Positieve ervaringen scheiden?
De kogel is door de kerk, mijn man en ik gaan scheiden. Na jarenlang vele ruzies en onbegrip is er teveel stuk gegaan. We komen er niet meer uit en het voelt niet meer goed. Het is een dominante man en hij heeft woedeaanvallen, waarvan ik weet dat het na al deze gebeurtenissen alleen maar erger gaat worden. Dat kan ik mijn dochter niet aandoen.
Maar dan het ergste stuk: ik voel me verscheurd dat mijn dochter nu al, op de leeftijd van 2 jaar, haar ouders de helft van de tijd moet missen. Ik voel me zó schuldig dat ik haar dat aandoe. Ik kan haar niet goed uitleggen waarom ze mij dan moet missen en die gedachte breekt me.
Ik ben hier opzoek naar positieve ervaringen. Natuurlijk, scheiden is altijd lijden, maar ik hoop heel erg op (iets) positievere verhalen. Al haal ik daar ook maar een klein beetje steun uit 
.
Hey Sila,
Kan me goed voorstellen dat je zoekt naar houvast en tips vanuit positieve voorbeelden. Zonder dat ik jouw situatie ken, is het lastig om iets te schrijven dat goed aansluit. Je komt snel bij de algemene adviezen zoals je hier en op andere manieren al zult hebben gekregen. Scheiding is hoe dan ook verdrietig. Dat onderkennen en accepteren is al een goed begin. In de omgang als ouders en ex partners zijn allerlei smaken, afhankelijk van personen en verleden. Geef het tijd en probeer als doel voor ogen te houden dat je samen goed voor jullie kind wil blijven zorgen.
Bij mij gaat het redelijk goed. Uiteindelijk past het niet echt bij mij. Het voelt als onnatuurlijk dat mijn kinderen vaak ergens anders zijn. Dat went nooit.
Succes
Sila1 schreef op 07-09-2026 om 06:51:
Zakelijke dingen komen we wel uit. Ik heb het er meer moeilijk mee dat ik voel dat ik zwakker word. Ik heb weer de hele nacht wakker gelegen en gehuild en ineens ga je dingen romantiseren. Ik wéét dat het niet meer kan, maar ben zo bang en alles voelt als een zwart gat. Alsof ik de rest van mn leven ongelukkig en eenzaan ga zijn....
Toen ik ging scheiden (niet mijn keuze, man vertrok plotsklaps naar iemand waar hij blijkbaar mee vreemd ging) stond ik daar in mijn uppie. 's Nachts was erg. Kon mijn verdriet dan bij niemand kwijt, miste mijn man en maatje. (die mijn maatje niet meer was, voelde me zo verraden) en inderdaad ik weet nog dat ik wilde dat ik even kon kijken naar hoe het er over een jaar uit zou zien. Nou dat jaar is gewoon omgevlogen en ik ben er gelukkiger uitgekomen. Voelde ook ineens een enorme rust toen hij niet meer in huis was (want ja, toch onbewust was ons huwelijk natuurlijk niet zo top als ik wilde, zat met een echtgenoot die liever weg dan thuis was) en ja toen was hij echt weg, en was dat eigenlijk meer relaxter dan dat je aldoor maar zit te wachten 'wanneer komt hij weer thuis' of... 'waarom wil hij altijd zo lang bij de tennisclub blijven hangen, is het thuis niet leuk?" Dus ja, het gaf me rust en duidelijkheid. Hij was echt een paar jaar uit beeld, ook bij de kinderen (16 en 19) want hij had het licht ergens anders gezien.
Met zijn drietjes hebben we er het beste van weten te maken en ex man heeft dus heel veel verloren.(Inmiddels zijn we 10 jaar verder). Hij was opnieuw getrouwd, weer gescheiden, weer andere vriendin en nu zijn we weer normaal met elkaar. Prima dat hij niet meer mijn man is, en gelukkig ben ik niet meer boos op hem en komt hij gewoon op de koffie. Ongeveer een jaar na de scheiding kwam ik een leuke nieuwe man tegen waar ik nog steeds mee ben, en deze man is gewoon veel leuker en liever dan mijn ex-man. Ben er echt beter uitgekomen dus.
Ik vind het alleen sneu voor de kinderen dat ze dit hebben moeten meemaken, maar ik kon hier helaas ook niet veel aan doen en heb denk ik het beste gedaan wat kon in deze situatie.
Ik ben zelf ook erg gelukkig en veel gelukkiger na de scheiding.
Volgens mij zijn er ook mensen die er wel spijt van hebben. Maar als je uit een slechte relatie komt waarbij je continu op eieren moet lopen, steeds weer bang bent dat hij boos wordt om niets (en waarbij jullie kennelijk steeds weer iets anders over iets denken), je steeds weer de schuld geeft van alles (of aangeeft dat jij dingen moet laten/jij moet je dus aanpassen), aldoor kritiek heeft en ander naar gedrag (behalve dan op de goede momenten), dan kan ik me slecht voorstellen dat je niet heel veel gelukkiger zult zijn als je eenmaal van elkaar los bent.
Ik denk dat je het nu al merkt als je niet bij hem in de buurt bent (jij elders of hij elders) en dat gaat dan dus elke dag zo zijn. Dat geeft een enorme rust. En zeker als de hele scheiding afgehandeld is.
Dan kan je heerlijk een fijne leefomgeving voor jezelf en je kind creëren. Met rust.
Ja, je moet als je alleen leeft alles zelf regelen. Maar alles zelf doen en niet continu op eieren lopen en bang zijn voor woede-uitbarstingen kost echt veel minder energie dan in de situatie waar je nu in zit.
Je moet alleen wel de scheiding eerst doorkomen en sterk zijn en niet aldoor willen toegeven omdat hij lief en begripvol doet, je je schuldig voelt dat je wilt scheiden of omdat je woede-uitbarstingen wilt voorkomen. Dat is heftig. Maar het is het waard!
