Gewicht dochter 19 jaar

Toen ik de titel las, was ik bang dat het ging over een dochter met ondergewicht en anorexia. Wees blij dat dit niet aan de hand is met je dochter. 
Antwoord: ik vind je prachtig, je bent een schoonheid en ik hou van je. En ga daarnaast bij jezelf te raden waarom je zo gefocust bent op het gewicht van je dochter. 

Jeetje Labyrinth, zo'n ontzettend bedachtzame zorgvuldig geformuleerde post van een liefhebbende maar bezorgde moeder, en dan zo'n veroordelende reactie. Ongelooflijk.

Ik geef toe dat ik het ook niet weet (bij mijn dochter speelt dit overigens ook een beetje, ze is wel ouder al en weet het zelf ook). Ik zat al even te denken dat je zou kunnen antwoorden dat je het niet over haar gewicht wil hebben, maar alleen over hoe lief je haar vindt e.d.? Of dat je op een ander moment eens kunt hebben over mensen die vragen stellen waarop maar weinig goede antwoorden mogelijk zijn (of waar geen eerlijk antwoord op mogelijk is). Dan wel heel andere voorbeelden noemen. 

Egel, Hoezo vind jij de post van labyrint veroordelend? 

Zelf ben ik ook altijd wat voller geweest dan mijn zusje. Waar zij gewoon wat mocht eten was er bij mij commentaar. Geloof me, werkt niet, integendeel. Ik ging juist stiekem zitten schransen, meer commentaar, meer stiekem eten en ga zo maar door. Ik was 16 toen dat begon. Heeft lang geduurd voordat ik het kon, 1 koekje eten ipv 3 tegelijkertijd.
Eten is zo vaak een triggerpoint en veroordelen helpt dan niet.

Het lijkt mij ook ingewikkeld als iemand steeds die vraag blijft stellen, maar eigenlijk niet op een antwoord zit te wachten. Waarschijnlijk wil ze geruststelling. Maar ik snap dat jij je zorgen maakt over haar gezondheid.
Ik zou de vraag 'Vind je mij dik?' daarom niet (meer) beantwoorden en een wedervraag stellen. "Waarom vraag je mij dat? Ik hou van je zoals je bent. Het is belangrijker wat jij zelf vindt. Ben je (niet) tevreden met jezelf?"

Eventueel kun je iets vertellen over jezelf, maar ook daar zou ik voorzichtig mee zijn. Dus goed aftasten of ze daar op zit te wachten. Misschien heb je een periode gehad dat je zelf wat zwaarder was, en kun je vertellen hoe jij je toen voelde. 

Wat je moet loslaten is de haast die je voelt om dit op te lossen. Daarmee bereik je waarschijnlijk een averechts effect. Als ouders denken we vaak 'als ik er nu niks over zeg, is het te laat', maar vaak is onze haast het recept voor meer weerstand. Ze zal pas met iets aan de slag gaan als zij er klaar voor is.

Haar eetpatroon en de manier waarop ze voor haar lichaam zorgt en ernaar kijkt, zijn waarschijnlijk vooral een uiting van andere onderliggende zaken. Misschien helpt het jou als je jezelf daar steeds aan herinnert. Het gaat niet over haar lichaam of gewicht, het gaat om haar zelfvertrouwen en zelfbeeld.

Labyrinth schreef op 19-01-2026 om 22:07:

Toen ik de titel las, was ik bang dat het ging over een dochter met ondergewicht en anorexia. Wees blij dat dit niet aan de hand is met je dochter.

Wouw.

Ik ben best een beetje streng voor mijn jongvolwassen kinderen. Wat lekkers van de bakker doen we alleen op zondag. Op andere dagen kan ik eens een hard broodje voor ze meenemen, maar daar stopt het wel. Ook vraag ik of ze meewandelen naar de bakker, dan hebben ze toch weer 20 minuten buitenlucht gehad. Juist goed als ze zitten te studeren.

Je dochter heeft duidelijk een probleem met haar zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde. Daar kan ze met haar psycholoog aan werken.

Je kunt zelf uitleggen dat beweging meer gelukshormonen geeft, en dat ze zich daar beter door gaat voelen. Dus niet bewegen om af te vallen (want ze is prima zoals ze is), maar bewegen voor je welzijn. Ga zelf elke dag dat ze thuis is wandelen, geef het goede voorbeeld, en vraag haar mee (daarna kan ze veel beter studeren).

Van gezond eten krijgt ze ook meer energie en voelt ze zich beter. Leer haar dat ze minstens 2 stuks fruit en 200 (liefst meer) gram groenten per dag moet eten voor haar vezels, vitaminen en mineralen. Dat volkoren veel meer doet voor je gezondheid dan wit. Als ze daarnaast snoept, is dat minder erg, zolang de basis goed is.

Wat bij mijn oudste echt geholpen heeft, is een documentaire over ultrabewerkt eten kijken. Sindsdien eet hij veel minder rommel!

Moeilijk hoor
Ik denk dat je je in ieder geval moet blijven focussen op haar gezondheid, en niet op het "dik zijn". Dus als ze om je mening vraagt, zeggen dat ze prachtig is maar ook dat uiterlijk niet belangrijk is. Gezondheid wel, en dat dat een reden kan zijn om op je eetpatroon te letten en voldoende te bewegen.
Sterkte!

Hoe dik is dik? 10KG overgewicht? Of zit ze al tegen de 100KG aan? Ik zou alleen maar bezorgt zijn als het ook haar gezondheid en conditie verslechterd. Maar ik ben nogal makkelijk met gewicht dus misschien niet de juiste persoon voor deze vraag. 

Zebra04 schreef op 20-01-2026 om 08:56:

Moeilijk hoor
Ik denk dat je je in ieder geval moet blijven focussen op haar gezondheid, en niet op het "dik zijn". Dus als ze om je mening vraagt, zeggen dat ze prachtig is maar ook dat uiterlijk niet belangrijk is. Gezondheid wel, en dat dat een reden kan zijn om op je eetpatroon te letten en voldoende te bewegen.
Sterkte!

Hier sluit ik me bij aan. Haar uiterlijk is voor jou niet belangrijk, ze is mooi zoals ze is. Maar dat ze gezond blijft is wel belangrijk voor jou.

Iets lekkers meenemen bij de bakker zonder dat daar aanleiding toe is (iets te vieren) is niet nodig. En samen wandelen vindt ze misschien wel gezellig. Probeer er een beetje losjes mee om te gaan.

Je hebt haar lijkt me een gezond voedingspatroon aangeleerd toen ze thuiswoonde. Ze heeft de kennis lijkt me. 
Als dit niet zo is en het eetpatroon thuis al niet heel gezond was maar vooral gericht op we zijn niet te dik dus het is goed.
Dan zou ik daar het gesprek over aangaan. 
Het bij mezelf houden. 
Tegenwoordig zijn de meeste van ons veel bewuster van wat we eten en onze kinderen te eten geven als 30 jaar geleden. Toen werd cornflakes nog als goed voor de ijzer werd gezien.. 
Daarnaast zijn van jongs af aan aangeleerde etenspatronen moeilijker af te leren als nieuwe. Als ze eten altijd al als comfort heeft gehad wordt dat heel moeilijk om dat ineens te stoppen nu het "zichtbaar" wordt. 

Labyrinth schreef op 19-01-2026 om 22:07:

Toen ik de titel las, was ik bang dat het ging over een dochter met ondergewicht en anorexia. Wees blij dat dit niet aan de hand is met je dochter.
Antwoord: ik vind je prachtig, je bent een schoonheid en ik hou van je. En ga daarnaast bij jezelf te raden waarom je zo gefocust bent op het gewicht van je dochter.

Wie weet lijdt dochter wel aan boulimia nervosa of is zij dit aan het ontwikkelen, hetgeen net zo verdrietig en levensbedreigend kan zijn als anorexia?!

Bij jong volwassenen, als dochter van TO, met een laag zelfbeeld en onzekerheden helpen antwoorden als ‘ik vind je prachtig ‘ helaas niet, sterker nog, het zou zelfs als een ‘bevestiging van’ op haar vraag kunnen worden geïnterpreteerd. Zij stelt deze vraag niet voor niets en weet waarschijnlijk zelf ook dat ze zwaarder is geworden, maar zit in een vicieuze cirkel.

Kun je goed met haar praten TO? Misschien zou je haar kunnen antwoorden dat je je zorgen maakt over haar, dat je samen met haar naar ‘andere’ professionele hulp zou willen zoeken (dus niet naar nóg meer hulp)? Als huidige psycholoog niet toereikend is, kan een andere vorm van hulp/therapie dat misschien wél zijn? Als de onderliggende oorzaak (laag zelfbeeld, onzekerheid) wordt aangepakt, zou dit indirect ook een positieve uitwerking kunnen hebben vwb leefpatroon.

Heel erg lastig en verdrietig als je je kind zo ziet stugglen als ouder 😔

Ook als je niet te dik bent kun je hart en vaatziekten ontwikkelen/suikerziekte enz door slechte voeding.. de focus zou niet op het te dik zijn moeten liggen maar op de gezondheidsrisico's en dan niet die van overgewicht maar wel die van meerdere keren per week fastfood

Wat ik vooral lees is hoeveel zorg en bezorgdheid er in je verhaal zit. Je wilt haar niet kwetsen, maar je ziet haar worstelen en dat is gewoon heel moeilijk om aan te zien. Dat lijkt me ook heel logisch.
Die vraag “vind je me dik?” gaat volgens mij niet echt over haar gewicht. Ze weet zelf ook wel dat haar lichaam veranderd is, dat zegt ze zelf al. Volgens mij zoekt ze vooral bevestiging en geruststelling. Ik zou proberen het woord dik helemaal te vermijden. Niet ontkennen, maar ook niet bevestigen. Meer iets als: het gaat mij niet om dik of dun, ik zie vooral dat je niet lekker in je vel zit en daar maak ik me zorgen over. Of zeggen dat je haar mooi vindt omdat ze je dochter is, los van hoe ze er uit ziet.
Eerlijk zijn betekent hier denk ik niet dat je haar gewicht moet benoemen. Dat weet ze zelf al en als jij het ook zegt, hoe voorzichtig ook, lijkt ze daar alleen maar verder van in te storten. Dan helpt eerlijkheid haar eigenlijk niet echt. Tijdens haar examens zou ik het onderwerp eten en gewicht ook laten rusten. Niet omdat het onbelangrijk is, maar omdat haar hoofd nu al vol zit en de kans groot is dat ze het gewoon niet kan hebben.Wat je misschien wel kunt doen is het klein houden. Samen wandelen als ze thuis is, samen koken, zonder er een punt van te maken. Gewoon samen iets doen, zonder boodschap er achter. Dat je er geen zin in hebt dat ze het je later weer verwijt snap ik heel goed, dat laat ook zien hoe gevoelig dit onderwerp voor haar is.

Je kunt haar niet oplossen, hoe graag je dat ook zou willen. Dat ze al hulp heeft is in elkgeval iets, ook al voelt het voor jou te weinig. Jij bent misschien vooral degene bij wie ze veilig mag zijn, zonder oordeel. Dat alleen al is al heel veel. Je doet dit niet verkeerd, alleen al dat je hier zo over nadenkt zegt genoeg.

Is er nog iets te doen aan het moeizame contact met haar vader? Of is het een kwestie van leren accepteren?