Twijfel over scheiden
Ik twijfel of ik moet scheiden. Mijn man en ik zijn zó verschillend van elkaar. We denken over zo'n beetje alles verschillend. Hij is het liefst bij mij thuis, samen met onze dochter en heeft verder heel weinig nodig. Wat ik heel fijn vind uiteraard, liever dat dan een vent die altijd in de kroeg zit, maar daardoor is het al wel snel een dingetje als ik wél de deur uit wil of iets wil afspreken. Daar is hij al echt wel in gegroeid en hij doet zijn best, maar feit blijft dat hij mij het liefst thuis heeft. Ik mis gezelligheid met vrienden en familie, spontane bezoekjes enzovoort. Ook is hij erg dominant en is het al regelmatig gebeurd dat hij zo boos wordt dat ik er gewoon bang van word. Blijf ik wél thuis, is het dus vaak ook niet gezellig.
Kortom, er zijn best wat punten waar we tegenaan lopen. Daar kunnen we altijd heel goed over praten en de liefde is er wel echt, waardoor we het altijd maar weer blijven proberen. We hebben immers een peuter van 2 jaar, ik vind het een verschrikkelijke gedachte om haar in een gebroken gezin op te laten groeien.
Deze vakantie is het weer misgegaan. We hebben allebei zulke andere wensen en verwachtingen, waardoor er weer discussies ontstaan, dat ik nu echt denk: zal dit dan altijd zo de rest van mijn leven blijven? Doodvermoeiend...
Maar ik ben ook realistisch genoeg om te beseffen dat een scheiding me niet per se gelukkiger maakt. Ik zal er kapot aan gaan en ben weer alleen. En natuurlijk het belangrijkste: mijn dochter de helft van de tijd moeten missen.
Ik weet het even niet meer...
Hij is het liefst bij mij thuis; bedoel je dat jullie niet samenwonen?
Hoe dan ook; ik vind dit toch wel alarmsignalen hoor, dat hij eigenlijk liever niet heeft dat je weg bent. maar vooral dat hij zo boos kan worden dat je er bang van wordt. Heb je dat ook tegen hem gezegd, later op een rustig moment?
Pippeltje schreef op 30-08-2026 om 20:00:
Hij is het liefst bij mij thuis; bedoel je dat jullie niet samenwonen?
Hoe dan ook; ik vind dit toch wel alarmsignalen hoor, dat hij eigenlijk liever niet heeft dat je weg bent. maar vooral dat hij zo boos kan worden dat je er bang van wordt. Heb je dat ook tegen hem gezegd, later op een rustig moment?
We wonen wel samen, maar hij wil gewoon het liefst samen thuis zijn. Alle externe factoren geven vaak stress. Voor de boze buien heeft hij ook met iemand gepraat, hij wil dat ook niet. Hij is verder een supervader en deze buien komen ook juist doordat hij zo gevoelig is. Maar dat praat het natuurlijk niet goed. Ik heb hem ook aangegeven dat dat nóóit meer mag gebeuren.
Ik hou niet zo van het strooien met diagnoses, maar als je schrijft dat alle externe factoren stress geven en dat hij erg controlerend/dominant is, dan denk ik meteen aan een vorm van autisme. Zou dat kunnen?
Vertoonde je partner dit gedrag altijd al? Of pas sinds kort(er)? Veel autisten vinden het heel moeilijk om te gaan met onzekerheden en onverwachte situaties. Sommigen proberen dan grip op het leven (en de mensen in hun leven) te houden door controlerend en bepalend te doen/zijn. Het krijgen van een kind is zo'n beetje de grootste onwrichtende factor in het leven van mensen die goed gaan op voorspelbaarheid, regelmaat en ritme.
Als dat is wat er achter zijn gedrag zit, is het voor jou misschien beter te plaatsen. Dan nog zal hij zijn gedrag moeten aanpassen, maar hij zal dan toch nooit heel flexibel worden denk ik. Dan blijft de vraag of jij met hem samen wil blijven. Maar ik zou sowieso nog inzetten op (goede!) relatietherapie. Dat kan heel verhelderend zijn. Al was het maar omdat je man dan snapt dat het jou echt hoog zit en dat er echt wat moet gebeuren.
Verschillend zijn in een relatie is niet erg, maar er moet wel ruimte zijn voor beider eigenheid. Dat hij het liefst thuis wil zijn is prima, maar hij kan dat jou niet opleggen. Net zoals dat jij niet van hem kunt verwachten dat hij een feestbeest wordt, bij wijze van spreken.
Misschien zijn er wel manieren te bedenken waardoor hij er wel mee om kan gaan. Is het gewoon zoiets simpels als dat hij graag exact wil weten hoe laat je weer thuis bent? Dan kun je dat afspreken. Heeft hij bezigheden voor zichzelf? Hobby's? Of zit hij zich te vervelen als jij er niet bent. Daar kan hij zelf wat in/aan veranderen dan. Of is hij bang dat je iemand tegenkomt die je leuker vindt, is hij erg onzeker over zichzelf en/of over jullie relatie? Dat kan dan mogelijk samenhangen met die behoefte aan controle. Ook daar kun je, met een therapeut, dan wel uitkomen denk ik.
Jonagold schreef op 30-08-2026 om 22:59:
Ik hou niet zo van het strooien met diagnoses, maar als je schrijft dat alle externe factoren stress geven en dat hij erg controlerend/dominant is, dan denk ik meteen aan een vorm van autisme. Zou dat kunnen?
Vertoonde je partner dit gedrag altijd al? Of pas sinds kort(er)? Veel autisten vinden het heel moeilijk om te gaan met onzekerheden en onverwachte situaties. Sommigen proberen dan grip op het leven (en de mensen in hun leven) te houden door controlerend en bepalend te doen/zijn. Het krijgen van een kind is zo'n beetje de grootste onwrichtende factor in het leven van mensen die goed gaan op voorspelbaarheid, regelmaat en ritme.
Als dat is wat er achter zijn gedrag zit, is het voor jou misschien beter te plaatsen. Dan nog zal hij zijn gedrag moeten aanpassen, maar hij zal dan toch nooit heel flexibel worden denk ik. Dan blijft de vraag of jij met hem samen wil blijven. Maar ik zou sowieso nog inzetten op (goede!) relatietherapie. Dat kan heel verhelderend zijn. Al was het maar omdat je man dan snapt dat het jou echt hoog zit en dat er echt wat moet gebeuren.
Verschillend zijn in een relatie is niet erg, maar er moet wel ruimte zijn voor beider eigenheid. Dat hij het liefst thuis wil zijn is prima, maar hij kan dat jou niet opleggen. Net zoals dat jij niet van hem kunt verwachten dat hij een feestbeest wordt, bij wijze van spreken.
Misschien zijn er wel manieren te bedenken waardoor hij er wel mee om kan gaan. Is het gewoon zoiets simpels als dat hij graag exact wil weten hoe laat je weer thuis bent? Dan kun je dat afspreken. Heeft hij bezigheden voor zichzelf? Hobby's? Of zit hij zich te vervelen als jij er niet bent. Daar kan hij zelf wat in/aan veranderen dan. Of is hij bang dat je iemand tegenkomt die je leuker vindt, is hij erg onzeker over zichzelf en/of over jullie relatie? Dat kan dan mogelijk samenhangen met die behoefte aan controle. Ook daar kun je, met een therapeut, dan wel uitkomen denk ik.
Ik heb inderdaad vaak gedacht dat hij autisme heeft. Hij heeft er in ieder geval veel kenmerken van. Controle en duidelijkheid willen. Hij gunt mij echt wel mijn uitje, maar wil wel duidelijkheid over hoelaat thuis enzo. Verder is hij juist de gangmaker op feestjes wat dan weer zo'n contrast is. Daar heeft hij heel erg twee kanten in.
Als er mogelijk sprake is van autisme, is het dan handig als je hem 'voorbereid' op jouw afwezigheid. Bijvoorbeeld je hebt een hobby die altijd op een vaste avond is. Of je spreekt onderling bepaalde avonden af dat jij ruimte hebt voor afspraken. Of je spreekt op een vast moment de komende week door wat betreft jullie planning.
Het moet natuurlijk niet zo zijn dat je nooit weg kan omdat hij dat niet leuk vindt.
En schreeuwen en allesoverheersend boos worden is ook niet oké.
MamaE schreef op 30-08-2026 om 23:37:
Als er mogelijk sprake is van autisme, is het dan handig als je hem 'voorbereid' op jouw afwezigheid. Bijvoorbeeld je hebt een hobby die altijd op een vaste avond is. Of je spreekt onderling bepaalde avonden af dat jij ruimte hebt voor afspraken. Of je spreekt op een vast moment de komende week door wat betreft jullie planning.
Het moet natuurlijk niet zo zijn dat je nooit weg kan omdat hij dat niet leuk vindt.
En schreeuwen en allesoverheersend boos worden is ook niet oké.
Klopt, dat doe ik ook en daarin hebben we echt al vooruitgang geboekt. Maar dan dient zich wel weer wat anders aan. En uiteindelijk komen we altijd wel weer tot een soort 'tussenoplossing', maar het bouwt zich natuurlijk wel allemaal op.
Ik kan zo jaloers zijn op stellen waar alles zo gezellig en makkelijk lijkt, los van af en toe een discussietje. Bij ons lijkt álles een strijd en ik ben moegestreden. Maar een scheiding met een peuter vind ik óók dramatisch. Erg dubbel dus allemaal.
Maargoed, in de winter gaat het altijd stukken beter (meer thuis, minder afleidingen), dus misschien toch maar weer even aankijken.
MamaE schreef op 30-08-2026 om 23:37:
Als er mogelijk sprake is van autisme, is het dan handig als je hem 'voorbereid' op jouw afwezigheid. Bijvoorbeeld je hebt een hobby die altijd op een vaste avond is. Of je spreekt onderling bepaalde avonden af dat jij ruimte hebt voor afspraken. Of je spreekt op een vast moment de komende week door wat betreft jullie planning.
Het moet natuurlijk niet zo zijn dat je nooit weg kan omdat hij dat niet leuk vindt.
En schreeuwen en allesoverheersend boos worden is ook niet oké.
Nee, nee.
Dat er een oplossing moet komen is duidelijk. Maar TO gaat zich niet voor zijn controle-dwang in een keurslijf laten gieten!
Je hebt gezegd dat die boosheid nóóit meer mag gebeuren. Dat was flink grensoverschrijdend dus?
Is het daarna inderdaad niet meer gebeurd?
Je sust je zelf met het idee: "het wordt winter" en "hij is een goede vader".
Maar wat wil JIJ?
Ik zou beginnen met een gesprek over ASS. De meeste mensen met autisme weten heel goed dat ze anders zijn dan anderen. Hij hoeft niet meteen gediagnosticeerd te worden, je kunt het ook als werkhypothese nemen. Dan lezen jullie wat boeken over ASS en kijken welke punten in jullie relatie aandacht nodig hebben.