Moeite met het zien van mijn ouders die elkaar kwijt raken

Hey allemaal, ik wilde iets persoonlijks delen en jullie mening vragen.

Mijn naam is Marv, ik ben 27 en woon nog thuis bij mijn ouders, die inmiddels 34 jaar samen zijn. De laatste tijd merk ik steeds vaker dat ze ruzie hebben. Het voelt alsof ze elkaar niet meer echt kunnen geven wat ze nodig hebben, en de liefde en aandacht die er vroeger was, is gewoon niet meer hetzelfde.

Als hun zoon vraag ik me soms af of ze misschien gelukkiger zouden zijn als ze uit elkaar gaan… maar tegelijkertijd kan ik me ook niet voorstellen dat ze niet meer samen zijn. Ons hele leven is gebouwd op hen als koppel, en we hebben zoveel mooie herinneringen als gezin.

Ik ben eigenlijk benieuwd of iemand hier iets soortgelijks heeft meegemaakt. Is er iets wat ik kan doen om te helpen? Of is dit iets wat ik gewoon moet accepteren en waar ik me beter niet mee kan bemoeien?

Daarnaast zit dit onderwerp me zo erg in mijn hoofd dat ik er als filmstudent mijn afstudeerfilm over maak, om deze herkenbare gevoelens te delen met anderen. De crowdfunding voor de film loopt bijna af en we hebben al bijna ons doel bereikt, alleen missen we nog die laatste paar meters nog.

Mocht je het willen bekijken of steunen, dan zou dat op de Voordekunst website kunnen onder het project "The Thought of Leaving You"