Ervaringen na familieopstelling – herkenbaar voor anderen?
Hallo allemaal,
Onlangs heb ik een familieopstelling gedaan (één-op-één). De eerste sessie was met poppetjes die ik in een kader op tafel heb geplaatst. Twee weken later hebben we een tweede sessie gedaan met grondankers — gekleurde vellen op de grond — waarbij ik zelf op mijn eigen positie ben gaan staan. De therapeut stapte daarbij op diverse plekken in als representant voor personen of thema’s.
Laatst heb ik nog een derde sessie gehad, en daar is best wel wat beweging in gekomen. daarna voelde ik juist een soort opluchting, alsof er iets van me afviel. Maar nu, een paar dagen later, ervaar ik juist veel emoties, druk op mijn borst en het gevoel dat mijn adem heel hoog zit. De therapeut zei dat er iets in beweging is gezet en dat mijn zenuwstelsel misschien nog niet helemaal klaar is voor alles wat naar boven komt. Dus het advies was om het even rustig aan te doen. Ik had ook een bepaalde oefening meegekregen, maar die heb ik voor nu even weggelegd.
Zijn er hier mensen die dit herkennen? Klachten of sterke emoties na een familieopstelling? Ik ben vooral benieuwd hoe het vervolg eruitzag voor jullie:
– Hoe gingen jullie om met deze periode ná de sessie?
– Hoe lang duurde dat?
– En heeft het jullie uiteindelijk iets opgeleverd?
Ik lees graag jullie ervaringen.
Ik herken het deels. Ik had ook heftige emoties en ik ben wekenlang erg moe geweest. Ik had geen ademklachten en druk op de borst overigens: daar zou ik mee naar de huisarts zijn gegaan.
Het waren twee individuele sessies met poppetjes in één dag, tien jaar geleden. Er kwam bijzonder veel bovendrijven waar ik geen flauw idee van had. Na een paar maandan ging het beter. Op mijn werk vond men dat ik veranderd was; veel zichtbaarder dan voorheen. Ze wisten niet dat ik die sessies gehad had. Een half jaar later kreeg ik een fijne relatie zoals ik het eigenlijk niet kende. Gevoel van buitengesloten zijn is niet meer teruggekomen. Voor mij is het zeer goed geweest. Wees goed voor jezelf in die herstelperiode, en ga met die ademklachten en druk op je borst naar de huisarts. Veel sterkte!
ja ben ik ook mee bij de huisarts geweest, alles goed. Ze zeggen dat het spanningen zijn.
heel bijzonder wat een Familieopstelling kan, heb zoveel psychologen bezocht en nog niemand heeft ooit deze “wond” kunnen openen.
mij ben ook erg moe.
Je hoeft niet naar de huisarts hoor. Dit hoort bij intensieve therapie en is een teken dat zaken loskomen. Een huisarts kan daar verder niets mee. En het laatste wat je wilt is medicatie. Je moet je lichaam die pijn toestaan en erdoor heen.
Izza schreef op 29-11-2025 om 20:23:
Je hoeft niet naar de huisarts hoor. Dit hoort bij intensieve therapie en is een teken dat zaken loskomen. Een huisarts kan daar verder niets mee. En het laatste wat je wilt is medicatie. Je moet je lichaam die pijn toestaan en erdoor heen.
Ik heb het over medisch advies bij kortademigheid en druk op de borst. Familieopstelling of niet, daar laat je beter een arts naar kijken en niet een anoniem forumlid achter een toetsenbord.
Het is gewoon stress door die behandeling. Lichamelijke klachten veroorzaakt door mentale problemen. De huisarts heeft zelf gezegd hierin niets te kunnen.
Izza schreef op 30-11-2025 om 17:20:
Het is gewoon stress door die behandeling. Lichamelijke klachten veroorzaakt door mentale problemen. De huisarts heeft zelf gezegd hierin niets te kunnen.
heb jij dit ook ervaren na een familieopstelling of iets dergelijks ?
Izza schreef op 30-11-2025 om 17:20:
Het is gewoon stress door die behandeling. Lichamelijke klachten veroorzaakt door mentale problemen. De huisarts heeft zelf gezegd hierin niets te kunnen.
Mijn huisarts gaar hier gelukkig wat serieuzer op in.
EmmaT schreef op 01-12-2025 om 00:49:
[..]
Mijn huisarts gaar hier gelukkig wat serieuzer op in.
Tuurlijk. Ze horen je aan, geven uitleg en stellen je gerust. Luisteren misschien naar de hart etc. Maar verder doen ze niets hoor. Psychische hulpverlening is ook niet het specialisme van een huisarts.
@izza
heb jij dit ook ervaren deze klachten ?
Izza schreef op 01-12-2025 om 11:12:
[..]
Tuurlijk. Ze horen je aan, geven uitleg en stellen je gerust. Luisteren misschien naar de hart etc. Maar verder doen ze niets hoor. Psychische hulpverlening is ook niet het specialisme van een huisarts.
Maar ze luisteren wel naar het hart om andere oorzaken uit te sluiten. Dat iets na iets gebeurd wil nog niet gelijk zeggen dat het door iets gebeurd.
Er gaan mensen dood na het bezoek aan een supermarkt, dat wil niet zeggen dat het door het bezoek aan de supermarkt komt.
Zelfs al denk/weet je dat bepaalde klachten door stress of spanning komen is het zinvol om naar de huisarts te gaan. Bij mij kwam er bij lichamelijkonderzoek en bloedprikken iets aan het licht, als gevolg van de stress, waar iets aan te doen was. Daar heb ik toen medicatie voor gekregen en sindsdien fiets ik een stuk makkelijker door emotionele gebeurtenissen heen.
Dat het normaal is dat je klachten krijgt door loskomende emoties wil niet zeggen dat je eventuele tekorten ed niet mag aanvullen om je net ff wat beter te voelen.
To; ik doe brainspotting, dat werkt wel anders, bij mij worden de spanningsklachen juist gelijk minder. Mn hersenen ontspannen. Wel herken ik de moeheid erna. Dat schijnt idd normaal te zijn. Mijn therapeut vergeleek het met een hond: die wordt moeier van zoekspelletjes en rondsnuffelen dan van een uur rennen. Omdat het brein, de motor, hard gewerkt heeft.
