Spagaat tussen huidige kinderen en kindje met nieuwe partner
Hallo allemaal,
Ik wist niet zo goed waar ik dit kwijt kon, allereerst kort mijn situatie.
Momenteel ben ik 27 weken zwanger van mijn derde kindje, ik heb al twee zoontjes uit een eerdere relatie welke helaas is uitgelopen op een scheiding. Er is sprake van co ouderschap waarbij de kinderen week op, week af bij mijn ex en bij mij zijn.
Inmiddels ben ik ruim 1,5 jaar samen met mijn huidige partner. We hebben heel veel gesprekken gehad over hoe we dat voor ons zagen als er een kleintje bij zou komen. Mijn twee kinderen zijn helemaal gek op mijn huidige partner en hij is in omgang heel goed met de kinderen. Vorig jaar zomer zijn we samen op vakantie geweest (met zijn 4en) en vanaf dat moment heb ik gezegd dat als hij er bij is, ik bepaalde verwachtingen heb van hem richting de kinderen, zeker met het zicht op dat er een kleintje in de toekomst van ons samen bij zou komen. Ik wilde namelijk niet dat er onderscheid zou komen tussen hoe hij met mijn kinderen om zou gaan en bij een eventueel eigen kindje. Dat betekent dat hij sindsdien net zo goed als ik de rol van opvoeder op zich neemt op bepaalde vlakken. We hebben vaak gesprekken gehad over hoe hij dan het beste om kon gaan met bepaalde situaties en of hij anders had kunnen reageren. Voor mij gaat het namelijk allemaal wat natuurlijker, je groeit daar als ouder zijnde toch in en voor hem was dit allemaal nieuw. Daarnaast heb ik hem regelmatig gevraagd om mij te spiegelen of ik bepaalde dingen anders zou moeten doen, om zelf ook te groeien als moeder zijnde. Ook heb ik hem vaker gevraagd of hij dingen anders zou doen bij een eigen kind, dan hoe we nu omgaan met mijn kinderen, dus ook in huisregels etc.. Hij vindt daarin dat ik ze te vaak iets cadeau geef en zou dat zelf anders doen en hij is vrij streng in dat ze moeten eten wat er op tafel staat en bord leeg, waarbij ik al blij ben als ze iets nieuws willen proeven. Hebben ze een dag geen zin in wat we eten, dan wil ik dit niet forceren. Over het eten is hij inmiddels milder geworden en hebben we het vaak over gehad.
Wij wonen niet samen, we hebben allebei onze eigen koopwoning en wonen niet in dezelfde stad (ongeveer 45 min rijden bij elkaar vandaan). Ik ben destijds hierheen verhuist omdat mijn ex-partner hier woonde en in verband met co-ouderschap gebleven. De baby krijgt straks zowel bij hem, als bij mij een eigen kamertje. Het idee is dat als ik de kinderen heb, we die week in mijn huis leven en als de kinderen bij mijn ex zijn, we met zijn 3en in zijn huis wonen.
Nou loop ik er dus tegenaan dat sinds de zwangerschap, mijn huidige partner al een aantal keer heeft benoemd dat hij het heel belangrijk vindt dat we straks dingen met zijn 3en doen. Wat ik snap, want hij wil graag herinneringen maken met zijn kind en mij. Maar daarnaast komt hij nu ook met dat hij bijvoorbeeld niet wil dat mijn kinderen de TV aan hebben staan als de kleine straks wakker is. Ik had verwacht dat hij de afgelopen tijd meer aanwezig zou zijn en niet dat we pas samen zouden wonen als de kleine zou komen en dat is niet zo. Hij biedt zelf aan af en toe om op de jongens te passen als ik bijvoorbeeld een avondje wil gaan sporten, maar klaagt vervolgens wel over dat het enorm pittig was met ze alleen en soms is hij dan liever alleen thuis dan bij de kinderen en mij. Ik ben bang dat er dadelijk onderscheid gaat ontstaan in de omgang met zijn eigen kind en mijn kinderen, iets wat ik van te voren dus heel duidelijk uitsprak wat ik niet wilde, maar ook dat mijn kinderen gaan merken dat hij veel meer geeft om zijn eigen kind. Ik snap dat je gevoel niet kan dwingen, maar het voelt alsof mijn kinderen straks moeten ervaren, na al een scheiding hebben doorgemaakt, dat zij op de tweede plek gaan komen en dat doet mij heel veel pijn. Hij wil ondanks dat we dit van te voren besproken hebben, dadelijk toch andere regels opstellen als die kleine er is en dat voelt als kritiek op dat hij vindt dat ik het nu niet goed doe, terwijl ik hier specifiek om gevraagd heb meermaals.
Daarnaast gaf ik aan het heel moeilijk te hebben met de zomervakantie dat ik ze dan langer niet zie en dan geeft hij aan dat wel prima te vinden. Ik heb uitgesproken dat me dat pijn doet dat hij het prima vindt als de kinderen er niet zouden zijn. Ook als het gaat over dat er mogelijk een regeling zou komen waar bij de kinderen meer bij mij zouden zijn, spreekt hij uit dat hij liever heeft dat de regeling 50/50 blijft. In het verleden hebben we het hier ook over gehad omdat er toen wat zaken speelde wat er mogelijk voor zou zorgen dat ze meer bij mij zouden zijn, toen zei hij nog dat het beter voor ze zou zijn als ze meer bij ons zouden zijn. Sinds de zwangerschap heeft hij al een aantal keer benadrukt dat hij vooral het belangrijk vindt dat wij tijd met zijn 3en gaan hebben, zonder mijn huidige kinderen. Ik merk dat ik hierdoor twijfels begin te krijgen of ik wel de juiste keuze heb gemaakt en of ik hiermee mijn kinderen, die al een scheiding hebben doorgemaakt en daar uiteraard "schade" door hebben opgelopen, nog meer ga beschadigen als ik de relatie met mijn huidige partner en dadelijk een baby, voort zou zetten. Het voelt alsof ik moet kiezen tussen de impact die dit gaat hebben voor mijn kinderen of mijn nieuwe partner. Ik heb dit ook uitgesproken naar mijn nieuwe partner en aangegeven dat ik niet goed weet wat nu de oplossing is, maar dat als hij deze uitspraken voor de zwangerschap had gemaakt, ik er niet aan begonnen was met hem. Daarnaast merk ik dat ik momenteel niet kan genieten met de voorbereidingen voor de kleine in mijn buik door alle spanning en gedachtes waar ik mee zit, daar baal ik enorm van want dat geeft dan weer een schuldgevoel richting dit kleintje want ik wil die niet te kort doen.
Het is een heel verhaal geworden en ik ben denk ik vooral op zoek naar andere in eenzelfde soort situatie of wat jullie vinden van de uitspraken die hij doet, want ik weet even niet meer wat ik nu moet. Reageer ik te overdreven? Verwacht ik teveel van hem als stiefouder? Ik kan momenteel niet zien hoe dit straks voor alle partijen goed moet gaan lopen.
Waarom heb je zo'n haast? Nu moeten jouw kinderen zich aan gaan passen en worden ze met hardere hand opgevoed terwijl je dat zelf niet nodig vind.. jullie zitten helemaal niet op 1 lijn kwa opvoeding. En nu moeten ze zich kleiner maken en veranderen om aan jullie ideale familieplaatje te voldoen. Krijgt een 3de persoon macht over o.a wat ze moeten eten. Ik kan me totaal niet voorstellen dat je dit laat gebeuren
Ik krijg het al benauwd al ik je stuk lees. Je hebt er best wel een zooitje van gemaakt eigenlijk.
Je bent anderhalf jaar samen schrijf je. Dat betekend dat jullie elkaar ongeveer rond januari 2025 hebben leren kennen en jij hebt de beslissing gemaakt om +/- 6 maanden later al met jou kinderen en hem op vakantie te gaan en je toen al verwachtingen uitsprak naar hem over zijn rol als opvoeder naar jou kinderen. En toen al praten over een toekomstig kindje?
En nu leg je de schuld bij hem neer, dat hij nu uitspraken doet die als je die eerder had geweten je niet aan deze zwangerschap begonnen was?
Je bent zelf veeeel en veeel te hard van stapel gelopen vanaf het moment dat jullie elkaar hebben leren kennen. Jij had ook de keuze om hem eerst zelf goed te leren kennen en je kinderen hier nog buiten te laten. Jullie kenden elkaar toen niet goed en nu nog niet.
Waar ik het benauwd van krijg is hoe jij het opvoeden aan hem wil voorkauwen en dichttimmeren terwijl hij nog helemaal aan het begin staat. Hij heeft die ervaring van het ouderschap nog niet eens en jij laat hem geen enkele ruimte om die zelf te gaan ervaren.
Hij mag van mening veranderen.
Jullie zijn nu beiden verantwoordelijk voor de keuze van deze zwangerschap en jullie hebben beiden niet goed doordacht wat de gevolgen zouden zijn. Jullie zullen er op een volwassen manier uit moeten zien te komen.
Als dat betekend dat jij voor je oudste kinderen zal moeten kiezen dan zij dat zo.
En of jullie nu samen blijven of uit elkaar gaan noem hem of een toekomstige vriend van jou geen stiefvader maar gewoon je vriend. Daarvoor is hij veels te kort in het leven van je kinderen en zij hebben al een vader, maak het voor je kinderen niet ingewikkelder dan het is.
ik ben gewoon benieuwd, hoe gaan jullie het doen met kinderopvang, peuterspeelzaal, school als het derde kindje in twee woonplaatsen woont op 45 min rijden?
Ik denk dat jij je vraag al beantwoord hebt in het stukje waar je zegt dat hij gaat oppassen op je kinderen. Hij ziet je oudste twee niet als zijn kinderen, maar de jongste wel. En hij heeft technisch gezien gelijk. Persoonlijk denk ik dat dit een ramp gaat worden voor je twee oudste kinderen. De nieuwe baby zou altijd voor hem op de eerste plaats komen want het is A). zijn eigen kind en B. de baby is altijd bij hem. Als je twee oudste er niet zijn dan is hij bij jou en de baby en als ze er wel zijn is de baby bij hem. Daarnaast mis jij je oudste kinderen nu al met een 50\50 regeling met je ex, maar zoals ik het nu lees heb je ook een 50\50 regeling met je huidige vriend en de baby. Dat gaat ontzettend moeilijk worden. Ik vind het niet zo slim van je dat je zo snel zwanger wordt zonder dat je alles doordacht had. Maar daar is nu niks meer aan te toen. MIsschien is het beste wat je kan doen je twee oudste bij je ex laten. Zodat ze daar een stabiele omgeving hebben en dat ze in het weekend bij jou komen. Dat zou je huidige vriend ook wel waarderen. Dan kan je nu met hem en je baby een gezin vormen. Dat half om half gaat iedereen uiteindelijk opbreken.
Ik denk dat jij echt verkeerde verwachtingen hebt van een stiefouder. Jij bent de ouder van alle kinderen. En alleen jij bent verantwoordelijk voor jouw kinderen! Hij is dat niet. Natuurlijk kan hij van ze houden en voor ze zorgen. Maar uiteindelijk is het niet zijn verantwoordelijkheid. Hij heeft geen enkele zeggenschap en mocht de relatie ooit over gaan dan ziet hij die kinderen nooit meer. Er kan zich een fijne band ontwikkelen. Maar dat kan je niet afdwingen. En dat probeer jij nu wel.
Ook leg je hem jou manier van ouderschap op. Dat kan niet. Hij mag en gaat het op zijn manier doen. En natuurlijk zal de band met zijn kindje straks sterker zijn. Dat is van hem. Die andere kinderen hebben al een vader he. En zo te lezen een betrokken vader met co ouderschap.
Ook heeft hij op dit moment nog geen ervaring met kinderen. Is gewend aan een eigen leven en rust en vrijheid. Jij bent er met de jaren ingegroeid. Natuurlijk moet hij dat nog leren en wennen. Dat heb jij ook gehad.
Jullie constructie met 2 huizen lijkt mij.op termijn ingewikkeld. Een baby is er maar kort. Waar gaat dit kindje straks naar school, sport, vriendjes, opvang of zwemles etc? Co ouderschap is al ingewikkeld genoeg.
kleuterjuffie schreef op 28-07-2026 om 05:52:
ik ben gewoon benieuwd, hoe gaan jullie het doen met kinderopvang, peuterspeelzaal, school als het derde kindje in twee woonplaatsen woont op 45 min rijden?
Nou dat is wel redelijk te doen is mijn ervaring, wij zijn uit elkaar gegaan toen zoon 11 maanden was. Mijn ex is 40 minuten rijden verderop gaan wonen en heeft gewoon heel veel auto gereden met zoon.
In 15jaar tijd is zoon 2x te laat op school geweest door de file. Ex bracht zoon zelf naar school en de wissel ging via het kdv of de bso. Files zijn redelijk voorspelbaar en daar houd je dan rekening mee. Dan maar nog even een half uurtje voor school gezellig kletsen met je kind. Zoon had daardoor meer tijd met zijn vader dan zijn half-siblings die bij vader woonden.
Zoon wist heel goed dat als hij het koffertje meehad dat papa hem zou ophalen. En als ik dan toch kwam wilde hij echt niet mee want koffer en papa. Dat is vaker voorgekomen dan dat hij te laat op school was.
"Daarnaast gaf ik aan het heel moeilijk te hebben met de zomervakantie dat ik ze dan langer niet zie en dan geeft hij aan dat wel prima te vinden. Ik heb uitgesproken dat me dat pijn doet dat hij het prima vindt als de kinderen er niet zouden zijn."
Ik was er niet bij en weet niet in welke context of op welke toon dit is gezegd. Puur afgaand op de info die je geeft vraag ik me af waarom dit een probleem voor jou is. Het is toch volkomen logisch dat jij ze in de vakantie meer mist dan hij? Wat wil je dan, dat hij jokt dat hij ze ook vreselijk mist/gaat missen? Hij is een aparte individu met zijn eigen gevoelens en dit zijn kinderen die hij nog maar net kent. Je kunt niet van hem eisen dat hij hetzelfde voelt als jij. Je kunt wel van hem eisen dat hij de kinderen allemaal liefdevol behandelt.
"Nou loop ik er dus tegenaan dat sinds de zwangerschap, mijn huidige partner al een aantal keer heeft benoemd dat hij het heel belangrijk vindt dat we straks dingen met zijn 3en doen."
Hoezo loop je daar tegenaan? Dat gaat toch sowieso gebeuren tijdens de week in zijn woning? Dit is toch helemaal geen discussie of nare gevoelens waard?
Ik wil er nog even mijn eigen ervaring naast zetten. Als mijn kinderen 3 weken met hun vader op vakantie waren, vond ik dat de eerste week normaal (ik was gewend aan 50-50), de tweede week heerlijk rustig, en pas in de loop van de derde week dacht ik: nu mogen ze wel weer eens thuiskomen. Zo kan het dus ook als moeder.
Ik zeg niet dat je iets fout doet of dat je je aanstelt, ik wil alleen maar aangeven dat iedereen anders is en dat jouw vriend geen hork is of een slechte vader zal worden omdat hij een paar weken zonder jouw kinderen best lekker rustig/fijn vindt. Wees blij dat hij eerlijk tegen je is in plaats van (voor jou) wenselijke antwoorden te geven.
Verdiep je ook in het kerngezin en het samengestelde gezin. Veel mensen willen weer terug naar dat kerngezin als er een nieuwe partner komt. Maar dat komt nooit meer terug. Jullie zijn een samengesteld gezin met een stiefvader en halfbroer of zus. Dat kan absoluut goed gaan. Maar de verhoudingen zijn niet hetzelfde dan in het kerngezin. De kans dat het verkeerd gaat us trouwens bijna 70%. En dat is niet voor niets. Het vraagt veel meer van mensen. En er zijn ook andere partijen betrokken (bijvoorbeeld de ex partner(s), nieuwe bonus grootouders etc.
En een baby vraagt nu eenmaal veel tijd en aandacht. En is lief en interessant. Terwijl pubers of oudere kinderen best bewerkelijk kunnen zijn. Zeker in combinatie met een nieuw kindje.
Izza heeft hier een belangrijk punt te pakken. Het kerngezin komt nooit meer terug. Dat is verdrietig, heb je er voldoende om gerouwd?
Nu komt er een nieuw samengesteld gezin. Dat heeft een heel andere dynamiek. Het is verstandig om er eens een boek over te lezen of podcastserie over te luisteren. Ik heb even geen titels paraat, misschien iemand anders?
De kans op succes is inderdaad maar 30%, maar ga er voor het gemak maar vanuit dat jullie bij die 30% zitten. Het gaat een klus zijn (liefde is een werkwoord), maar het kan heus, zolang je je onrealistische verwachtingen wat bijstelt.
Iemand schreef dat die twee huizen een probleem zouden kunnen worden. Ik denk het juist niet, dat kan net zo goed de sleutel tot succes worden, omdat jullie allebei een veilige haven hebben en een plek om zo nodig tot jezelf te komen.
Je hebt inderdaad niet hele realistische verwachtingen. Je vriend kent jouw kinderen pas 1,5 jaar. Wij zijn al 12 jaar samen en vinden elkaars kinderen prima leuk, maar we houden niet van ze. Ik niet van die van hem en hij niet van mijn dochter. Lijkt me wel logisch. Ik heb ook gemerkt dat ik van mijn eigen kind 10 keer meer kan hebben dan van die van hem. Zo werkt het gewoon met eigen en stief. Ik zou ook niet weten hoe je dat kan veranderen. Om maar aan te geven dat het gevoel van je vriend niet raar is. Wij hebben er al lang onze weg in gevonden (we latten en zijn samen als de kinderen bij hun andere ouder zijn) en het gaat hier als een zonnetje, maar het is nooit een samengesteld zonnetje geworden. Prima voor alle partijen. Alle kinderen hebben liefdevolle ouders en geen stiefouder nodig. Ik ben gewoon de partner van hun vader.
Anyway: jij zit in de situatie waarin je zit en het enige wat je kan doen is je verwachtingen bijstellen. Verwacht gewoon niks van je vriend tav jouw kinderen. Nou ja, dat hij normaal met ze omgaat natuurlijk. Maar jij bent samen met hun vader hun ouder en opvoeder.
Je vriend is vrij duidelijk in zijn gevoel, accepteer dat. Wel jammer dat hij dit niet eerder kon aangeven. Jullie zijn er beiden nogal naïef ingestapt.
Voor jouw kids kan het lastig zijn dat er straks een baby is die altijd bij jou mag zijn. Ik weet niet goed hoe je dat kan voorkomen.
Jullie plan van week om week en twee huizen aanhouden klinkt zo slecht nog niet voor nu!
Oh ja, en losse tip: ik heb ergens gelezen dat je nooit tegen je kinderen moet zeggen hoeveel je ze gaat missen / gemist hebt. Dan belast je ze met jouw gevoel waar ze weinig mee kunnen, behalve zich rot voelen. Ik zeg wel iets van fijn dat je er weer bent.
Oef, jullie zijn wel in sneltreinvaart gegaan zeg! Mijn eerste gedachte was ook, waarom zo snel, maar goed……de zwangerschap is nu eenmaal een feit en nu dan maar het beste er van maken. Na 1,5 jaar zitten jullie als 2 individuen zelfs nog in het proces ‘elkaar leren kennen’, laat staan hoe het voor jouw 2 zoontjes moet zijn, zij hebben geen enkele keuze dan het te accepteren.
Ik ben het met vele voorgangers hier eens, je verwachtingen rap gaan bijstellen, want jouw kinderen hébben namelijk al een vader. Je kunt van hen niet verwachten dat ze én in jouw 50%-tijd bepaalde regels hebben, 50% regels in papa’s huis en dan daarnaast ook nog de regels van mama’s nieuwe vriend?! Dat is toch super verwarrend en totaal niet realistisch? En dan komt er over een poos ook nog een half broer/zus bij!
Is het trouwens wel de bedoeling dat jouw vriend in de komende jaren bij jou komt wonen of zijn deze toekomstplannen nog niet gemaakt?
Bij sommige topics hoop ik dat t verhaal niet klopt, zo ook bij deze... maar ben bang van wel.
Ik snap niet zo goed hoe je hebt gedacht dat dit een verstandige keuze was. Je bent echt kort bij elkaar, razendsnel zwanger geworden... je kinderen hebben niet eens goed aan hem kunnen wennen en hij niet aan jouw kinderen... jullie hebben totaal andere verwachtingen en gevoelens over het toekomstige gezinsleven en dan komt straks de baby. Ik heb serieus medelijden met jouw 2 kinderen die hier enorm de dupe van gaan zijn. Ik snap niet dat je dat zelf niet eerder hebt bedacht.
Ysenda schreef op 28-07-2026 om 12:05:
[..]
Nou dat is wel redelijk te doen is mijn ervaring, wij zijn uit elkaar gegaan toen zoon 11 maanden was. Mijn ex is 40 minuten rijden verderop gaan wonen en heeft gewoon heel veel auto gereden met zoon.
In 15jaar tijd is zoon 2x te laat op school geweest door de file. Ex bracht zoon zelf naar school en de wissel ging via het kdv of de bso. Files zijn redelijk voorspelbaar en daar houd je dan rekening mee. Dan maar nog even een half uurtje voor school gezellig kletsen met je kind. Zoon had daardoor meer tijd met zijn vader dan zijn half-siblings die bij vader woonden.
Zoon wist heel goed dat als hij het koffertje meehad dat papa hem zou ophalen. En als ik dan toch kwam wilde hij echt niet mee want koffer en papa. Dat is vaker voorgekomen dan dat hij te laat op school was.
Vraag je ex even of het ook voor hen redelijk te doen was. En vraag je zoon even hoe hij het vond dat hij elke keer extra vroeg op moest staan om 40 minuten in de auto te zitten in naar school te gaan. Ik begrijp dat het voor jou redelijk te doen was, maar ik vermoed dat het zware jaren zijn geweest voor ex en kind.
Decembermamma schreef op 29-07-2026 om 15:10:
[..]
Vraag je ex even of het ook voor hen redelijk te doen was. En vraag je zoon even hoe hij het vond dat hij elke keer extra vroeg op moest staan om 40 minuten in de auto te zitten in naar school te gaan. Ik begrijp dat het voor jou redelijk te doen was, maar ik vermoed dat het zware jaren zijn geweest voor ex en kind.
Ex besefte dat het het gevolg was van zijn keuze, reed ook in de weekenden met kinderfeestjes of een logeetje gewoon heen en weer. Ook hij vond en vind dat zoon niet moet lijden onder de gevolgen van zijn keuzes.
Zoon geeft aan dat hij als enige van de siblings quality time alleen met zijn vader had. En ziet die tijd als heel waardevol. Want natuurlijk hebben wij regelmatig aan zoon gevraagd wat hij wilde en hij wilde het schema niet wijzigen tot zijn 16e en dat had niets te maken met reistijd maar alles met conflicten met zijn stiefmoeder. Zeker op de middelbare moesten zijn klasgenoten soms 40 minuten fietsen. Hij kwam droog over.
De moest daarna door naar zijn werk ergens buiten de Randstad, die zat ook als hij zoon niet weg hoefde te brengen vele uren op de weg. En nog steeds.
Dus nee, beiden vonden ze het geen zware jaren, zoon was toch al gewoon om vroeg op te staan. Alleen bij zijn vader stapte hij in de auto, bij mij ging hij nog even lummelen of later trainen. Zoon heeft zijn middelbare schooltijd gecombineerd met 4dagen per week 2x per dag trainen. En de weekenden vol met sport.
Was het ideaal, nee, zeker niet, maar zoon wist niet beter maar heeft wel ouders die geen ruzie maken, die goed door 1 deur kunnen en altijd zijn ambities kunnen nastreven want dat werd ook gefaciliteerd.