Gezondheid Gezondheid

Gezondheid

Zindelijkheid overdag 8 jarige

Ik ben de wanhoop nabij...

Mijn zoon van 8 is nog steeds niet zindelijk overdag, laat staan 's nachts. Vandaag weer een natte broek uit school. We hebben naar mij idee alles al geprobeerd:

- plaspolie (2 verschillende)

- Osteopaat

- fysio (incl bekkentherapie)

- psycholoog

- verschillende soorten medicatie

- plashorloge

Volgende de urotherapeute heeft hij een hyperactieve blaas. Hij heeft te weinig blaascapaciteit en voelt de prikkel niet goed. 

Ik merk dat ik steeds minder geduld heb en niet meer goed weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik probeer het probleem te negeren en te belonen als het goed gaat, maar dat is soms erg moeilijk. Ik krijg steeds vaker paniekgedachten omdat hij volgend jaar al naar groep 6 gaat. Het beïnvloed momenteel een groot deel van m'n leven. Elke dag ben ik bezig met of z'n broek droog is en of hij al gepoept heeft. Door de medicijnen heeft hij obstipatie en daarvoor weer medicatie en dat moeten we nauwlettend in de gaten houden anders hebben we niet alleen een natte broek. Ik weet niet goed wat ik op dit forum zoek, maar wilde het echt even van me af praten. En stiekem hoop ik op de gouden tip, al weet ik echt wel dat die er niet is...

Herkenbaar hier. Mijn beide dochters hebben veel moeite gehad met zindelijkheid.  Ze hebben beiden oxibutinine gehad tegen overprikkeling van de blaas en zakjes om hun ontlasting dun te houden.  Dit hielp redelijk,  maar bij beide heeft het tot groep 7 en 8 geduurd voordat het echt goed ging.  Mijn oudste zit nu op de middelbare,  maar gaat soms nog wel mis (gelukkig meestal thuis). 

Minrin

Heb je al Minrin geprobeerd? En gebruikt hij incontinentiemateriaal of -ondergoed? 

Ik kan me voorstellen dat het erg vervelend is, maar realiseer je dat hij dit niet expres doet. Paniekgedachten helpen natuurlijk niet en maken het probleem wellicht groter dan het is... heb je er al aan gedacht om voor jezelf hulp in te schakelen hoe je hier goed mee om kunt gaan?

Vikingsmama

Vikingsmama

12-02-2021 om 08:53 Topicstarter

RosaMontana schreef op 11-02-2021 om 16:39:

Minrin

Heb je al Minrin geprobeerd? En gebruikt hij incontinentiemateriaal of -ondergoed?

Ik kan me voorstellen dat het erg vervelend is, maar realiseer je dat hij dit niet expres doet. Paniekgedachten helpen natuurlijk niet en maken het probleem wellicht groter dan het is... heb je er al aan gedacht om voor jezelf hulp in te schakelen hoe je hier goed mee om kunt gaan?

Minrin ken ik niet. We hebben al 3 jaar de broekjes van Underwunder. Alleen die zijn soms ook niet voldoende.

Ik ben me bewust dat hij het niet met opzet doet. Het lastige is alleen dat het hem ook niets lijkt te kunnen schelen. 

Goed dat je zegt dat ik wellicht zelf ook hulp moet zoeken. Ik ga daar eens werk van maken.

'Het lastige is alleen dat het hem niets lijkt te kunnen schelen'

wat ook kan: hij vindt het vreselijk maar kan dat niet uiten.

wat ook kan: hij vindt het inderdaad geen (groot) probleem en heeft  (toch) een fijne jeugd.

In dat laatste geval had jij beter kunnen schrijven:

'Het hele fijne is dat het hem niets lijkt te kunnen schelen'

Want dit soort ongelukjes én er erg verdrietig om zijn en/of niet meer uit huis durven oid maakt het véél heftiger allemaal, lijkt mij.

Laat je doorverwijzen naar de plaspoli in het WKZ in Utrecht. Daar zitten de experts. Mega wachtlijst, dat wel...

Wat ze daar als een soort laatste optie doen is een training waarvoor het kind wordt opgenomen (10 dagen met tussendoor een weekend naar huis). Heel heftig maar ook heel vaak wel effectief! Bij onze zoon heeft het in ieder geval gewerk, nadat niets anders ooit effect had. Hij zat al in de brugklas toen hij werd opgenomen. 

Beste Vikingsmama,

Ik voel je pijn. Wij hebben het zelfde met onze zoon meegemaakt. Hij was niet of maar gedeeltelijk plaszindelijk tot en met zijn 10de. Als moeder verscheurde me het. En ook hier was mijn zoon er redelijk onverschillig in. Pas toen ik met een psycholoog sprak kwam ik tot inzicht dat mijn angst voornamelijk zat in dat ik graag wilde dat hij met de grote groep mee kom zonder daar in op te vallen. Ouders die een kind hebben die slecht kan lopen, horen, zien of minder goed doen op school of iets dergelijks lopen tegen het zelfde probleem aan. Wij willen graag voor hen dat ze mee kunnen. Maar tegelijk vragen we wat van ze wat ze niet kunnen waarmaken. Vaak zit daar iets medisch onder al of niet vast te stellen. 

Dat mijn zoon er redelijk onverschillig overdeed was natuurlijk ook een overlevingsstrategie. En ze liet me inzien dat het misschien iets was waar ik van kon leren. Als hij elke keer in paniek zou raken of zich zou gaan verstoppen zou hij zich in een isolement stoppen wat nog veel erger is. 

Het is goed dat je verschillende dingen probeert om het voor hem beter te krijgen maar het moet ook niet te opdringerig gebeuren want dat zou weleens averechts kunnen werken. Het was niet eenvoudig om die knop bij mij om te zetten maar gelukkig wel gelukt. Mensen die er meende iets van te moesten zeggen daar ging ik het gesprek mee aan dat niet elk kind het zelfde is en dat we bij elk kind misschien ook wel wat konden vinden wat afwijkend was maar dat we nogal snel geneigd zijn te oordelen als het aan de buitenkant zichtbaar is. Dat deed de meeste wel inzien dat ik daar een behoorlijk punt had. 

Ik heb niet de oplossing hoor. Laat ik dat vooropstellen. Je zoon is niet alleen en ook jij als moeder niet. Maar misschien is het fijn als je idd met een psycholoog of zo zou spreken. Je zal het moeten accepteren en naar acteren. Vaker een was doen langer rondlopen met een verschoont voor hem. Of als het beter of makkelijker is om het te beschermen af en toe toch een luier als de underwunder niet voldoende is. 

Als het gaat om de nacht werd mij geadviseerd om daar niks mee te doen en eerst overdag te kijken of het beter zou gaan en dan pas actief aan de slag met de nachten. Wij kwamen er achter dat hij heel veel behoefte had aan een goede nachtrust. Ging het in alle opzichten overdag een stuk beter. Hij vond het niet altijd even leuk om een luier te moeten dragen voor de nacht maar zag aan de andere kant ook dat het beter was.

Helaas is mijn zoon van de natte nachten niet af. En oh wat zou ik hem gunnen dat hij droog kan slapen. Maar er zijn echt ergere dingen in het leven. Neem de tijd en geef hem rust. Leer van hem. Het moeilijke van houden van is dat je soms dingen moet loslaten. 

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.