Seksuele gelijkheid
Lastig onderwerp, zit je klaar? Komtie:
We emanciperen de goede kant op. Wachtend op mijn zoon bij het voetbalveld zie ik hordes jongedames in voetbaltenue elkaar een high-five geven omdat ze tijdens het oefenpotje hebben gescoord. Op mijn werk groet ik mijn vrouwelijke leidinggevende op de gang die me zojuist per email een inhoudelijk serieus antwoord gaf op mijn verlofaanvraag. Fietsend over het stationsplein verspert een vrouwelijke agent me de weg en vertelt me dat hier niet gefietst mag worden. Ik gehoorzaam, stap af en loop verder. Dagelijkse activiteiten waarbij ik geen seconde nadenk over sekseverschillen.
We werken hetzelfde, voelen hetzelfde, willen diep van binnen allemaal hetzelfde en maatschappelijk worden er jaarlijks miljoenen uitgetrokken om gelijkheid meer en meer te bevorderen.
In het verleden leek mij dit altijd een goede ontwikkeling. Tot ik ging scheiden. Mijn ex ging namelijk vreemd. En niet een keer. In 7 jaar tijd en 3 kinderen verder heeft ze er twee minnaars op nagehouden. Als ik er nu over nadenk best knap zo tussen de zwangerschappen door. Daar zal ze zo haar redenen voor gehad hebben zoals dat gaat bij affaires.
Toen ik haar echter vroeg naar hoe ze die mannen dan had uitgezocht zei ze: 'Die dienden zich aan'. Waarbij ze aangaf dat ze eigenlijk altijd wel een bedpartner kan vinden als ze daar zin in heeft en dat haar vriendinnen dat ook aangeven. Toen ik zelf ging daten na de scheiding merkte ik dat het gemak dat ik in mijn studententijd heb ervaren nu niet meer op gaat; Een onenightstand organiseren gaat eigenlijk alleen maar via apps waar mensen daar specifiek op zitten te wachten. Na wat onderzoek in kleine kring over dit onderwerp bij gescheiden ouders komt steevast dit beeld naar voren: Vrouwen kiezen (veelal) uit wie ze willen en mannen moeten maar hopen dat ze in de smaak vallen.
In het licht van alle positieve seksediscriminatie en 'gelijke kansen voor iedereen' vond ik dit een bijzondere ontdekking. Het onderwerp is vaak ook zeer controversieel en er wordt gelaten op gereageerd. Het wordt gezien als een wetmatigheid waar we niet omheen kunnen. Dat was de vrouw en haar aanrecht ook 50 jaar geleden. Wordt het niet eens tijd dat we hier meer over praten en onderzoeken wat we eraan kunnen doen zodat iedereen gelijke kansen krijgt?
M
Homeguy schreef op 31-01-2026 om 16:21:
@Ariannh @Labyrinth
Dank! Vind het inderdaad lastig om mezelf te accepteren in de versie die ik geworden ben. Van zorgeloze lang blonde student naar dikkige kale 40'er die vol bezig is met de tegenwind van het leven: scheiden, kinderstress, nieuwe baan zoeken etc. Ik heb schatten van kinderen en ik probeer mijn levensgeluk uit hen te halen maar als ze weer naar hun moeder zijn en ik in de spiegel kijk ben ik niet blij met wat ik zie. Hoop dat dit een fase is.
Je hoeft jezelf helemaal niet te accepteren. Ik gebruik het woord ook wel, maar eigenlijk gaat het in een relatie ook niet over accepteren. Accepteren is een soort tegenwicht voor zelfkritiek en prestatiedruk. Accepteren veronderstelt dat er iets is dat beoordeeld moet worden. Het is een gespletenheid, een ik dat kijkt en een ik dat bekeken wordt.
Vraagt het leven niet, zeker nu aan jou op deze leeftijd, om te stoppen met die verhalen maken over jezelf. Een verhaal (ook een mismoedig verhaal) geeft misschien controle, dit ben ik (geworden), maar het legt alles vast en fixeert je. Elk beeld wordt een gevangenis. Dus nee jij bent niet een versie.
Misschien iets te zweverig of te religieus, maar in de tien geboden, wordt er gezegd geen beeld te maken van God. God wil zich niet vastleggen en ook niet vastgelegd aanbeden worden. Het leven stroomt door ons heen, zorgeloos en dan bezorgd, gefixeerd en dan weer open en vrij.
Mooi en zeker niet zweverig. Ik begin soms te denken dat mijn hoofd (denkertje) mijn grootse vijand is. Heb nu 3 boeken van Jan Geurtz uit en in theorie begrijp ik het, voel het nog niet.
Daarom: zoek een goede coach. Die kan je helpen de theorie om te zetten naar de praktijk. En heb geduld. Veranderen is een langdurig proces. En net zoals je na elke stap vooruit ook weer achteruit lijkt te gaan, maak je ook altijd weer stappen vooruit na een dip. Hou vol!
Wat mij trouwens wel hielp was iedere dag een paar positieve dingen opschrijven. Iets waar je blij van werd, waar je trots op bent, waar je dankbaar voor bent. Tel je zegeningen. Dat zijn er echt een heleboel!
Homeguy schreef op 31-01-2026 om 16:21:
@Ariannh @Labyrinth
Dank! Vind het inderdaad lastig om mezelf te accepteren in de versie die ik geworden ben. Van zorgeloze lang blonde student naar dikkige kale 40'er die vol bezig is met de tegenwind van het leven: scheiden, kinderstress, nieuwe baan zoeken etc. Ik heb schatten van kinderen en ik probeer mijn levensgeluk uit hen te halen maar als ze weer naar hun moeder zijn en ik in de spiegel kijk ben ik niet blij met wat ik zie. Hoop dat dit een fase is.
Niet lullig bedoeld, maar als je niet blij wordt van wat je ziet, ga daar dan mee aan de slag?
Zo simpel is het toch gewoon? Ik herken het echt wel. Of dat dan te maken heeft met uiterlijk, waag ik dan zelf nog wel te betwijfelen. Ik denk dat het, persoonlijk, meer te maken had met de persoon die ik geworden was. Wie was ik, wat is er van mij geworden en waar wil ik heen.
Maar dan heb je 2 opties: Je gaat lekker in een hoekje zitten jezelf heel zielig te vinden, of je geeft jezelf een schop onder de kont. Was dat makkelijk? Nee, absoluut niet. De ontrouw van mijn ex-vrouw, haar gedrag en alles daar om heen is iets waar ik soms nog steeds wel eens last van kan hebben. Wat soms nog steeds wel eens getriggerd wordt.
Maar wat geen optie was, voor mij althans niet, was in de hoek gaan zitten en vooral maar roepen hoe zielig ik het voor mezelf vond. Als jij niet tevreden bent met die dikkige kale 40'er die je ziet, dan moet je daar wat aan gaan doen. Zoek uit waar je energie uit haalt, wordt de man die je voor ogen had toen je een jaar of 16 was.
Het is gewoon geen optie om maar in een hoekje te gaan zitten. Daarvoor heb je zelf nog een heel leven voor je. En ook je kids verdienen een papa die gewoon goed in zijn vel zit. Die er wat van maakt.
Elpisto schreef op 19-03-2026 om 10:41:
[..]
Niet lullig bedoeld, maar als je niet blij wordt van wat je ziet, ga daar dan mee aan de slag?
Zo simpel is het toch gewoon? Ik herken het echt wel. Of dat dan te maken heeft met uiterlijk, waag ik dan zelf nog wel te betwijfelen. Ik denk dat het, persoonlijk, meer te maken had met de persoon die ik geworden was. Wie was ik, wat is er van mij geworden en waar wil ik heen.
Maar dan heb je 2 opties: Je gaat lekker in een hoekje zitten jezelf heel zielig te vinden, of je geeft jezelf een schop onder de kont. Was dat makkelijk? Nee, absoluut niet. De ontrouw van mijn ex-vrouw, haar gedrag en alles daar om heen is iets waar ik soms nog steeds wel eens last van kan hebben. Wat soms nog steeds wel eens getriggerd wordt.
Maar wat geen optie was, voor mij althans niet, was in de hoek gaan zitten en vooral maar roepen hoe zielig ik het voor mezelf vond. Als jij niet tevreden bent met die dikkige kale 40'er die je ziet, dan moet je daar wat aan gaan doen. Zoek uit waar je energie uit haalt, wordt de man die je voor ogen had toen je een jaar of 16 was.
Het is gewoon geen optie om maar in een hoekje te gaan zitten. Daarvoor heb je zelf nog een heel leven voor je. En ook je kids verdienen een papa die gewoon goed in zijn vel zit. Die er wat van maakt.
Ja dat is wel zo. Probeer er aan te werken. Maar denk dat het ook gewoon (nog) niet het moment is. Jongste net een week naar school, ik bijna weer een baan maar nu ex overspannen en geeft aan dat ze nog maar weinig voor de kinderen kan zorgen. En met alletwee een hypotheek van 2k p/m is het toch wel even overleven. Dus misschien moet ik minder zeuren en accepteren dat het nu gewoon even overleven is...
Homeguy schreef op 20-03-2026 om 11:26:
[..]
Ja dat is wel zo. Probeer er aan te werken. Maar denk dat het ook gewoon (nog) niet het moment is. Jongste net een week naar school, ik bijna weer een baan maar nu ex overspannen en geeft aan dat ze nog maar weinig voor de kinderen kan zorgen. En met alletwee een hypotheek van 2k p/m is het toch wel even overleven. Dus misschien moet ik minder zeuren en accepteren dat het nu gewoon even overleven is...
Dan is het juist het moment om gewoon gas te geven. Er is namelijk altijd wel wat waarom het niet het moment is. Jij hebt, hoe lullig dit ook klinkt, niks te maken met het overspannen zijn van je ex. Dat moet je ex lekker zelf oplossen.
Dat je daardoor misschien meer zorg krijgt voor je kinderen, kan kloppen. Maar dat wil nog niet zeggen dat er niet ergens een half uurtje tijd is om hard te lopen, dat er geen tijd is om je eetpatroon aan te passen, dat er geen tijd is om vooral energie en tijd in jezelf te stoppen.
Ook met de zorg voor kinderen gaat het leven door. Des te eerder je dat in ziet, des te sneller gaat het voor je. Ik heb even niet meer voor de bril hoe oud je kinderen zijn, maar daar is altijd wel een mouw aan vast te knopen. Ik zit in de week met kinderen ook in de ochtend een half uurtje tot drie kwartier in mijn blokhut met wat halters oefeningen te doen. Is het ideaal? Nee. Maar de hele insteek dat "het niet het goede moment is" geloof ik niet in.
Je moet het gewoon doen. En dan krijg je daar energie van. Energie die je weer kunt steken in andere dingen. Mijn mentale gezondheid en fysieke gezondheid gingen vrijwel hand in hand met elkaar.
ja klopt wel. naast mijn bed ligt een set dumbells die ik elke ochtend even pak. Jongste wordt alleen nog vaak wakker dus dan is het kiezen tussen extreem korte nacht met sport of langer slapen zonder sport. Wat ik volgens mij merk is waar vandaan je motivatie komt doorslaggevend is. Als ik mezelf met strenge stem aan het sporten zet kost het vrijwel altijd meer energie dan het oplevert. Als ik mild ben en zeg; 30 min niet gelukt, 10 wel dat is een bonus dan levert het wat op... De factor 'moeten' is dus ook een ding. Benieuwd hoe jij dat ervaart. En ter referentie; voor de scheiding liep ik elk jaar een marathon waarvoor ik soms uren trainde en ja dat gaat nu ff niet. Maargoed, het spul zit net een week met z'n drieën op school dus dat gaat vast meer tijd opleveren.
Homeguy schreef op 25-03-2026 om 14:37:
ja klopt wel. naast mijn bed ligt een set dumbells die ik elke ochtend even pak. Jongste wordt alleen nog vaak wakker dus dan is het kiezen tussen extreem korte nacht met sport of langer slapen zonder sport. Wat ik volgens mij merk is waar vandaan je motivatie komt doorslaggevend is. Als ik mezelf met strenge stem aan het sporten zet kost het vrijwel altijd meer energie dan het oplevert. Als ik mild ben en zeg; 30 min niet gelukt, 10 wel dat is een bonus dan levert het wat op... De factor 'moeten' is dus ook een ding. Benieuwd hoe jij dat ervaart. En ter referentie; voor de scheiding liep ik elk jaar een marathon waarvoor ik soms uren trainde en ja dat gaat nu ff niet. Maargoed, het spul zit net een week met z'n drieën op school dus dat gaat vast meer tijd opleveren.
Ik ervaar het helemaal niet als moeten. Het is een mindset dingetje. Niks meer, niks minder. Wat je wel of niet deed voor de scheiding is niet zo relevant. Het gaat er om dat je voor jezelf duidelijk maakt waar je heen wil. En dat je op basis daar van een pad uitstippelt.
Ik wou fitter worden, mezelf weer lekker in mijn lichaam voelen, weer voetballen ( Wat onmogelijk was met niet fit zijn in combinatie met 2 kruisband operaties). Dus ging ik vooral kijken wat ik wel kon doen, niet naar wat ik niet kon doen. En dan komt het inderdaad voor dat ik in de week met kids in de ochtend een half uur wat oefeningen doe. Mijn eetpatroon aangepast heb, supplementen als visolie, creatine, eiwitten. Zorgen dat ook al krijg ik niet altijd de beweging die ik wil, dat het wel in balans blijft.
Afgelopen 2 maand zelf ook wat minder gesport, maar toch weer 2,5 kilo er af door de voeding wel te volgen. Je moet gewoon loslaten wat niet kan, maar vooral binnen de mogelijkheden wat wel kan. En dan sta ik in een week met kids dus inderdaad de ene keer op dinsdagochtend een half uur wat oefeningen te doen, op een trainingsavond van de kinderen snel even 3 kwartier. Dat geeft voldoening. Je hoeft niet elke sportsessie 2 uur te knallen en tot het gaatje te gaan.
Maar veel belangrijker is gewoon dat je voor jezelf gaat bepalen waar je wil staan over 2 jaar en dan kun je daar je pad op aan passen. En dat is inderdaad niet makkelijk en daar zul je mindere dagen in hebben. Heb ik ook nog wel eens. Uiteindelijk ben je niet alleen bezig met fysieke gesteldheid, maar ook mentale. Ontrouw, einde van een huwelijk, de rouw die daar bij komt kijken. Het is allemaal heel veel, zeker als je daarnaast ook nog een stabiele factor moet zijn voor kinderen.
Maar het valt of staat wel met of je bereid bent de stappen te zetten die je daar voor moet zetten. En het zal niet voor iedereen gelden, maar het sporten gaf mij wel een sterkere mentale positie om ook de problemen die zich in mijn hoofd afspeelden, beter te kunnen handelen. En daar heeft iedereen profijt van. Niet in de eerste plaats ik zelf, maar zeker ook mijn kinderen.
Elpisto schreef op 26-03-2026 om 13:17:
[..]
Ik ervaar het helemaal niet als moeten. Het is een mindset dingetje. Niks meer, niks minder. Wat je wel of niet deed voor de scheiding is niet zo relevant. Het gaat er om dat je voor jezelf duidelijk maakt waar je heen wil. En dat je op basis daar van een pad uitstippelt.
Ik wou fitter worden, mezelf weer lekker in mijn lichaam voelen, weer voetballen ( Wat onmogelijk was met niet fit zijn in combinatie met 2 kruisband operaties). Dus ging ik vooral kijken wat ik wel kon doen, niet naar wat ik niet kon doen. En dan komt het inderdaad voor dat ik in de week met kids in de ochtend een half uur wat oefeningen doe. Mijn eetpatroon aangepast heb, supplementen als visolie, creatine, eiwitten. Zorgen dat ook al krijg ik niet altijd de beweging die ik wil, dat het wel in balans blijft.
Afgelopen 2 maand zelf ook wat minder gesport, maar toch weer 2,5 kilo er af door de voeding wel te volgen. Je moet gewoon loslaten wat niet kan, maar vooral binnen de mogelijkheden wat wel kan. En dan sta ik in een week met kids dus inderdaad de ene keer op dinsdagochtend een half uur wat oefeningen te doen, op een trainingsavond van de kinderen snel even 3 kwartier. Dat geeft voldoening. Je hoeft niet elke sportsessie 2 uur te knallen en tot het gaatje te gaan.
Maar veel belangrijker is gewoon dat je voor jezelf gaat bepalen waar je wil staan over 2 jaar en dan kun je daar je pad op aan passen. En dat is inderdaad niet makkelijk en daar zul je mindere dagen in hebben. Heb ik ook nog wel eens. Uiteindelijk ben je niet alleen bezig met fysieke gesteldheid, maar ook mentale. Ontrouw, einde van een huwelijk, de rouw die daar bij komt kijken. Het is allemaal heel veel, zeker als je daarnaast ook nog een stabiele factor moet zijn voor kinderen.
Maar het valt of staat wel met of je bereid bent de stappen te zetten die je daar voor moet zetten. En het zal niet voor iedereen gelden, maar het sporten gaf mij wel een sterkere mentale positie om ook de problemen die zich in mijn hoofd afspeelden, beter te kunnen handelen. En daar heeft iedereen profijt van. Niet in de eerste plaats ik zelf, maar zeker ook mijn kinderen.
Ha lekker off-topic maar gezien onze daloog:
ik had voor vakantie vier goede walkietalkies gekocht afgelopen zomer; dat werkte goed als ik brood ging halen op de camping en mijn kids nog lagen te slapen of als ik 's nachts naar de wc moest.
Zondagavond kreeg ik de geest;
Met kids afgestemd; als er beneden een walkietalkie staat ben ik een blokje rennen, altijd in onze straat of de straat erachter en als je me roept ben ik er binnen 1 minuut. Werkt als een tierelier; Vol halfuur hardgelopen nog voor ze wakker werden 's ochtends, heb er nog energie van 