Gewicht dochter 19 jaar
Hallo iedereen
Ik wil graag advies omtrent het volgende: mijn dochter is 19 jaar en zit nu in haar tweede jaar op kamers voor haar studies. De afgelopen maanden is ze duidelijk veel kilo’s bijgekomen. Dat begon denk ik al in het eerste jaar, maar is de laatste maanden echt veel erger geworden.
Wanneer ze niet in het weekend bij mij thuis is (ze komt elk weekend thuis, gaat nooit naar haar vader), grijpt ze vaak naar gemakkelijke en ongezonde voeding. Als ze bij mij is, kook ik meestal gezond voor haar, maar daarna gaat ze vaak toch nog met haar vriend mee naar McDonald’s omdat hij nog niet gegeten heeft. Ook dan bestelt ze zelf nog iets. Ze merkt zelf ook dat ze is aangekomen en dat maakt haar erg ongelukkig. Daarnaast is ze voortdurend moe, beweegt ze nauwelijks en is ze vaak loom. Ze beweegt al jaren weinig, loopt en fietst nauwelijks, wordt vaak door haar vriend gehaald en gebracht.
Ze zit al lange tijd niet goed in haar vel, onder andere door het moeilijke contact met haar vader. Bovendien is ze erg onzeker. Ongeveer een jaar geleden vroeg ze me: “Vind je me dik?” Ik wist toen niet goed hoe ik moest reageren, maar dacht dat eerlijkheid het beste was. Ik heb niet gezegd dat ik haar dik vind, wel dat ik merk dat haar lichaam veranderd is sinds ze op kamers zit en dat ze wat is aangekomen. Ik verwees ook naar dingen die ze zelf vaak zegt, zoals: “Dit kledingstuk mag weg, want ik pas er niet meer in” of “Ik heb echt niets meer om aan te doen, alles is te klein.”
Dat bleek achteraf niet de juiste aanpak. Ze stortte volledig in en was boos op mij omdat ik zei dat ik vond dat ze aangekomen was. Sindsdien let ik heel erg op mijn woorden.
Toch vraagt ze me nog regelmatig of ik haar dik vind. Eerlijk gezegd lieg ik dan en zeg ik dat ze niet dik is en dat ze goed is zoals ze is. Het voelt als kiezen tussen twee kwaden: als ik eerlijk ben (zelfs op een zachte manier), raakt ze volledig van slag. Als ik blijf zeggen dat ze goed is zoals ze is, heb ik het gevoel dat ze denkt dat ze niets hoeft te veranderen.
Momenteel zit ze in haar examenperiode en eet ze veel snoep en andere ongezonde dingen. Als ik zeg dat ik naar de bakker ga, vraagt ze bijna altijd of ik iets lekkers voor haar wil meebrengen. Ik vind het steeds moeilijker om dit aan te zien. Ik wil het zelf niet ter sprake te brengen, hoewel ik dat soms echt wel moeilijk vind .
Ik ben wel bang dat ze me opnieuw gaat vragen of ik haar dik vindt. Eerlijk zijn is gezien haar eerdere reactie toen ik eerlijk was geen goed idee, omdat ik bang ben dat ze dan volledig instort en ze zich niet meer op haar examens kan concentreren. Maar hoe moet ik dan reageren?
Als ik erover heen probeer te praten zal ze de vraag nogmaals stellen tot ik antwoord geef is mijn ervaring ook met andere dingen.
Ik snap dat het onderliggende probleem van gebrek aan zelfvertrouwen en niet lekker in haar vel zitten veel belangrijker is dan dat ze nu te zwaar is. En als dat probleem minder wordt (helemaal oplossen lijkt ingewikkeld) ze hopelijk ook aan haar gezondheid zal gaan werken. Ze heeft al wat psychologische hulp, maar naar mijn mening nog te beperkt. Ik probeer haar wel te stimuleren meer hulp te zoeken, maar dat wil ze nog niet.
Mijn vraag is dus: hoe pak ik dit het best aan als ze me die vraag toch weer stelt?
De andere vraag die ik heb is of ik haar ongezonde gedrag en overgewicht toch ter sprake zou moeten brengen maar dan in elk geval pas nadat ze klaar is met haar examens. Maar ik weet dat ze dan sowieso de rest van de dag down en boos zal zijn. Ook zal ze het dan later weer voor mijn voeten werpen en ik heb daar geen zin in. Bovendien vraag ik me af of het sowieso verstandig is dit aan te kaarten bij haar. Graag hoor ik jullie ideeën hierover.
Ik wil haar absoluut niet kwetsen, maar wel dat ze zich beter in haar vel gaat voelen en gezonder wordt.
Alle tips maar ook ervaringen zijn welkom.
Als ik zeg dat ik naar de bakker ga, vraagt ze bijna altijd of ik iets lekkers voor haar wil meebrengen.
Ik las deze zin. Doe je dat dan ook, iets meenemen? Ik vond dat altijd heel moeilijk/vervelend: nu vraagt kind van mij om mee te werken aan zijn overgewicht... dat maakte me, voor mijn gevoel, mede schuldig.
En nee, ik vind, vond, mijn kind vwb uiterlijk NIET mooi zoals die was. Ik zie die vetrollen en nee, ik vind die niet mooi. Ik hou van mijn kind, fantastische persoon(lijkheid), maar mooi, nee. En maak mij daar svp niet mede schuldig/verantwoordelijk voor door mij te vragen ongezonde dingen voor je te halen.
Word je niet gemanipuleerd? Ze vraagt je iets; als je eerlijk antwoord geeft gaat ze in de slachtofferrol zitten . Dan gaat ze je verwijten maken en ga jij je schuldig voelen. Vervolgens pas jij je gedrag aan en is het weer niet goed want ze gelooft je niet. Ze speelt ermee; ze weet heus dat ze te zwaar is en wil jou maar horen zeggen dat het niet zo is.
Het is waarschijnlijk geen bewust proces maar ze probeert een confrontatie met zichzelf uit de weg te gaan. Daar moet je haar niet in steunen. Ik zou daarmee stoppen. Je zou een antwoord kunnen geven dat er manieren zijn om je BMI te berekenen en dat ze zo een neutraal objectief antwoord krijgt op haar vraag. En eventueel toevoegen dat je evenveel van haar houdt ; ongeacht hoe ze er uit ziet. Niet meer op ingaan verder. Ze weet het heus wel.
'Wat vind je er zelf van?' zou een goede wedervraag kunnen zijn. Aangeven dat wat ik vind niet zo belangrijk is als wat zij zelf vindt. Eventueel inderdaad: 'waarom vraag je dit'? Of: 'Je vraagt het zo vaak, heb je ergens een probleem mee?' Eventueel aangevuld met: 'Vindt je vriendje het niet goed? Of wordt je ergens mee gepest?'
