Home » Forum » Ik vind zo weinig aansluiting bij anderen

Ik vind zo weinig aansluiting bij anderen

84 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Vrouw
Crea Bea

Dank voor je meedenken hierin. Ik ben zelf maatschappelijk werker en aansluiten bij maatjes projecten ed. is dan ook geen optie. Ik zou dan tussen mijn cliënten terecht komen.
Verder heb ik het idee, ook al zijn je bedoelingen goed, dat je niet begrijpt wat het is om steeds afgewezen te worden. Ondanks deelname aan allerlei activiteiten. Ik ben mij zeker ervan bewust dat er ook echte iets bij mij zal zijn. En ik ben er niet achter wat dit is, ook na navraag bij anderen.

creabea
Vrouw

Hm... sorry Vrouw, dan hoop ik dat mijn bericht (inderdaad goed bedoeld) niet bot is overgekomen.

Misschien begrijp ik je inderdaad niet (maar wat vreselijk moet het zijn), maar weet je zeker dat je echt altijd wordt afgewezen, of dat je dat voornamelijk zelf zo ervaart? Van bekenden die zelf slecht in hun vel zitten (of zaten) weet ik dat ze alles negatief op zichzelf betrekken. "Ze doen nu wel aardig tegen me, maar dat is vast omdat ze iets van me willen hebben", of bij voorbaat denken dat men toch tegen je wil praten. Dat soort dingen. Heb je niet een heel negatief zelfbeeld, heb je al eens psychologische hulp ervoor gehad? Het lijkt me dat je hier echt heel ongelukkig door kunt zijn.

En wat betreft hoe je eruit ziet: ik weet natuurlijk niet hoe je je kleed en je haar hebt enzo, dus misschien slaat deze suggestie nergens op. Zou het helpen als je je wat meer passend bij je leeftijd (of iets ouder) kleedt en je haar ook zo doet zodat je zeker niet als een tiener overkomt?

Vrouw
Open blijven staan voor ontmoetingen

Ik doe mijn best om me open te stellen en heb inmiddels weer activiteiten gepland.

Mijn intentie bij het plaatsen van mijn reacties op deze site was vooral om een nieuw iets te creëren om gelijkgestemden te leren kennen. Ik had bedacht, wat mogelijk belachelijk overkomt, om met gelijkgestemden af te spreken op een neutrale plek met bijv. een witte roos als herkenning. Zodat deelnemers van elkaar weten dat elk van hen het lastig vind om anderen te ontmoeten en aansluiting te vinden.

+ Brunette +
Nog eendje

Ook ik werd in mijn jeugd gepest en ik herken het meedoen om het meedoen. Inmiddels ben ik er overheen, dat mag ook wel want ik ben de vijftig gepasseerd. Een klein beetje onzeker ben ik nog wel maar dat zijn veel mensen, zelfs een vriend die heel zeker en joviaal overkomt, heeft me eens opgebiecht dat hij diep in zijn hart verlegen is. Wat afstotend kan werken op je medemens, is dat je te veel met jezelf bezig bent in de zin van "hoe kom ik over" en dergelijke. Als ik dit bij iemand merk, vind ik dat altijd een beetje beklemmend, ik weet dan vaak niet goed wat ik moet zeggen, iets waar ik bij zelfverzekerder mensen geen last van heb. Vergeet je ego nou eens en richt je op die ander. Mensen vinden het altijd heerlijk om erop los te mogen kletsen. Stel belangstellende vragen en luister naar het antwoord. Als je echt luistert, schiet je altijd wel iets aardigs te binnen om daarop terug te zeggen. Ik moet zeggen dat het angstige, gepeste kind ook is verdwenen omdat ik later in mijn leven veel positieve reacties op mijn persoonlijkheid heb gekregen.

Wat uiterlijk betreft: mainstream is hip/elegant, een tikje sexy, hakje, misschien beetje oogschaduw, lipglossje. Maar er zijn ook mensen (en zelfs mannen) die hoge hakken belachelijke onzin vinden en make-up lelijk vinden. Waarmee ik wil zeggen: over smaak valt te twisten dus je moet je niet zo druk maken over je uiterlijk, ik neem aan dat je er niet uitziet als Ipie van Koefnoen. En zelfs al zou dat zo zijn, dan ben je nog geen vreemde eend in de bijt want het is een typetje dus dat betekent dat meer mensen zich zo kleden.

Je kunt je ook verzoenen met je "vreemdheid". Wat kan jou het schelen dat je niet veel vriendinnen hebt? Niemand heeft veel echte vrienden, de meeste zijn kennissen. Is het niet zo dat je aan een norm probeert te voldoen? Neem nou kleren kopen. Er is een tijd geweest dat ik het een beetje genant vond dat ik altijd in mijn eentje kleren kocht, hoorde dat niet samen met een vriendin? Was ik niet een beetje sneu? Maar eigenlijk vind ik gezellig samen shoppen helemaal niet zo leuk. Dat gewacht op elkaar, het schiet niet op. Misschien ben ik wel een einzelgänger geworden omdat ik me in mijn jeugd noodgedwongen alleen moest zien te vermaken. Het zij zo, het heeft het voordeel dat ik er erg onafhankelijk van ben geworden.

Katniss
Hoe erg is het?

Ik ken wel wat mensen die ik zou kunnen bellen om iets te gaan doen of op de koffie te gaan. Dat durf ik ook wel en ze zouden het waarschijnlijk ook nog leuk vinden. En toch doe ik het niet, dan zit ik toch liever alleen thuis of met kinderen of vriend.
Is dat heel erg? Waarschijnlijk zou ik het wel doen als ik geen partner had, en dus meer tijd voor mezelf zonder kinderen.

Veer
genant?

brunette

Vaak zitten dingen inderdaad slechts in je eigen hoofd.

Ik heb voldoende sociale contacten, maar winkelen en shoppen doe ik het liefst helemaal alleen. En ik heb werkelijk nog nooit gedacht dat iemand daar iets (vreemds) van zou kunnen vinden.

creabea
precies

alleen winkelen gaat veel efficiënter. Als ik met een vriendin de stad in ga kijken we eigenlijk alleen naar leuke prulletjes en zitten we op een terrasje. Maar serieus kleding winkelen, nee. En met zijn tweeën op weg naar de stad in het ov is ook wel gezellig, maar in je eentje met een boekje erbij ook!

ffzondernick
alleen winkelen

is helemaal niet raar. Het niet hebben van een vriendin betekent niet dat je niet kunt winkelen! Ik vind alleen winkelen prima. Daar gaat het niet om. Ook toen ik nog veel vriendinnen had, ging ik altijd alleen.
Zonder vriendin(nen) mis ik dat je niet een middag/avond even gezellig kan 'geiten'. Samen iets doen. Dingen uitwisselen. Een andere mening horen. Dat soort dingen. Tenminste, voor mij geldt dat zo.

In dit draadje wordt gefocust op 'vreemd' of verlegen zijn waardoor je geen contact zou kunnen maken. Zelf ben ik nogal doorsnee en ook niet verlegen. Ik kom gewoon niet vaak mensen tegen met wie ik een klik heb. En als ik mensen ontmoet waarbij die klik er wel is, weet ik eigenlijk niet goed hoe ik dat dan moet uitbouwen tot een mogelijke vriendschap. Bijv. bij sport dochter: bij het ophalen tref ik een moeder en sta daar even gezellig mee te praten. Leuk mens. Maar een volgende keer is ze er bijv niet. Of mijn man haalt. Of dochter zit in een vroegere/latere shift. Ik ken haar dus eigenlijk niet en en ze woont ook niet in de buurt (sport is buiten het dorp en zij komt ook van een ander dorp).

creabea
zo'n moeder

die je alleen ziet bij de sport van je kinderen, zie je dan net te weinig denk ik. Ik zou dan toch proberen een klik te vinden bij een activiteit waarbij je elkaar beter leert kennen. Een georganiseerde reis/meerdaagse cursus of iets dergelijks, daar houden mensen vaak nog wel leuke contacten aan over.

Of toch een ouder maar dan van school die je vaker tegenkomt: een paar keer in de week op het schoolplein en evt. speelafspraakjes, waarmee je makkelijk een keer thee kunt gaan drinken. Of zo iemand die je óveral tegenkomt, op het schoolplein, bij de fitness, in de supermarkt......

viola
ffzondernick

Als je zo weinig een klik met iemand voelt, denk ik dat je voortvarender te werk moet gaan. Dan moet je juist focussen op zo'n moeder van de sport. Zorg dat je elkaar vaker ziet, dan kun je alsnog kijken hoe het zich ontwikkelt. (dus zorg in het gesprek voor een goede reden af te spreken, of speel gewoon open kaart? Wat een gezellig gesprek, zou dit wel willen voortzetten, koffie een keer?

+ Brunette +
Shoppen

Dat bedoel ik nou, dat ik me vroeger druk maakte over iets waarvan jullie nu bevestigen dat het helemaal niet gek is. Ook ik heb genoeg sociale contacten om er samen op uit te trekken als ik dat per se zou willen.

Kaaskopje
Eenzaamheid en faalangst

Ik las vandaag dat eenzaamheid vaak veroorzaakt wordt door faalangst. Ik ga maar niet op die cursus of dat koor, want... En dat herken ik wel. Smoesjes verzinnen of echt tegenzin voelen om aan iets nieuws te beginnen, omdat je toch geen talent hebt of ergens handig in bent. Daar blijft je wereldje wel kleiner door.

Ik voel me momenteel best in mijn hum thuis op de bank met man en de honden om ons heen. Of het verstandig is, is een ander verhaal. Ďat zit me weleens een beetje dwars.

Leanne
Zo herkenbaar...

@Vrouw: Ik herken zo veel in jouw berichten! Ik ben ook al mijn hele leven jonger geschat. Laatst vroeg iemand hoe oud ik dan was, omdat ik kinderen in de puberleeftijd zou hebben?! Vervolgens vul ik dan zelf in dat ze vervolgens vinden dat ik er niet alleen niet uitzie als een veertiger... ik gedráág me ook niet als een veertiger. Want die zouden namelijk wel wat zekerder zijn van zichzelf, als je af gaat op het aantal jaren aan extra levenservaring... In mijn geval geldt dat niet. Sterker, ik verbaas me over de doortastendheid van sommige (veel jongere) collega's. Ik ben verlegen en timide en val als vanzelfsprekend in een volgzame rol... wat zeker een nadeel is als je wat betreft je leeftijd wat meer capaciteiten krijgt toegedicht. Het maakt me ook onzeker nu ik net in een nieuwe baan ben begonnen.

Het blijven hangen in je comfortzone is voor veel onzekere mensen een valkuil. Ik ben onlangs in een nieuwe baan begonnen. Noodgedwongen vanwege ontslag, wat op zich niet slecht voor me was, want anders was ik daar nooit weggegaan... en ook ik zat in een situatie van 'getolereerd worden', dat voelt inderdaad niet fijn, minderwaardig soms... en andere keren pep je jezelf op met de gedachte dat je blij mag zijn dat je een baan hebt, maar tóch! Ik vind het ontzettend moeilijk om mezelf neer te zetten in deze nieuwe baan en het kost me veel energie om iets op te bouwen met collega's, hoe oppervlakkig ook. Ik vraag me af of ik oprecht overkom, of dat ik vooral leuk gevonden wil worden... want ergens heb ik ook wel dat wat jij hebt Kaaskopje, je het allerprettigst voelen in de nabijheid van je gezin. Als ik terugkijk sus ik mezelf al m'n hele leven zo: 'Ach, straks ga ik weer lekker naar huis... wat kan mij het schelen dat ik er niet bij hoor...'.

Vrouw
Fijn die herkenbaarheid

@Leanne, fijn om te weten dat ik niet alleen met dit probleem te maken heb. Wanneer ik Google op jonger uiterlijk, dan stuit ik vaak op verhalen van mensen die een stuk jonger zijn. Ik vind het prettig om verhalen te lezen van iemand van mijn eigen leeftijd. Ik merk, en weet niet of jij dit misschien ook herkent, dat naarmate ik ouder wordt ik juist meer last heb van het feit dat anderen me jonger schatten. Het geeft me een minderwaardigheidsgevoel. Vanuit de theorie weet ik best wel dat ik maar daar boven zou moeten zetten, het zegt nl. meer over de ander dan dat het over mij zegt. Maar door het totaal plaatje ( weinig mensen om op terug te vallen, verlegen, onzeker) maakt dat het behoorlijk hard binnenkomt en ik niet goed genoeg ben voor anderen. En stel ik mezelf de vraag vind ik mezelf wel goed genoeg? Ik antwoord dan met ja, echter klopt dit niet als ik kijk naar de mate van beïnvloeding door anderen / situaties op mijn welbevinden. Ik wil heel graag uit deze cirkel, maar weet niet zo goed hoe.

@kaaskop, ook ik denk vaak wat heerlijk om met mijn man en kinderen te zijn. Zij zorgen ervoor dat ik me goed voel, blij en gelukkig ben. Al het andere kan me dan gestolen worden. Waarvan ik me ook bewust ben dat het verstandiger is het gelukkig zijn niet van anderen af te laten hangen. Wanneer zij weg zouden vallen, dan heb ik waarschijnlijk niemand. Die gedachte doet me pijn.

Om niet alleen in het denken te zitten, wil ik iets gaan ondernemen om de cirkel te gaan doorbreken. Ik ben via Google terecht gekomen op de site van de vereniging voor verlegen mensen. Ik vind dit spannend, echter wil ik ook graag uit die visieuse cirkel zien te komen waar ik zo ongelukkig van word ( ik kan hele dagen bezig zijn met de mening van anderen, ik word daar zelf inmiddels depressief van). Ik lees theorieën over communicatiestijlen en bedenk dan dat ik een veilige oefenplek nodig heb om er in de praktijk mee aan de slag te gaan.

viola
Vrouw maak van

je zwakte een sterkte. (Hoewel ik me serieus niet kan voorstellen dat er jonger uit zien een zwakte is, maar goed..)
Jij vindt het iig niet fijn. Buig dat om, omarm het, het is iets van jou, buit het uit.
Bijna iedereen wordt afgewezen. Bijna niemand wordt door iedereen fantastisch gevonden. Ik denk echt dat je geen problemen hebt met anderen, maar echt met jezelf. Je bent gefocused op de afwijzingen. Een succesvol iemand is blind voor de afwijzingen, ziet ze niet eens. Maar ze zijn er net zo goed.

Vrouw
Dank je wel

@ Viola, als analist analyseer en reflecteer ik me suf. Analytisch zijn en een goed reflecterend vermogen zijn m'n kwaliteiten. Echter in combinatie met onzekerheid zijn het mijn valkuilen.
Je hebt in je reactie helemaal gelijk, ik moet alleen zelf de knop zien te vinden die om moet.

Vrouw
Nog vergeten

@Viola, wat mijn jonge uiterlijk betreft, ik ben 41 en wordt ( draag als volwassen vrouw een beugel) regelmatig tussen de 14 en 18 geschat.

viola
reflecteren

Het kan ook een valkuil zijn te denken dat je goed in reflecteren bent:-)
Het kan altijd beter. Volgens mij bedoel je met reflecteren dat je goed je eigen fouten ziet. Maar kun je ze ook ombuigen naar sterke kanten? Kun je ze groot en positief maken? (Qua beeldvorming dan voor jezelf)
Kun je fouten relativeren? Ze zien in het licht van totaalplaatje? Ze opzij schuiven als dat goed uitkomt? Zie je je sterke kanten? Kun je jezelf loslaten en naar doelen/andere mensen kijken?

Vrouw
Je zet me aan het denken

@ Viola Heerlijk, precies wat ik nodig heb! Id mijn fouten en tekortkomingen heb ik op mijn netvlies, mijn kwaliteiten daarentegen moet ik regelmatig opzoeken. Relativeren en loslaten is iets waar ik moeite mee heb. Mogelijk zit daar id het probleem, door zo met mezelf ( vooral in het negatieve) bezig te zijn heb ik weinig oog voor anderen. Zou ik hiermee de ander juist van me wegduwen?
Tegelijkertijd denk ik ben ik niet te rustig, introvert, timide? Willen mensen niet vooral gezellige , uitbundige mensen om zich heen? Wanneer je rustig, introvert, timide bent, hoe buig je dit dan om in gezellig en uitbundig? Kun je ook gezellig zijn wanneer je rustig, introvert, timide bent?

Amare
de maakbaarheid van de mens

'Tegelijkertijd denk ik ben ik niet te rustig, introvert, timide? Willen mensen niet vooral gezellige , uitbundige mensen om zich heen? Wanneer je rustig, introvert, timide bent, hoe buig je dit dan om in gezellig en uitbundig? Kun je ook gezellig zijn wanneer je rustig, introvert, timide bent?'

Tja, tegenwoordig moet iedereen maar uitbundig, flexibel en ondernemend zijn. Los van de vraag of we daar echt zo gelukkig van worden (als er op een feestje alleen maar uitbundige mensen zijn, zit iedereen door elkaar heen te joelen en te grappen?), is het natuurlijk ook onmogelijk om jezelf in een uitbundig keurslijf te dwingen als je zo niet bent. Mensen zijn lang niet zo maakbaar als de reclames, de regering, de werkgeversorganisaties ons willen doen geloven. Iedereen krijgt (in theorie althans) dezelfde kansen als het om onderwijs gaat, maar niet iedereen kan studeren en raketgeleerde worden. Niet iedereen is geschikt om zzp-er te worden, en nee, dan ben je geen loser. En zo is ook niet iedereen gebouwd op uitbundigheid. Sommige mensen zijn heel goed in luisteren, of in meeleven, in een-op-een-contacten.

Jammer genoeg is het nu de trend om toch vooral anders te zijn, druk, met een grote mond, haantje de voorstel, je aan te passen aan wat blijkbaar in de mode is. Waarom zou je jezelf in vredesnaam van rustig willen ombuigen in uitbundig? Misschien ben je wel heel zorgzaam, of juist beleefd. Waardeer jezelf zoals je bent in plaats van krampachtig te proberen iemand anders te zijn.

viola
je bent

niet alleen teveel met jezelf bezig, maar ook teveel met anderen. Of misschien ben je met jezelf bezig op een verkeerde manier, met hoe je overkomt (weer die ander) en niet zozeer met wat je wilt.
Het gaat helemaal niet erom of je mensen wegduwt. Is helemaal niet belangrijk joh! Wat je wel doet is jezelf wegduwen, en dat is wel funest!
Je hebt ook gewoon eindeloos veel kansen. Er zijn genoeg mensen die genoeg dingen doen waardoor ik afstand neem. Maar zoeken ze weer toenadering dan ontstaat er meestal tóch weer een opening, en kan het weer alle kanten op.
Ik heb laatst nog heel leuk gesproken met een vrouw waarvan ik jarenlang het idee had dat ze vreselijk was, dat ze me met opgeheven hoofd altijd voorbij liep.(terwijl onze kinderen bij elkaar over de vloer waren gekomen) Ik vond dat wel verrassend, en leuk om mijn beeld van haar bij te stellen.
Gezellig en uitbundig is absoluut niet nodig. Wel actief en geinteresseerd, als je wil krijgen wat je wil.
Probeer je eens op je wensen te focussen. Wat wil je? Wil je een gesprek aanknopen met Marie? Stel je dan open voor Marie, interesseer je voor haar, wees belangstellend. En focus je niet op een vriendschap met haar, geniet gewoon van dat gesprekje! En is ze niet geinteresseerd, dan heeft ze vast haar dag niet. En richt je je op een andere Marie.

viola
of ga

je leven harstikke vol maken.
Ik herken nl best veel. Maar het boeit me al jaren niet meer. Onder andere omdat ik het veel en veel te druk heb me ermee bezig te houden. En een aantal zaken meegemaakt waar ik erg door in beslag werd genomen en waardoor ik ook zaken in juister perspectief kon zien, in vergelijking met andere zaken is dit nu ook weer niet zó belangrijk.
Dit bedoel ik absoluut niet negatief hoor, ik snap heel goed dat je ermee zit. Voor mij was het heel goed het minder belangrijk te vinden. Maar situaties dwongen me ook daartoe. Maar je kunt voor jezelf ook situaties creëren waardoor het minder belangrijk wordt. Hoe minder belangrijk, hoe minder het een issue is, echt waar!
Inmiddels heb ik puur te weinig contacten omdat ik het gewoon echt te druk heb. Soms wel jammer maar het is gewoon zo. Maar voel me over mezelf steeds beter, ik heb echt bepaalde contacten niet meer nodig om me goed te voelen over mezelf. Ik heb mijn radar natuurlijk nog steeds en pik negatieve boodschappen ook zeer goed op nog. Maar heb er veeel minder last van, betrek het minder op mezelf en laat me er minder door beinvloeden. In plaats van dat ik het één-op-één contact analyseer analyseer ik nu vaker een heel groepsproces :) want daar maak je vaak toch ook onderdeel vanuit, ook binnen een klein contact. Dat geeft andere invalshoeken, zorgt dat ik afstand kan nemen en relativeren.

Cilo
Heel mooi gezegd

Heel mooi gezegd Amare en ook Viola.
Ik moet naar aanleiding van die post denken aan die reclame over, wat is het, een datingsite?
Waarbij het meisje per ongeluk typt: lekker ketsen? ipv lekker kletsen
en zich vervolgens rotschaamt.
De jongen vindt het echter "nu al leuk!"
Doel hiervan is: wat jij niet leuk vindt aan jezelf, kan een ander heel interessant vinden.

Ik vind bescheiden mensen die in de veiligheid van een 1 op 1 gesprek zichzelf wel "laten gaan" in een schaterbui veel leuker dan mensen die op elk feestje per se in het zicht op de tafel moeten dansen, waarbij de drank al heeft gezorgd dat zij zich niet meer drukmaken om wat er dan allemaal te zien is.
Ze overschreeuwen zichzelf en mij en hoe harder zij schreeuwen hoe stiller ik word, meer dan ik normaal gesproken zou zijn. Die mensen doen mij geen goed, hoe lief ze ook zouden kunnen zijn.
Maar je kunt ook daar weer uithalen wat je zou willen.
Ik drijf soms een stukje mee op de energie van mensen. Ik neem stemmingen ook vrij snel over en ipv dat mijn zwakte te noemen ben ik er de kracht van in gaan zien.

Pagina's