Lotgenoten

Ik had in het begin de gedachte dat iedereen samen was. En zag alleen stellen of "gelukkige " gezinnen. Terwijl dat natuurlijk onzin is. Je weet nooit wat er achter andermans voordeur speelt. En er zijn heel veel mensen in een relatie die niet fijn is. Of die niet bij mij zou passen. Dat iemand een partner of gezin heeft zegt dus niets over die persoon. Intussen ben ik zo gewend aan het alleen zijn met de kinderen dat mij dat niet meer opvalt. Ik ben niet meer bezig met anderen maar met mijzelf of mijn kinderen. En heel eerlijk? Ik vind het intussen vaak makkelijker. Je hoeft geen rekening meer te houden met een partner. Alleen met je eigen agenda en jouw voorkeuren. Bijvoorbeeld bij het doen van activiteiten. Maar ook bij het nemen van rust. Geen kritiek of overleg. Als jij vandaag boodschappen wilt halen, in je pyjama lopen of wat dan ook dan kan dat ook. En jij hebt ook geen kleine kinderen meer. Dat scheelt natuurlijk ook. Het voorjaar komt eraan. Hebben jouw kinderen bijvoorbeeld sportwedstrijden, activiteiten op school of andere zaken waar je zou kunnen gaan kijken? Ga daar dan mee naar toe. Met een kind van 18 kan dat een lunch in de stad zijn of mee naar een open dag. Dat is direct een stok achter de deur om niet af te zeggen en angst te laten overnemen. En stel je krijgt toch angst dan zit je dat uit. Leer jezelf niet weg te lopen maar blijven ademen en niet direct naar huis. Uiteindelijk zal het afnemen. Je lichaam geeft een reactie op je gedachten. En gedachten kan je beïnvloeden.