Ik heb mijn zoon nog nooit gezien..
Ik weet het even niet meer dus wil even mijn verhaal kwijt.
5 jaar geleden werd mijn ex zwanger. Het was niet gepland maar wel welkom. Toen zij 14 weken zwanger was hebben wij ruzie gekregen en heb ik haar in mijn boosheid geblokkeerd. Daar kreeg ik vrijwel gelijk spijt van en heb haar geprobeerd te bellen. Niets meer van haar vernomen.
Ben een rechtszaak gestart voor erkenning, gezag en omgang.
Ondertussen werd onze zoon geboren maar mocht hem tijdens het onderzoek van de RvdK nog steeds niet zien omdat moeder zich onveilig voelde.
4 jaar later de uitspraak;
Ik mocht hem erkennen, gezag werd afgewezen en er werd begeleid omgang geadviseerd.
Ondertussen had mijn ex een vetzoekschrift ingediend voor kinderalimentatie. Daar heb ik uit frustratie geen verweer voor ingediend. De KA werd veel hoger dan geëist.
Omdat ik er boos om was omdat ik mijn zoon nog niet gezien had heb ik ook niet gereageerd op het LBIO waardoor er beslag werd gelegd op mijn loon.
Vorige week zou onze 1e begeleide omgangsmoment zijn. Moeder heeft omgangshuis verteld dat zij het nog steeds niet veilig acht en dat ze mij niet vonsistent en betrouwbaar vind en dat zij een bodemprocedure zou starten om alsnog omgang af te wijzen of op te schorten.
Omgangshuis heeft daar niets mee gedaan omdat zij moeder niet kunnen dwingen om onze zoon erheen te brengen. Terwijl het wel in de beschikking staat.
Wat moet ik nu? Zelf een kort geding aanspannen of wachten op het verzoekschrift van mijn ex. Ik heb mijn kind nog nooit gezien, hij is nu 5 jaar en het zal nu nog langer gaan duren.
Wie weet hoe lang dit kan gaan duren? Ik voel me radeloos.
Zo dan! Diep respect voor jou Pappaaaa! Dit is inderdaad de manier om zowel je eigen leven weer op de rit te krijgen als de omgang met je kind af te dwingen. Hoe onrechtvaardig het ook regelmatig moet voelen. Maar tegenwerken (of zelfs tegenvechten zoals Mark doet) brengt je alleen maar verder van je doel.
Ik gun je dat er binnenkort meer omgang komt met je kind en dat je ex wat minder moeilijk gaat doen. Al heeft ze (met jouw verslavingEN in het achterhoofd), ook best reden om je niet te vertrouwen. Ook voor haar is jullie kind het belangrijkste op de aarde. Als de situatie omgekeerd was, in hoeverre zou jij dan mee willen werken aan omgang??
Of wellicht nog belangrijker: hoe voorkom je dat het zover komt?
Het lijkt een patroon: er is een kind, en soms is er ook een relatie; relatie loopt niet goed, is er al verslaving in het spel, alcohol, drugs?; man trekt zich terug, vrouw claimt het kind; vechtscheiding, met hoge kosten, zoals pappaaa laat zien. Man dieper in verslavingsproblematiek, vaak ook dakloos, soms ook werkloos als gevolg van.
Is er een weg om deze ellende, voor iedereen, te voorkomen? Waar moet je dan beginnen?
Betere voorlichting over de gevolgen van het krijgen van een kind? Wanneer ben je (hij/zij) volwassen genoeg om dat te dragen? Moeten we het daarover hebben?
Betere opvang, met (tijdelijke) huisvesting, met aanpak voor verslavingen? Is zoiets als parentshouses (het Engelse woord schiet me niet te binnen) wellicht iets, alhoewel ik vermoed dat er meer moet gebeuren vanwege de verslavingsproblematiek. Kunnen ervaringsdeskundige mannen zoiets niet zelf starten?
Betere juridische voorlichting, niet alles is haalbaar via de rechter, soms biedt het leven zelf je meer mogelijkheden. En soms moet je verlies nemen om verder te kunnen gaan.
