Seksuele gelijkheid
Lastig onderwerp, zit je klaar? Komtie:
We emanciperen de goede kant op. Wachtend op mijn zoon bij het voetbalveld zie ik hordes jongedames in voetbaltenue elkaar een high-five geven omdat ze tijdens het oefenpotje hebben gescoord. Op mijn werk groet ik mijn vrouwelijke leidinggevende op de gang die me zojuist per email een inhoudelijk serieus antwoord gaf op mijn verlofaanvraag. Fietsend over het stationsplein verspert een vrouwelijke agent me de weg en vertelt me dat hier niet gefietst mag worden. Ik gehoorzaam, stap af en loop verder. Dagelijkse activiteiten waarbij ik geen seconde nadenk over sekseverschillen.
We werken hetzelfde, voelen hetzelfde, willen diep van binnen allemaal hetzelfde en maatschappelijk worden er jaarlijks miljoenen uitgetrokken om gelijkheid meer en meer te bevorderen.
In het verleden leek mij dit altijd een goede ontwikkeling. Tot ik ging scheiden. Mijn ex ging namelijk vreemd. En niet een keer. In 7 jaar tijd en 3 kinderen verder heeft ze er twee minnaars op nagehouden. Als ik er nu over nadenk best knap zo tussen de zwangerschappen door. Daar zal ze zo haar redenen voor gehad hebben zoals dat gaat bij affaires.
Toen ik haar echter vroeg naar hoe ze die mannen dan had uitgezocht zei ze: 'Die dienden zich aan'. Waarbij ze aangaf dat ze eigenlijk altijd wel een bedpartner kan vinden als ze daar zin in heeft en dat haar vriendinnen dat ook aangeven. Toen ik zelf ging daten na de scheiding merkte ik dat het gemak dat ik in mijn studententijd heb ervaren nu niet meer op gaat; Een onenightstand organiseren gaat eigenlijk alleen maar via apps waar mensen daar specifiek op zitten te wachten. Na wat onderzoek in kleine kring over dit onderwerp bij gescheiden ouders komt steevast dit beeld naar voren: Vrouwen kiezen (veelal) uit wie ze willen en mannen moeten maar hopen dat ze in de smaak vallen.
In het licht van alle positieve seksediscriminatie en 'gelijke kansen voor iedereen' vond ik dit een bijzondere ontdekking. Het onderwerp is vaak ook zeer controversieel en er wordt gelaten op gereageerd. Het wordt gezien als een wetmatigheid waar we niet omheen kunnen. Dat was de vrouw en haar aanrecht ook 50 jaar geleden. Wordt het niet eens tijd dat we hier meer over praten en onderzoeken wat we eraan kunnen doen zodat iedereen gelijke kansen krijgt?
M
Homeguy schreef op 31-01-2026 om 16:21:
@Ariannh @Labyrinth
Dank! Vind het inderdaad lastig om mezelf te accepteren in de versie die ik geworden ben. Van zorgeloze lang blonde student naar dikkige kale 40'er die vol bezig is met de tegenwind van het leven: scheiden, kinderstress, nieuwe baan zoeken etc. Ik heb schatten van kinderen en ik probeer mijn levensgeluk uit hen te halen maar als ze weer naar hun moeder zijn en ik in de spiegel kijk ben ik niet blij met wat ik zie. Hoop dat dit een fase is.
Je hoeft jezelf helemaal niet te accepteren. Ik gebruik het woord ook wel, maar eigenlijk gaat het in een relatie ook niet over accepteren. Accepteren is een soort tegenwicht voor zelfkritiek en prestatiedruk. Accepteren veronderstelt dat er iets is dat beoordeeld moet worden. Het is een gespletenheid, een ik dat kijkt en een ik dat bekeken wordt.
Vraagt het leven niet, zeker nu aan jou op deze leeftijd, om te stoppen met die verhalen maken over jezelf. Een verhaal (ook een mismoedig verhaal) geeft misschien controle, dit ben ik (geworden), maar het legt alles vast en fixeert je. Elk beeld wordt een gevangenis. Dus nee jij bent niet een versie.
Misschien iets te zweverig of te religieus, maar in de tien geboden, wordt er gezegd geen beeld te maken van God. God wil zich niet vastleggen en ook niet vastgelegd aanbeden worden. Het leven stroomt door ons heen, zorgeloos en dan bezorgd, gefixeerd en dan weer open en vrij.
Mooi en zeker niet zweverig. Ik begin soms te denken dat mijn hoofd (denkertje) mijn grootse vijand is. Heb nu 3 boeken van Jan Geurtz uit en in theorie begrijp ik het, voel het nog niet.
Daarom: zoek een goede coach. Die kan je helpen de theorie om te zetten naar de praktijk. En heb geduld. Veranderen is een langdurig proces. En net zoals je na elke stap vooruit ook weer achteruit lijkt te gaan, maak je ook altijd weer stappen vooruit na een dip. Hou vol!
Wat mij trouwens wel hielp was iedere dag een paar positieve dingen opschrijven. Iets waar je blij van werd, waar je trots op bent, waar je dankbaar voor bent. Tel je zegeningen. Dat zijn er echt een heleboel!
