Midlife
3 maand geleden barste bij mijn man een bom.
Na echt weken vol van sex, soms 4 keer per week, dit ook weer nieuw leven inblazen meer spannende zaken kwam erinnernd uit dat er vanalles aan mij mankeerde.
Ik bemoeide me overal mee dat zat in elke dag en waren kleine dingen. Een voorbeeld kon hij niet bedenken.
Ik beslis alles en als hij iets wilde doen had ik het al gedaan.
min snapte er niets van hij riep Zo wil ik het niet meer als ik wilde praten.
Tijdens de weken trekken aan hem omdat ik graag wilde praten kwam er van alles meer uit
Ik verstikte hem, was dit het nu? Het leven. Ons huwelijk was burgerlijk en saai. Ik drukte overal mijn stempel op. Ik dacht even ja ik ben het probleem ik ben dominant en heb toen hulp gezocht van een psycholoog. Die heeft me terug gehaald naar mezelf. Dat was heel moeilijk maar ik werd er sterker door meer eerst te kijken of ik gelukkiger werd van bepaalde dingen. Ik heb zijn. Boosheid bij hem gelaten eigenlijk elk ding zijn gezondheid alles wat niet mijn probleem was.
6 weken lang aan gewerkt ook omdat hij vond dat ik een probleem had
Ik was doodongelukkig en liep op eieren. De mast was vol en ik heb hem gevraagd of hij nog wilde investeren in ons huwelijk
Hij wist het niet maar vertelde dat hij geen gevoelens meer voor mij had en niet meer van mij hield. Iets wat hij juist had aangegeven een probleem was hij hield van me hij had geen hekel aan me maar wel aan mijn gedrag. Ik heb hem verzocht te vertrekken. Hij was perplex jij wilt dat ik ga? Ja jij bent dit gestart ik had geen probleem heb ik gezegd ik wil dat jij gaat
Onze volwassen kinderen wilden graag met hem praten ook zij hadden gezien dat zijn gedrag raar was eigenlijk de laatste jaren steeds raarder werden
Hij heeft ze genegeerd en is vertrokken
Dat is nu ruim een week geleden
Onze jongste was gisteren jarig werd 26 hij heeft haar wel gefeliciteerd en een cadeau bon gestuurd per app
We zijn allemaal erg verdrietig en snappen er niets van deze man lijkt niet op hun vader of mijn man.
mee hebben ervoor gekozen om hem met rust te laten en geen contact te zoeken om hem zelf te laten uitzoeken wat er met hem aan de hand is
De laatste 4 jaar heeft hij veel meegemaakt ook op gebied van ziekte. Met 1 maal net op tijd in het ziekenhuis
ik probeer me staande te houden maar na 43 jaar samen bijna 36 jaar getrouwd valt het niet altijd mee
Wat een verdrietige situatie voor jullie allemaal zeg. Ik denk dat jullie er inderdaad goed aan doen om hem maar even met rust te laten. Maar wat zwaar voor jou en de kinderen. Heb je wel mensen om je heen bij wie je terecht kan en jou kunnen steunen?
Laat hem even tot bezinning komen. Na 43 jaar hoef je niet direct uit elkaar. Maar dat wil ook niet zeggen dat je maar eindeloos moet gaan afwachten. Ook jij moet nadenken wat je nog wilt. En je ook voorbereiden op een andere afloop. Dus informeer jezelf wat er financieel mogelijk is. Heb jij een eigen bankrekening? Een baan met inkomen? Wie kan en wil in het huis blijven? Sta je ingeschreven bij de woningbouw?
Hou er ook rekening mee dat er al iemand anders is of komt. Dat zie je eigenlijk altijd bij dit soort heftige situaties. Zijn woorden zeggen hierin weinig.
En zoek steun bij je omgeving. Niet de kinderen! Maar bij andere volwassenen of de poh van de huisarts. Hou voor jezelf ook een termijn aan waarin je meer informatie wilt over hoe verder.
Wat een nare situatie ben je in terechtgekomen. Allereerst wil ik je complimenteren dat je aan jezelf bent gaan werken én de moedige stap hebt genomen en hem buiten hebt gezet. Zodat a. Hij naar zichzelf én met zichzelf moet dealen ivm jou overal de schuld van geven en b. Jij rust hebt om een en ander te verwerken.
Het is heel verdrietig dat de man waar je van houdt ineens raar gedrag vertoont. Wat je beschrijft lees ik vaak hier op het forum. Een vorm van Midlife crisis 'is dit het nou' en extreem zoeken naar iets wat hem zich weer levend doen voelen (veel seks, nieuwe sportauto, vrouwelijke aandacht). Meestal ingegeven omdat er een ander in het spel is (hoeft niet maar hou er wel rekening mee). Het boze en de lelijke woorden en het egoïstische zijn daar vaak signalen van.
Logisch dat je het zwaar hebt. Je man, je geliefde, je maatje herken je niet meer. De kinderen hun vader niet meer. Heel impactvol.
Je bent aan het overleven. Helpt de therapeut je nu nog? Zo niet, misschien goed om opnieuw steun te zoeken bij iemand. Maar dan vanuit optiek hoe verder met mijn leven. Wat wil ik?
Goed om na te denken over wat jij nu (of straks) wil. Je kunt het tijd geven en even niks doen. Of voorbereidende stappen nemen op een toekomst zonder hem of met hem maar dan wel met met actiestappen zoals relatietherapie om met elkaar verder te kunnen.
Het is ook jouw leven.
Heel veel sterkte. Schrijf hier ook gerust lekker van je af.
Xxx
'De laatste 4 jaar heeft hij veel meegemaakt ook op gebied van ziekte. Met 1 maal net op tijd in het ziekenhuis'. Is het mogelijk dat zijn hersenen hierdoor enige schade hebben opgelopen? Of dat jij juist door die ervaringen extra bezorgd bent geworden om hem, wat hij dan als drukkend ervaart?
Het kan ook zijn dat hij nu de vraag 'Is dit alles' aan zichzelf stelt en hoopt dat er nu snel nog meer uit het leven te halen is. Hopelijk kan iemand nog contact met hem houden, een van de kinderen wellicht.
tsjor dit is niet de taak van de kinderen! Zij zijn niet verantwoordelijk voor hun ouders. En die moet je hier echt buitenhouden. Kinderen inzetten als doorgeefluik is erg schadelijk en niet hun rol. To kan als volwassene prima zelf contact houden. Of dit een andere volwassene vragen (bijvoorbeeld een familielid of goede vriend). Maar als hij dat niet wil is dat ook een keuze.
De kinderen zijn geen kindjes meer, maar volwassenen. De kinderen wilden graag met hem praten, maar dat wees hij af. Ik denk dat zo'n gesprek weinig zin heeft als het gaat om de relatie of om zijn verantwoordelijkheden ten opzichte van zijn gezin. Het zou mij dan vooral gaan om de vraag hoe het met hem gaat. Ik zou erg bezorgd zijn, ook als volwassen zoon/dochter.
'1 maal net op tijd in het ziekenhuis'. Theorie: kan een hersenbloeding zijn geweest, kan een hartaanval zijn geweest, kan zijn dat de hersenen daardoor enige tijd te weinig zuurstof hebben gehad. dat kan leiden tot een verandering van karakter en impulsiviteit (veel seks). Dan zou die gedragsverandering ook in een andere omgeving, buiten het gezin, merkbaar moeten zijn. Hij is nu uit huis gezet: waar is hij dan, wie ziet hem, hoe ernstig wordt het steeds vreemdere gedrag? Als hij ergens anders zit (de maitresse) en daar gelukkig is, dan gaat het inderdaad om een relatiecrisis en is dat zeer te betreuren. Dat gaat de kinderen verder niets aan. Maar ik zou dat als volwassen kind wel willen weten, los van mijn moeder.
Na een relatie van 43 jaar zal je man toch minstens tegen de zestig lopen. Voor een midlife crisis is dat wel wat laat, hij is niet bepaald meer halverwege.
Ik zou me ook afvragen of er iets in zijn hoofd mis is, dat komt wel meer voor op die leeftijd. Hij klinkt eerlijk gezegd ook wel wat ontremd.
Dat, of er is iemand anders. Hoe spijtig ook, het is zijn weg om te gaan en je kunt er niet zomaar iets aan veranderen. Je kunt wel je eigen weg hierin kiezen: wil je op hem wachten tot hij bij zinnen komt, wat die zinnen dan ook zijn, of ga je zelf je keuzes maken voor jouw leven?
Gezien zijn leeftijd zou ik ook even goed nagaan wat hij doet rond testament en volmachten. Dat kan soms op de wat langere termijn nare verrassingen opleveren als iemand ineens van het padje af geraakt is (of met zijn hoofd in de wolken). Als je dan had gerekend dat alles netjes geregeld is kan het tegenvallen.
Weet iemand hoe makkelijk je dat na kan gaan trouwens? Kun je bij een notaris vragen of iemand zijn testament heeft opgemaakt dan wel aangepast?
