Positieve ervaringen scheiden?
De kogel is door de kerk, mijn man en ik gaan scheiden. Na jarenlang vele ruzies en onbegrip is er teveel stuk gegaan. We komen er niet meer uit en het voelt niet meer goed. Het is een dominante man en hij heeft woedeaanvallen, waarvan ik weet dat het na al deze gebeurtenissen alleen maar erger gaat worden. Dat kan ik mijn dochter niet aandoen.
Maar dan het ergste stuk: ik voel me verscheurd dat mijn dochter nu al, op de leeftijd van 2 jaar, haar ouders de helft van de tijd moet missen. Ik voel me zó schuldig dat ik haar dat aandoe. Ik kan haar niet goed uitleggen waarom ze mij dan moet missen en die gedachte breekt me.
Ik ben hier opzoek naar positieve ervaringen. Natuurlijk, scheiden is altijd lijden, maar ik hoop heel erg op (iets) positievere verhalen. Al haal ik daar ook maar een klein beetje steun uit 
.
ik ben sinds 4 uur wakker een doodsbang. Help, ga ik me ooit beter voelen?😭
Natuurlijk ga je je beter voelen. Nu ben je op het moment dat je geen idee hebt hoe dit belangrijke gesprek zal lopen. En ook sta je je juist op dit moment meer toe om toe te laten wat er in het verleden gebeurt is.
Misschien helpt het als je wat dingen op papier zet en meeneemt en tijdens het gesprek ook aantekeningen maakt. Als je erg tegen het gesprek opziet, zou ik kijken of je iemand mee kunt nemen.
Ja, je gaat je beter voelen. Het is nogal wat, je hele leven overhoop, een man voor wie je bang moet zijn, met een klein kind. Het is logisch dat je af en toe aanvliegt. Zeker midden in de nacht, als je wakker ligt. Maar er komen echt betere tijden. Is er iemand die je kan bellen? Vraag hulp. Een mens hoeft zoiets moeilijks niet alleen te doen.
Sila1 schreef op 06-09-2026 om 08:12:
ik ben sinds 4 uur wakker een doodsbang. Help, ga ik me ooit beter voelen?😭
'Maar ik moet het als een mantra in mijn hoofd blijven herhalen: het is niet veilig.' Dat meot niet de mantra zijn waarmee je de scheiding in gaat. Daarmee maak je jezelf banger dan waarschijnlijk nodig is, wordt het een beauty-beast-verhaal, wat niet klopt met hoe je de relatie eerder beschreef.
Je mantra moet zijn: deze relatie werkt niet en we kunnen het samen niet beter maken. En dat is 'kut' of maakt je bang voor de toekomst. Het is voor allebei verdrietig. Je moet op een punt komen waarbij je over en weer kunt uitwisselen dat dit nu de realiteit is, dat je denkt dat de scheiding voor ieder apart van jullie beter zal zijn en dat je ervoor wil zorgen dat ieder ook weer de kans heeft om een nieuwe toekomst op te bouwen. Het is voor jullie kind het beste als ieder weer een goed eigen leven kan opbouwen. Daar moet je nu de basis voor gaan leggen en dat begint toch met dat je dat elkaar toewenst. Dus ik zou in het gesprek daar vooral over beginnen: erkennen dat het rottig, vervelend, jammer etc. is; erkennen dat scheiding het beste is; en dat je daar dan weer het beste van wil maken. Verder nog geen afspraken of lastige punten. Hooguit nog even praten over het proces: hoe gaan we de scheiding aanpakken en welke afspraken maken we voor de tussentijd? Als je dat samen kunt beslissen ben je al een stap verder. Maar het kan zijn dat je dat niet meteen in het eerste gesprek moet forceren.
tsjor schreef op 06-09-2026 om 09:08:
[..]
'Maar ik moet het als een mantra in mijn hoofd blijven herhalen: het is niet veilig.' Dat meot niet de mantra zijn waarmee je de scheiding in gaat. Daarmee maak je jezelf banger dan waarschijnlijk nodig is, wordt het een beauty-beast-verhaal, wat niet klopt met hoe je de relatie eerder beschreef.
Je mantra moet zijn: deze relatie werkt niet en we kunnen het samen niet beter maken. En dat is 'kut' of maakt je bang voor de toekomst. Het is voor allebei verdrietig. Je moet op een punt komen waarbij je over en weer kunt uitwisselen dat dit nu de realiteit is, dat je denkt dat de scheiding voor ieder apart van jullie beter zal zijn en dat je ervoor wil zorgen dat ieder ook weer de kans heeft om een nieuwe toekomst op te bouwen. Het is voor jullie kind het beste als ieder weer een goed eigen leven kan opbouwen. Daar moet je nu de basis voor gaan leggen en dat begint toch met dat je dat elkaar toewenst. Dus ik zou in het gesprek daar vooral over beginnen: erkennen dat het rottig, vervelend, jammer etc. is; erkennen dat scheiding het beste is; en dat je daar dan weer het beste van wil maken. Verder nog geen afspraken of lastige punten. Hooguit nog even praten over het proces: hoe gaan we de scheiding aanpakken en welke afspraken maken we voor de tussentijd? Als je dat samen kunt beslissen ben je al een stap verder. Maar het kan zijn dat je dat niet meteen in het eerste gesprek moet forceren.
Tsjor, "hij is gevaarlijk" lijkt me typisch iets waarmee TO wel rekening moet houden als ze zegt echt te willen scheiden van hem.
Elke 8 dagen wordt er een vrouw vermoord door haar (ex-)partner en dat gebeurt juist in situaties waar de vrouw aangeeft de relatie te willen beëindigen.
Ze hoeft "hij is gevaarlijk" niet het hele scheidingsproces te blijven herhalen, maar ze moet dat zeker in haar achterhoofd houden als ze alleen met hem is, dus bijv. ook niet in de hoek van een kamer staan waardoor ze niet kan weglopen als hij in woede uitbarst. En waardoor hij haar in de hoek kan dringen en haar kan wurgen. Die onstrategische positief schijnt juist de kans op wurgacties te vergroten heb ik gehoord van iemand die ook gewurgd is (gelukkig overleefd).
Dit soort mannen is onvoorspelbaar. En misschien is de kans klein dat hij het echt doet, maar als het gebeurt kan het zo met je afgelopen zijn. Dus iemand erbij hebben of buiten de (openstaande) deur in de buurt laten staan, is ook een optie.
Niet naïef zijn, maar je eigen veiligheid (en evt. van je kind als die ook gevaar loopt, maar dat lijkt hier niet aan de orde te zijn) altijd voorop stellen.
Dus TO, fijn als je hier even een bericht plaatst als je hem gesproken hebt, zodat we in elk geval weten dat dat goed gegaan is (met jou).
we hebben vandaag veel gepraat en hij wil nog relatietherapie proberen. Ik heb aangegeven dat ik dat niet wil. We hebben afgesproken dat degene die in het huis blijft, onze hond houdt. Op een flatje met peuter en pup lukt niet. Maar hij is ondernemer met onzeker inkomen en komt moeilijk aan een flat. Ik sta ingeschreven voot sociale huur en denk dat ik wel wat kan krijgen. Maar dan moet ik een geweldig huis in een superbuurt opgeven, driehoog achter zitten én mn hond missen. Hij vindt dat we beiden moeten zoeken, ik heb niet gezegd dat ik via sociale huur evt. Snel een woning kan krijgen. Help, ik wil hier niet weg!
Haal eerst eens even diep adem. Een scheiding regel je niet in 1 dag. Jullie hebben allebei even ademruimte nodig. Alleen slaapruimte regelen ( wie is nu waar) is voor nu even voldoende.
Laat je angst niet de overhand nemen met allerlei doemscenario's.
linn19 schreef op 06-09-2026 om 13:30:
Haal eerst eens even diep adem. Een scheiding regel je niet in 1 dag. Jullie hebben allebei even ademruimte nodig. Alleen slaapruimte regelen ( wie is nu waar) is voor nu even voldoende.
Laat je angst niet de overhand nemen met allerlei doemscenario's.
Maar het moet wel geregeld worden uiteindelijk. En zoals het er nu naar uitziet, gaat hij geen woning kunnen krijgen...
Als (áls) hij inderdaad een onbehandelde bipolaire stoornis heeft, is hij niet geschikt om een kind op te voeden. Dat is te onveilig. Dan is jullie dochter het overgrote deel van de tijd bij jou en heeft hij geen grote woning nodig. Het is dus alleen maar logisch dat jij in de huidige woning blijft, als je die tenminste kunt betalen.
Sila1 schreef op 06-09-2026 om 13:32:
[..]
Maar het moet wel geregeld worden uiteindelijk. En zoals het er nu naar uitziet, gaat hij geen woning kunnen krijgen...
Ja uiteindelijk wel maar dat is nu zijn probleem geworden. Daar zal hij zelf energie in moeten gaan stoppen. Jij gaat een plan voor jezelf maken en kijken welke mogelijkheden er voor jou zijn. Daar zul je al je energie al voor nodig hebben. Laat het even rustig inzinken allemaal. Dan komt de vraag voor jullie scheiden met ieder eigen advocaat of samen mediator, daar komen ook veel zaken langs die jullie moeten regelen. Dus voor nu alleen de vraag wie is waar, gaat hij tijdelijk nu ergens anders wonen?
Voor nu slaap ik bij mijn moeder, die woonr in de buurt en heeft een extra slaapkamer. Mijn dochter is daar nu met mij, ik breng haar straks naar huis om gewoon thuis te slapen.morgen weer een dag. Ik sta nummer 5 op een sociale huurwoning en heb gereageerd. Misschien dat ik maar beter aan het kortere eind kan trekken om geen vechtscheiding te krijgen. Hij staat niet ingeschreven op Woningnet. Ik ga er financieel dan op vooruit en heb alles op loopafstand. Ik ben bang voor de nacht, waarschijnlijk ga ik weer niet kunnen slapen. Ik wéét dat ik door moet zetten, maar god, wat is het moeilijk.... al helemaal omdat hij niet wil.
hij praat overigens nu heel verstandig. Hij gunt mij ook echt het beste en is heel rustig en redelijk. Wel probeert hij elke keer nog over therapie te praten en dat ie niet snapt dat ik dat niet meer wil. Vind het erg moeilijk om daar hard in te blijven staan...
Sila1 schreef op 06-09-2026 om 18:26:
Ik sta nummer 5 op een sociale huurwoning en heb gereageerd. Misschien dat ik maar beter aan het kortere eind kan trekken om geen vechtscheiding te krijgen. Hij staat niet ingeschreven op Woningnet. Ik ga er financieel dan op vooruit en heb alles op loopafstand.
Je zal eerst gescheiden moeten zijn om een sociale woningbouw te kunnen krijgen. Anders teveel inkomen en dus krijg je dit niet. Hoelang sta je al ingeschreven? Nummer 5 nu staan zegt niks over de volgende keer. Ook krijg je geen urgentie meer voor scheidingen.
Je moet eerst eens rust nemen en laat hem ook een paar dagen op jullie dochter passen. Zoek de rust alleen op en ga nadenken. Je vliegt nu van links naar recht.
IMI-x2 schreef op 06-09-2026 om 13:33:
Als (áls) hij inderdaad een onbehandelde bipolaire stoornis heeft, is hij niet geschikt om een kind op te voeden. Dat is te onveilig. Dan is jullie dochter het overgrote deel van de tijd bij jou en heeft hij geen grote woning nodig. Het is dus alleen maar logisch dat jij in de huidige woning blijft, als je die tenminste kunt betalen.
Sila, begrijp ik nu dat jij aldoor voor jullie dochter zorgt, dat je haar meeneemt naar jouw moeder als jij daar gaat slapen? Ook in het weekend?
Zorg hij niet alleen voor haar, nooit?
Hoe zie je de zorg of de verdeling van zorg tussen je man en jou als jullie niet meer samen wonen? Concreet? Ook gezien bovenstaande post van IMI-x2?
En hebben jullie nu besproken hoe jullie het wonen de komende weken vormgeven?
Dat is nu van groter belang dan de definitieve woonvorm. Stap voor stap, eerst de tijdelijke situatie, later pas de definitieve situatie.
En je man moet eerst de scheidingsmelding laten landen en gaan accepteren. Als je te snel wilt, kan dat ook het scheidingsproces frustreren.
Sowieso heb ik het advies om nooit verplichtingen voor een andere woning aan te gaan als je niet eerst met elkaar afspreek wie wat gaat betalen. Anders moet je zowel voor de nieuwe als (de helft van) de huur voor de oude woning betalen. En ook handig om dan een eerlijke verdeling van de spullen meteen te regelen.
Fijn als je ook meer helderheid geeft over (jouw ideeën over) de verdeling van de zorg voor jullie dochter met ons deelt. Hoe het nu is, en hoe je het voor de toekomst voor je ziet.
Sterkte, het is heftig, maar je kunt dit echt. Als je met iemand met dergelijk naar gedrag kunt samenwonen en je houdt dat vol, dan ben je sterk. Dus dan kan je ook van hem scheiden.
Er zijn hier heel veel mensen die met je mee willen denken. Komt goed.