Scheiding bij de rechtbank!

tsjor schreef op 30-06-2026 om 22:33:

Er zitten keuzes onder. Bijvoorbeeld: je had er ook voor kunnen kiezen om te zorgen dat haar inkomen omhoog ging, meestal betekent dat toch meer uren werk, meer verantwoordelijkheden op je nemen en soms extra onderricht of cursussen. Maar ook investeren in netwerken en contacten.
'Hier was dat een keuze op basis van financiën ( ik verdiende meer dan mijn partner)'. Het zal eens niet zo zijn. Ik zie daar een paar redenen voor. Mannen verdienen nog steeds meer dan vrouwen voor hetzelfde werk, mannen krijgen eerder promotie, gaan eerder voor een hoger salaris, zijn vaak net wat ouder en dus ook eerder begonnen aan betaald werk dan vrouwen. In elk geval is dit de situatie die maakt dat in elk gesprek aan de keukentafel in alle vrijheid en op elke individuele basis massaal dezelfde keuze wordt gemaakt: hij blijft fulltime werken.

Daar had ze zelf voor moeten zorgen dan toch? Ze koos er voor om minder uur te gaan werken, dat had ik ook prima willen doen. Maar de keuze op basis van het feit dat ik meer verdiende, een flexibelere baan had en een hogere opleiding had, hebben die keuze tot stand doen komen. Ik snap het stukje "dat ik er voor had kunnen zorgen" niet zo. Zij stond er op max 24 uur te gaan werken. Later werd dat 28. Ik had ook met alle liefde een dag ingeleverd. Maar financieel hadden we het zo het beste en samen hebben we besloten dat dit dan de oplossing is. Ik vond het prima om minder te gaan werken, maar vond het ook geen probleem om FT te blijven werken. 

 

'... en de mening van mijn partner dat ze niet fulltime wou werken, maar max 28 uur.' Het zit er zo ingebakken dat je geen kinderen krijgt om ze 5 dagen per week naar de kinderopvang te laten gaan, en een au pair is alleen voor de mensen die een groot huis hebben.

Dat heeft niks met opvang te maken, ex wou gewoon niet meer werken. Doet dat nu nog steeds niet sinds de scheiding. 

 

'Op deze manier sloegen we 2 vliegen in 1 klap: We hadden het financieel goed, en partner was gelukkig.' En je hebt één vlieg gemist: stel dat jullie niet meer bij elkaar zouden zijn, dan heeft zij een behoorlijke achterstand op de arbeidsmarkt, dat geldt ook voor zoiets als pensioen. het voordeel dat jij hebt gehad dat je je fulltime aan je werk kon wijden is niet zozeer eigen verdienste als wel dat het werk en de reproductieve sfeer door een ander werd verzorgd.

  Maar daarvoor zit er al een pensioenvereffening in een scheiding. Je moet formeel afzien van elkaars pensioen, doe je dit niet, dan heb je gewoon recht op een deel. Dus dat staat nog weer totaal los van PA.

Het uitgangspunt is dan: beiden hebben geïnvesteerd in de periode waarin mensen samen leven, de een doet daarin niet onder voor de ander. Bij een scheiding zou op dat moment de startsituatie van beiden gelijk getrokken mogen worden. Dat heeft gevolgen voor de zorg voor de kinderen. En ook voor de inkomens verdeling.

Dat snap ik, vandaar nog steeds mijn vraag: Moet dan ook mee gerekend worden dat ik gedurende dat huwelijk 11 jaar lang 2x het salaris ingebracht heb dan dat zij ingebracht heeft? Als we vinden dat we PA moeten berekenen, voor "niet meetbare"zaken als ontwikkeling, arbeidsmarkt. Nou vind ik die laatste überhaupt iets achterhaald, want ik geloof niet bepaald dat mijn ex een achterstand op de arbeidsmarkt heeft door 28 uur te werken. En niet meetbaar bedoel ik mee: Mijn ex heeft geen vervolgopleidingen meer gedaan. Dat zat er ook niet in, niet lullig bedoeld. Dat weet ik, dat weet zij. Is ook totaal geen interesse in geweest. Zou ik daar dan wel voor moeten betalen? 

Op dit moment lijk PA niet meer in trek. Voor een groot deel gevoed door de gedachte dat vrouwen ook voor hun eigen inkomen moeten zorgen. Dat deel ik, maar als je dat ook echt hebt kunnen waarmaken is het verdelen van twee gelijke delen geen probleem: er hoeft dan niets overgeheveld te worden. Het loont dus om tijdens de relatie er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat beiden ongeveer evenveel verdienen. Degene die het meeste verdient zou dus ook tijd kunnen inzetten voor zorg, zodat degene die het minste verdient meer uren kan maken en daardoor ook meer kan verdienen.
Maar onder het motto dat PA achterhaald is komen nu hele ruime berekeningen voor KA op tafel te liggen. Met daarbij een emotionele lading, want dat is 'voor de kinderen'. Soms lijkt het verkapte PA te zijn en dat vind ik verhullend.

Bij mij was PA ook totaal niet aan de orde en wegens 50-50 KA ook niet. Maar ik vind het persoonlijk wel frappant dat we dat salarisverschil buiten de boeken houden. Als we stellen dat mannen nog steeds structureel meer verdienen dan vrouwen, dan is het in vrijwel elk huwelijk dus zo dat de vrouw "genoten"heeft van dat voordeel. Tenminste, als je zoals ik en mijn ex een rekening hebt en daar alles op binnen laat komen en uit laat gaan. Ik vind het gek dat we dat niet meenemen in de berekening. 

Het is geen voorschot, het is wat je inbrengt om er dan van te leven, samen met de partner die je hebt gekozen.
Moderner wordt: dit heb ik ervan gekocht en dat is dus van mij. 
Er komen wel meer relaties waarin vrouwen meer geld verdienen dan mannen. Ik ken slechts één relatie waarin de vrouw altijd kostwinner is geweest en de man altijd huisman. Zij had tegen haar pensionering aan er ook wel moeite mee: ik heb altijd hard gewerkt, ik heb het geld altijd verdiend en hij heeft ervan geprofiteerd. Daar had ze moeite mee. Dat was voor mij nieuw en verbaasde me ook wel, omdat je dat bij de oudere generatie nooit hoorde van mannen. 
Ik denk dat het vraagt om een herbezinning op het concept 'relatie' en of daar iets van 'samen' in thuis hoort.  

Elpisto schreef op 01-07-2026 om 09:30:

[..]

Bij mij was PA ook totaal niet aan de orde en wegens 50-50 KA ook niet. Maar ik vind het persoonlijk wel frappant dat we dat salarisverschil buiten de boeken houden. Als we stellen dat mannen nog steeds structureel meer verdienen dan vrouwen, dan is het in vrijwel elk huwelijk dus zo dat de vrouw "genoten"heeft van dat voordeel. Tenminste, als je zoals ik en mijn ex een rekening hebt en daar alles op binnen laat komen en uit laat gaan. Ik vind het gek dat we dat niet meenemen in de berekening.

Een van de problemen is dat bepaald soort arbeid geen betaalde arbeid is, dat geldt met name voor arbeid die verricht wordt om ervoor te zorgen dat iemand een productieve medewerker kan zijn, zogenaamde reproductieve arbeid. Het gaat dan om voeding, wonen, verzorging, zorg voor kinderen. Als je dat als betaald werk zou moeten laten doen zie je wat dan eigenlijk de financiële bijdrage is van de vrouw die 28 uur betaald werk doet en dus ook een groot deel van die reproductieve arbeid verricht. Maar ze zal daarvoor niet betaald worden. 

AnnaPollewop schreef op 01-07-2026 om 11:18:

Als we stellen dat mannen nog steeds structureel meer verdienen dan vrouwen, dan is het in vrijwel elk huwelijk dus zo dat de vrouw
"genoten"heeft van dat voordeel.

Dat vind ik wel een beetje grijs, eerlijk gezegd.
Dat we als maatschappij dus mannen beter betalen dan vrouwen voor hetzelfde werk, dat we vrouwenwerk minder betalen dan mannenwerk domweg omdat er meer vrouwen in werkzaam zijn en we het dús minder geld waard vinden, en dat je dan bij scheiding de vrouwen dat fictieve "voordeel" af gaat pakken van getrouwd geweest zijn met een man die door die maatschappelijke overtuiging meer salaris kreeg voor hetzelfde werk als zij?
Dat jouw vrouw in jouw oordeel niet evenveel bijdroeg aan jullie huishouden als jij, is toch geen reden om daar alle vrouwen in de maatschappij voor te straffen? Jij hebt dat in jouw relatie laten gebeuren, dat is een keuze geweest die zich uitbetaalde in gemak (al was het alleen maar het gemak van het vermijden van conflict hierover) en dan is het wat laf om daar een maatschappelijk iets van te maken en dat via de maatschappij te willen laten verrekenen.

Ho ho, het is niet mijn oordeel. Ik heb het enkel over het stukje PA en het feit dat we daar bepaalde zaken wel in mee nemen en andere zaken niet. En op het moment dat dat negatief uitvalt voor een vrouw, vinden we daar allemaal wat van meestal. 

Ik weet niet of ik je conclusie helemaal snap. We vinden vrouwenwerk minder geld waard, omdat er vrouwen in werkzaam zijn? En later heb je het weer over "hetzelfde werk". Dit is toch geen inkomensdiscussie over het verschil in salaris tussen man en vrouw met hetzelfde werk? 

Je eindconclusie vind ik best treffend, want ik denk daar eigenlijk precies hetzelfde over: Het feit dat PA nog veelal gebaseerd is op een hele ouderwetse overtuiging en veelal niet de daadwerkelijke situatie schetst, daar hoef ik toch niet voor gestraft te worden.

Maar misschien is dit een leeftijds dingetje. Niet lullig bedoeld. Maar ik zie in mijn omgeving, mijn leeftijdscategorie etc. absoluut niet de zaken gebeuren die hier vaak besproken worden. Dus misschien heeft het ook met referentiekader te maken. 

Ik vind het persoonlijk, maar nogmaals ik betaal dus geen PA dus opzich is het niet iets wat mij persoonlijk raakt, een ietwat gekke redenatie dat we een heleboel zaken daar in mee nemen, dus vrouw werkt minder, krijgt daardoor minder kans, heeft vaak een groter gedeelte van het huishouden daardoor, dat moeten we compenseren met PA. 

Maar we praten dus niet over het verschil in inkomen, want ja dat is gewoon wat het is en dat heb je samen besloten. Ik zie niet in waarom dat dan niet ook onderdeel van de discussie is. Ik zeg toch ook niet tegen mijn ex-partner: Ik heb die woning verbouwd, in mijn eentje. Daar heb jij geen vinger voor uitgestoken 1 jaar lang. Dus je kunt naar de overwaarde fluiten. 

Is het een beetje makkelijk gesteld "jij hebt dat laten gebeuren". Nee hoor, dat was een bewuste keuze. Van beide kanten. Ik zie alleen nog niet echt een goed argument waarom je dan niet ook dat verschil in inkomen ( Wat overigens niet d.m.v. inkomensverschil man-vrouw kwam, ik heb nou eenmaal een hogere opleiding gedaan dan haar in een werkveld waar het goed verdient) zou mee nemen. Wat maakt dat we iets "niet meetbaars" als gedorven toekomstperspectief wel mee nemen, maar dat niet? 

Nog los van het feit dat ik het gewoon een hele ouderwetse gedachte vindt ja.

Elpisto, je maakt een denkfout. In een relatie breng je over het algemeen allebei wat in zodat je samen de BV gezin draaiend houdt. In jouw geval jij meer inkomen, zij meer zorg. Maar in waarde voor het gezin is het hetzelfde. Dus bij een scheiding verdeel je ook het salaris en de zorg zoals je dat deed tijdens het huwelijk. Jij dus meer financieel en zij meer zorg.
Op het moment dat je dan de zorgload anders verdeelt, kun je ook de financiële kant anders verdelen. Maar je kunt niet zeggen, nou Marie, je hebt al die jaren van mijn inkomen geprofiteerd, nu is het klaar. Ze hééft niet geprofiteerd, ze heeft haar bijdrage aan de BV gezin in natura geleverd.
Dat zij niet meer wílde werken, daar ben je nog steeds zelf bij geweest. Als je het daar niet mee eens was had je dat toen moeten aankaarten, niet achteraf.
In mijn geval heb ik een stap terug gedaan qua carrière omdat mijn man graag een eigen bedrijf wilde opzetten en dat kan niet parttime. En hij wilde graag dat de kinderen maar 2 dagen naar de opvang gingen. Met dank aan de opa’s en oma’s kon ik nog 4 dagen blijven werken, maar dat was anders niet gelukt. Het zou toch wat zijn als ik daar dan na een scheiding de prijs voor zou moeten betalen?

Jonagold schreef op 01-07-2026 om 17:03:

Elpisto, je maakt een denkfout. In een relatie breng je over het algemeen allebei wat in zodat je samen de BV gezin draaiend houdt. In jouw geval jij meer inkomen, zij meer zorg. Maar in waarde voor het gezin is het hetzelfde. Dus bij een scheiding verdeel je ook het salaris en de zorg zoals je dat deed tijdens het huwelijk. Jij dus meer financieel en zij meer zorg.
Op het moment dat je dan de zorgload anders verdeelt, kun je ook de financiële kant anders verdelen. Maar je kunt niet zeggen, nou Marie, je hebt al die jaren van mijn inkomen geprofiteerd, nu is het klaar. Ze hééft niet geprofiteerd, ze heeft haar bijdrage aan de BV gezin in natura geleverd.
Dat zij niet meer wílde werken, daar ben je nog steeds zelf bij geweest. Als je het daar niet mee eens was had je dat toen moeten aankaarten, niet achteraf.
In mijn geval heb ik een stap terug gedaan qua carrière omdat mijn man graag een eigen bedrijf wilde opzetten en dat kan niet parttime. En hij wilde graag dat de kinderen maar 2 dagen naar de opvang gingen. Met dank aan de opa’s en oma’s kon ik nog 4 dagen blijven werken, maar dat was anders niet gelukt. Het zou toch wat zijn als ik daar dan na een scheiding de prijs voor zou moeten betalen?

Ik ben het wel enigzins eens met Elpisto. Wat jij schrijft is op papier heel eerlijk maar niet helemaal de realiteit. Met name de tijd dat kinderen hele dagen op school zitten heeft degene die het minst werkt veel vrije tijd, dan is er het huishouden maar de meesten zijn echt niet de hele dag daarmee bezig. Er wordt wel degelijk van geprofiteerd door (vaak) de vrouw. 

Om mij heen veelvuldig meegemaakt dat het minder werken toch meestal een bewuste afgedwongen keuze van de vrouw was, van de man hoefde dat echt niet zo. Behalve dan als de relatie op een scheiding uitdraaide dan was de vrouw ineens vergeten dat het een eigen keus was en werd het gebracht alsof het een offer was van haar kant min of meer afgedwongen door de man. Tja..

In jullie geval konden jullie het oplossen met grootouders, fijn dat dat kon. Stel dat dat niet kon; dan had je man pech gehad met de eigen bedrijf wens of toch meer opvang. 

'Van beide kanten. Ik zie alleen nog niet echt een goed argument waarom je dan niet ook dat verschil in inkomen ( Wat overigens niet d.m.v. inkomensverschil man-vrouw kwam, ik heb nou eenmaal een hogere opleiding gedaan dan haar in een werkveld waar het goed verdient) zou mee nemen.'
Ik begrijp je niet helemaal geloof ik. Het verschil in inkomen wordt bij een scheiding als je PA 'klassiek' berekent toch wel meegenomen? Er worden gewoon getalletjes met elkaar vergeleken. 
Dan: vrouwen werken heel vaak in een werkveld waar je niet zo goed verdient, bijvoorbeeld omdat het vaak niet de productieve sectoren zijn, maar de reproductieve (zorg, onderwijs) vaak ook afhankelijk van overheidsgeld. 
PA is niet zozeer een verrekening van een verdorven toekomstperspectief als wel de balans van de relatie op het moment van de scheiding. Het is voor een beperkte tijd, daarna moet iedereen weer voor eigen inkomen zorgen. KA is lucratief omdat dat veel langer doorgaat en deels gebaseerd is op behoefte. 

Jonagold schreef op 01-07-2026 om 17:03:

Elpisto, je maakt een denkfout. In een relatie breng je over het algemeen allebei wat in zodat je samen de BV gezin draaiend houdt. In jouw geval jij meer inkomen, zij meer zorg. Maar in waarde voor het gezin is het hetzelfde. Dus bij een scheiding verdeel je ook het salaris en de zorg zoals je dat deed tijdens het huwelijk. Jij dus meer financieel en zij meer zorg.
Op het moment dat je dan de zorgload anders verdeelt, kun je ook de financiële kant anders verdelen. Maar je kunt niet zeggen, nou Marie, je hebt al die jaren van mijn inkomen geprofiteerd, nu is het klaar. Ze hééft niet geprofiteerd, ze heeft haar bijdrage aan de BV gezin in natura geleverd.
Dat zij niet meer wílde werken, daar ben je nog steeds zelf bij geweest. Als je het daar niet mee eens was had je dat toen moeten aankaarten, niet achteraf.
In mijn geval heb ik een stap terug gedaan qua carrière omdat mijn man graag een eigen bedrijf wilde opzetten en dat kan niet parttime. En hij wilde graag dat de kinderen maar 2 dagen naar de opvang gingen. Met dank aan de opa’s en oma’s kon ik nog 4 dagen blijven werken, maar dat was anders niet gelukt. Het zou toch wat zijn als ik daar dan na een scheiding de prijs voor zou moeten betalen?

Je gaat er wel aan voorbij dat de strijd aan die verdeling soms ook deels reden is voor een scheiding. Ik heb het bij mijn neef gezien, afspraak was dat ze beiden 1 dag minder zouden werken en zodra de kinderen naar school gingen zou zij die ene dag over 2 dagen verdelen gezien haar reistijd was dat prima te doen, mijn neef zou als de kinderen naar school gingen een halve dag meer gaan werken en de woensdagochtend thuis werken. Zo bleef er 2 dagen opvang over.

Zijn (ex)vrouw besloot hier haar eigen wending aan te geven en is zonder overleg 3 dagen gaan werken in plaats van 4 en nog steeds kwam er veel van het huishouden op neef terecht. Als je dan uit elkaar gaat is die verdeling nog steeds 3 dagen werken vrouw, om 4 dagen werken door man omdat dat tijdens het huwelijk ook zo was. 

Wat mij betreft moeten mensen af van het idee dat keuzes die ooit in het huwelijk zijn gemaakt levenslang standhouden en dat je daaraan gehouden bent. Je gaat uit elkaar. Dat huwelijk was toen. Je hebt er zelf mee ingestemd om niet of minder te gaan werken. Na een scheiding is een nieuwe situatie ontstaan en ben je zelf verantwoordelijk voor je leven en financiën. Niet je ex. Laten we voor de toekomstige generaties ook insteken op beiden blijven werken en financiële gelijkwaardigheid. Waarbij zorg en inkomen gelijk worden gedeeld. Niemand zou afhankelijk moeten zijn van anderen.

'Wat mij betreft moeten mensen af van het idee dat keuzes die ooit in het huwelijk zijn gemaakt levenslang standhouden en dat je daaraan gehouden bent.' 
Het is niet levenslang. PA is nu 5 jaar, was 12 jaar. Alleen KA is vrij lang, tot kind 18, 21 en sommigen zeggen 27 jaar is. 

Decembermamma schreef op 02-07-2026 om 09:30:

[..]

Je gaat er wel aan voorbij dat de strijd aan die verdeling soms ook deels reden is voor een scheiding. Ik heb het bij mijn neef gezien, afspraak was dat ze beiden 1 dag minder zouden werken en zodra de kinderen naar school gingen zou zij die ene dag over 2 dagen verdelen gezien haar reistijd was dat prima te doen, mijn neef zou als de kinderen naar school gingen een halve dag meer gaan werken en de woensdagochtend thuis werken. Zo bleef er 2 dagen opvang over.

Zijn (ex)vrouw besloot hier haar eigen wending aan te geven en is zonder overleg 3 dagen gaan werken in plaats van 4 en nog steeds kwam er veel van het huishouden op neef terecht. Als je dan uit elkaar gaat is die verdeling nog steeds 3 dagen werken vrouw, om 4 dagen werken door man omdat dat tijdens het huwelijk ook zo was.

Herkenbaar. Maar juist daarom is het jammer dat PA niet meer als modern wordt gezien terwijl tegelijkertijd KA heel erg hoog wordt. Iemand mag best even tijd krijgen om zich aan te passen aan een eigen inkomen wat veel lager is dan het gezinsinkomen en dan bedenken dat meer werken een goed idee is. Maar dat kan kort. Daarna valt PA weg. 

tsjor schreef op 02-07-2026 om 20:17:

[..]

Herkenbaar. Maar juist daarom is het jammer dat PA niet meer als modern wordt gezien terwijl tegelijkertijd KA heel erg hoog wordt. Iemand mag best even tijd krijgen om zich aan te passen aan een eigen inkomen wat veel lager is dan het gezinsinkomen en dan bedenken dat meer werken een goed idee is. Maar dat kan kort. Daarna valt PA weg.

Nu is het valt weg terwijl het in de looptijd omhoog gaat.

Beter zou zijn om het af te bouwen ipv in 1x te stoppen.