Positieve ervaringen scheiden?
De kogel is door de kerk, mijn man en ik gaan scheiden. Na jarenlang vele ruzies en onbegrip is er teveel stuk gegaan. We komen er niet meer uit en het voelt niet meer goed. Het is een dominante man en hij heeft woedeaanvallen, waarvan ik weet dat het na al deze gebeurtenissen alleen maar erger gaat worden. Dat kan ik mijn dochter niet aandoen.
Maar dan het ergste stuk: ik voel me verscheurd dat mijn dochter nu al, op de leeftijd van 2 jaar, haar ouders de helft van de tijd moet missen. Ik voel me zó schuldig dat ik haar dat aandoe. Ik kan haar niet goed uitleggen waarom ze mij dan moet missen en die gedachte breekt me.
Ik ben hier opzoek naar positieve ervaringen. Natuurlijk, scheiden is altijd lijden, maar ik hoop heel erg op (iets) positievere verhalen. Al haal ik daar ook maar een klein beetje steun uit 
.
Ze is nog zo jong dat ze straks niet beter weet dan dat jullie niet bij elkaar zijn. Ik kan me je gevoel en verdriet voorstellen, maar mijn grootste zorg zou zijn of ze wel veilig is bij hem met zijn woedeaanvallen.
Is je man het trouwens eens met deze beslissing? Zitten jullie een beetje op 1 lijn wat betreft de toekomstige verdeling van de zorg? Ik vind het wel jammer dat jullie geen relatietherapie hebben geprobeerd. Zoals ik in je andere draadje al schreef, leren communiceren en elkaar leren begrijpen is altijd goed, misschien wel júist als je gaat scheiden.
Sterkte!
Jonagold schreef op 04-09-2026 om 00:23:
Ze is nog zo jong dat ze straks niet beter weet dan dat jullie niet bij elkaar zijn. Ik kan me je gevoel en verdriet voorstellen, maar mijn grootste zorg zou zijn of ze wel veilig is bij hem met zijn woedeaanvallen.
Is je man het trouwens eens met deze beslissing? Zitten jullie een beetje op 1 lijn wat betreft de toekomstige verdeling van de zorg? Ik vind het wel jammer dat jullie geen relatietherapie hebben geprobeerd. Zoals ik in je andere draadje al schreef, leren communiceren en elkaar leren begrijpen is altijd goed, misschien wel júist als je gaat scheiden.
Sterkte!
Voor mijn dochters veiligheid vrees ik niet. Hij is het enigszins eens met de beslissing, maar vooral omdat hij ziet dat ik het niet meer kan. En ik snap je punt wat betreft relatietherapie. Een paar maanden geleden hebben we ook op een breekpunt gestaan, waarna ik zei dat 1 voorwaarde relatietherapie was. Maar na weer 30 ruzies met de meest nare dingen naar mn hoofd geslingerd te krijgen, kan ik niet meer en heb ik daar niet eens de energie meer voor.
en zelfs nu kan relatietherapie wel helpen. Niet om bij elkaar te blijven maar om de basis te gaan bieden voor een goed na-huwelijk.
Je dochter is nog heel jong, jullie zullen nog heel veel moeten overleggen en afspreken.
Ik ben gescheiden toen mijn kind nog geen jaar was, die weet idd niet beter maar om het in goede banen te leiden zul je daar beiden stappen moeten zetten.
Verjaardag is maar 1 dag echt je verjaardag, wij hebben dat 20 jaar samen gevierd met nieuwe partners en kinderen want dat is het 'gezin' van mijn kind.
Sinterklaas idem.
Ysenda schreef op 04-09-2026 om 02:32:
en zelfs nu kan relatietherapie wel helpen. Niet om bij elkaar te blijven maar om de basis te gaan bieden voor een goed na-huwelijk.
Je dochter is nog heel jong, jullie zullen nog heel veel moeten overleggen en afspreken.
Ik ben gescheiden toen mijn kind nog geen jaar was, die weet idd niet beter maar om het in goede banen te leiden zul je daar beiden stappen moeten zetten.
Verjaardag is maar 1 dag echt je verjaardag, wij hebben dat 20 jaar samen gevierd met nieuwe partners en kinderen want dat is het 'gezin' van mijn kind.
Sinterklaas idem.
Heel eerlijk? Voor een scheiding én therapie is er simpelweg geen geld. We hebben geen spaargeld dus zullen al moeten lenen van familie.
Gisteravond weer een gesprek gehad en hij wil het zelf alleen proberen als ik álles los kan laten en nergens meer meezit. Toen ik aangaf dat ik tijd nodig heb daarvoor, gaf hij aan dat ik egoïstisch ben en mezelf boven mn gezin zet. En daar zit het hele punt: natuurlijk wil ik er alles aandoen en ook mijn eigen gedrag aanpassen. Maar hij vraagt zulke onrealistische dingen van me. Het lijkt wel altijd alsof we op een andere planeet leven.
Ik Ben zó bang 
. Nu ik weer wakker word, twijfel ik of ik het wel moet doen. Maar blijven voelt ook niet goed.
Sila1 schreef op 04-09-2026 om 07:46:
[..]
Heel eerlijk? Voor een scheiding én therapie is er simpelweg geen geld. We hebben geen spaargeld dus zullen al moeten lenen van familie.
Gisteravond weer een gesprek gehad en hij wil het zelf alleen proberen als ik álles los kan laten en nergens meer meezit. Toen ik aangaf dat ik tijd nodig heb daarvoor, gaf hij aan dat ik egoïstisch ben en mezelf boven mn gezin zet. En daar zit het hele punt: natuurlijk wil ik er alles aandoen en ook mijn eigen gedrag aanpassen. Maar hij vraagt zulke onrealistische dingen van me. Het lijkt wel altijd alsof we op een andere planeet leven.
Ik Ben zó bang
Vreselijke situatie, ik leef met je mee. Ik vermoedde uit je andere draadje al dat het veel erger was dan je daar toen schreef. Ik herken de woede-aanvallen en het moegestreden zijn. Het altijd op eieren lopen. En dat het altijd jouw schuld is, want jij moet je (weer/altijd) aanpassen. Jij zou egoïstisch zijn, maar hij heeft het over zichzelf.
Ik denk dat het goed is dat je gaat scheiden, hoe vreselijk het ook is je kind nu vaak te moeten missen. Heel dapper van je, zet door en ga niet meer naar hem terug. Dan gaat je kind in elk geval een deel van de tijd ervaren hoe het is bij een normale, liefdevolle en respectvolle ouder en mocht je ooit weer een nieuwe relatie krijgen, hoe het gaat in een respectvolle relatie.
En zelf kan je tot rust komen als je niet meer samenwoont en kan je weer jezelf worden.
Wil je deze vraag beantwoorden? Zitten jullie een beetje op 1 lijn wat betreft de toekomstige verdeling van de zorg?
En wil je in jullie woning blijven of kan dat niet?
Heel veel sterkte. Je kunt het.💪
ArianneH schreef op 04-09-2026 om 08:20:
[..]
Vreselijke situatie, ik leef met je mee. Ik vermoedde uit je andere draadje al dat het veel erger was dan je daar toen schreef. Ik herken de woede-aanvallen en het moegestreden zijn. Het altijd op eieren lopen. En dat het altijd jouw schuld is, want jij moet je (weer/altijd) aanpassen. Jij zou egoïstisch zijn, maar hij heeft het over zichzelf.
Ik denk dat het goed is dat je gaat scheiden, hoe vreselijk het ook is je kind nu vaak te moeten missen. Heel dapper van je, zet door en ga niet meer naar hem terug. Dan gaat je kind in elk geval een deel van de tijd ervaren hoe het is bij een normale, liefdevolle en respectvolle ouder en mocht je ooit weer een nieuwe relatie krijgen, hoe het gaat in een respectvolle relatie.
En zelf kan je tot rust komen als je niet meer samenwoont en kan je weer jezelf worden.
Wil je deze vraag beantwoorden? Zitten jullie een beetje op 1 lijn wat betreft de toekomstige verdeling van de zorg?
En wil je in jullie woning blijven of kan dat niet?
Heel veel sterkte. Je kunt het.💪
Lief je bericht, doet me goed. Qua verdeling kunnen we nu redelijk praten, maar dat daar nog ruzies over gaan komen is zeker. Gelukkig kan ik waarschijnlijk in het huis blijven, dat is al een zorg minder.
Ik merk nu heel erg aan mezelf dat ik me weer terug voel krabbelen en het zo eng vind allemaal. Diep vanbinnen weet ik allang dat deze relatie niet klopt. Maar voor hem heb ik jarenlang geen relatie gehad (ik laat moeilijk iemand toe). Ook hebben mijn ouders 10jr geleden een vreselijke scheiding gehad waarbij ze beiden waren doorgeslagen en ik 'ineens' op eigen benen moest staan en alle veiligheid weggeslagen werd. Ja, ik was al volwassen, maar hoe het allemaal verliep heb ik erg mee gezeten. Daar kwam bij dat al mn vriendinnen gingen settelen. Ik had zón behoefte aan geborgen- en veiligheid, dat ik mezelf helemaal heb laten meetrekken in alles. Maargoed, dat is achteraf. Ik ben nu zó bang om weer vanaf 0 te starten en dan ook nog eens met co-ouderschap erbij. Ik raak helemaal in paniek bij alleen al de gedachte...
Uit je vorige draadje kreeg ik de indruk dat je man die woede-uitbarstingen zelf ook veroordeelde en daar wat aan wilde doen. Maar alshii nu alleen maar relatietherapie wil aangaan als jij niet moeilijk doet over wat er allemaal is voorgevallen (begrijp ik dat goed?) dan is het natuurlijk een hopeloze zaak. Ik zou nog altijd voor therapie zijn, maar als hij zijn gedrag niet echt als een probleem ziet en kennelijk vindt dat jij hem daar niks over mag verwijten, dan schiet dat ook niet op.
Ik zou me trouwens niet vastklampen aan het hierboven geschetste ideaalplaatje van een gezellig nahuwelijk met gezamenlijk gevierrde verjaardagen. Als jullie de zorg voor jullie dochter goed kunnen regelen en beschaafd met elkaar kunnen omgaan straks dan is dat al heel wat. Alles daarboven is bonus
Sila, ik heb je een persoonlijk bericht gestuurd. Dat kan je via je account lezen.
Temet schreef op 04-09-2026 om 08:49:
Uit je vorige draadje kreeg ik de indruk dat je man die woede-uitbarstingen zelf ook veroordeelde en daar wat aan wilde doen. Maar alshii nu alleen maar relatietherapie wil aangaan als jij niet moeilijk doet over wat er allemaal is voorgevallen (begrijp ik dat goed?) dan is het natuurlijk een hopeloze zaak. Ik zou nog altijd voor therapie zijn, maar als hij zijn gedrag niet echt als een probleem ziet en kennelijk vindt dat jij hem daar niks over mag verwijten, dan schiet dat ook niet op.
Ik zou me trouwens niet vastklampen aan het hierboven geschetste ideaalplaatje van een gezellig nahuwelijk met gezamenlijk gevierrde verjaardagen. Als jullie de zorg voor jullie dochter goed kunnen regelen en beschaafd met elkaar kunnen omgaan straks dan is dat al heel wat. Alles daarboven is bonus
Hij ziet zeker zijn tekortkomingen, maar wordt ook steeds bozer op mij, waardoor hij minder zn excuses aanbiedt. Kortgezegd: hij is vaak degene die fout zit, ik ben koppig en blijf erin hangen en kan hard zijn. Dat maakt voor hem dat hij er dan ook niet meer zn best voor wil doen. Daar ging het gisteren ook weer mis: we lagen knuffelend in bed, hij zei dat voor hem alles weer goed was en we weer met schone lei gingen beginnen. Ik zei ook ja, maar diep vanbinnen voelde ik nog wel twijfel en angst en spanning. Dat voelde hij, en toen werd hij boos. Hij vindt mij egoïstisch dat ik me er dan niet overheen kan zetten. Omdat ik mijn eigen gevoel boven dat van mijn gezin zet en ervoor zorg dat we een gebroken gezin worden.
Je bent absoluut niet egoïstisch, dat is hij juist door onredelijke eisen te stellen en geen ruimte te bieden voor jouw gevoelens.
IMI-x2 schreef op 04-09-2026 om 09:25:
Je bent absoluut niet egoïstisch, dat is hij juist door onredelijke eisen te stellen en geen ruimte te bieden voor jouw gevoelens.
Hij zegt dus dat hij me al zo vaak de ruimte heeft gegeven (we zitten al maanden in ruzie op en af) en hij niet de rest van de vakantie, we hebben nog een week, in onzekerheid gaat leven. Hij is erg zwart-wit en moet duidelijkheid hebben. Maar ik vind inderdaad ook dat hij dat niet van me kan vragen. Ik ben geen robot.
Als hij duidelijk wil, kun je hem die geven: ja we gaan scheiden.
Al voel je het nu niet, je zult zien dat je 10x sterker bent dan je denkt. Ik heb dit ook meegemaakt, met zo'n type man. Ik ben zo ontzettend gelukkig dat ik doorgezet heb. Mijn leven is vele malen mooier nu. Als je er behoefte aan hebt, mag je me een privébericht sturen.
Als de relatie niet wederkerig is, en zo klinkt hij niet, dan is relatietherapie niet per se zinvol. Relatietherapeuten verhelderen lang niet altijd dat er een ongelijke balans is tussen geven en nemen omdat ze vinden dat ze neutraal moeten blijven. Het zou dus erg afhangen van de moed en de helderheid van de therapeut of dat zinvol is.
Gezellig samen verjaardagen vieren lijkt me bij een dergelijke disbalans ook niet wenselijk. Gezonde afstand nemen is dan werkbaarder. Degene die normaal gesproken geacht wordt de lieve vrede te bewaren, krijgt dan rust en degene die overal wat van vindt en eist in feite ook, want die ziet dan niet meer zoveel wat hem stoort.
Google eens op parallel ouderschap. Dat heeft voor mij gewerkt.
Theofora schreef op 04-09-2026 om 10:09:
Als de relatie niet wederkerig is, en zo klinkt hij niet, dan is relatietherapie niet per se zinvol. Relatietherapeuten verhelderen lang niet altijd dat er een ongelijke balans is tussen geven en nemen omdat ze vinden dat ze neutraal moeten blijven. Het zou dus erg afhangen van de moed en de helderheid van de therapeut of dat zinvol is.
Gezellig samen verjaardagen vieren lijkt me bij een dergelijke disbalans ook niet wenselijk. Gezonde afstand nemen is dan werkbaarder. Degene die normaal gesproken geacht wordt de lieve vrede te bewaren, krijgt dan rust en degene die overal wat van vindt en eist in feite ook, want die ziet dan niet meer zoveel wat hem stoort.
Google eens op parallel ouderschap. Dat heeft voor mij gewerkt.
Nee therapie is te laat. Ik loop al de hele vakantie rond met een steen in mn maag en weet gewoon dat dit de betere optie is. Nu nog doorzetten... dat van parallel ouderschap is denk ik een goede optie voor als het zover is.
Het zal een flinke periode zwaar en vreselijk verdrietig zijn. Maar na verloop van tijd zal je je beter voelen dan ooit, verlost van die negativiteit, spanning en angst voor boosheid.
Je beseft nu je er inzit niet half hoe zwaar dat eigenlijk op je gemoedstoestand en levensgeluk drukt.
Ik snap je verdriet om je dochter, maar die heeft nu ook last van de sfeer, en steeds meer naarmate ze ouder wordt. Een onvoorspelbare papa, die boos kan worden op mama is echt eng en emotioneel onveilig. En er komt een moment als ze ouder en eigenwijzer wordt, dat hij bij haar ook gaat ontploffen. Dat bespaar je haar met een scheiding ook, in iedergeval voor minimaal 50%.
Ik snap je paniek nu, maar het komt echt goed. Nu is je dochter nog zo jong dat ze er waarschijnlijk nog niet zoveel bij denkt. Het zal natuurlijk wennen zijn,maar ze zijn flexibeler dan je denkt.
Sterkte!