.

Ik werk aan mijzelf, heb tot de dag van vandaag aa meetings, traumabehandelingen en psycholoog om mijn hart te luchten.

De eerste omgang is zonder opgaaf reden stopgezet, daarna meer dan 12 maanden moeten wachten tot de rechter tijd had, ik vind het nog steeds schandalig.

Mijn ex werkt alles tegen, en het duurt en duurt maar. Ze wilt simpelweg ons kindje niet delen, en het is helaas allemaal best zorgelijk, en ik ben blij dat de hulpverlening eindelijk ook de signalen heeft opgepikt.

Echter, ik zie mijn kindje weer. Komt weer bij me thuis, en al is het nog niet veel, wekelijks een moment met je kind is goud waard.

Ik doe al 2,5 jaar drugtesten, ben open en eerlijk en stel me kwestbaar op.

Naast bovenstaand, heeft ze de rekeningen geplunderd, alles meegenomen (ik heb nog geen geboortekaart) en mij met de schulden laten zitten, en tel naar al 4 jaar gemiddeld 500 euro per maand aan advocaatkosten kwijt.

Tot de dag van vandaag heb ik daar geen rechtzaak voor gestart, beslag laten leggen of wat dan ook.

Denk je dat ik dat prima vind?
Ik ben woest mark, geloof me. Dat ze me dit al jaren aandoet, terwijl ik zo goed voor ze ben geweest. Ik ben er door getraumatiseerd.

Maar ik moet volwassen zijn, dat word verwacht van iemand die goed ouderschap belangrijk vind.

Mijn kind is waar ik voor leef, ondanks zie ik hem veel en veel te weinig. Kindje zei laatst, ik heb je zo gemist papa.
Dan breekt je hard.

Maar iedereen betrokken ziet dat ik een leuke vent ben, de rapporten zijn nagenoeg perfect qua wat ze zien en observeren, dus het is kwestie van tijd.

Elke keer dat er een verandering/uitbreiding komt doet mijn ex moeilijk, werkt niet mee en vertraagd de boel, al jaren.

Maar ik weet, als ik gewoon blijf aantonen dat het al jaren goed met me gaat blijft de uitbreidingen vanzelf.

Als je je kind helemaal (nog) niet ziet, ga je overal mee akkoord. Je trots, ego en mannelijkheid, flikker dat allemaal overboord.

Laat zien hoeveel je kindje voor je betekend, en koppel dat los van je ex.

Daarnaast, geen alimentatie betalen says it all.
Alimentatie is voor je kindje, niet je ex.

Neem je verantwoordelijkheid.