Uit elkaar gaan om stiefdochter? Baby in het spel..

Hoe oud is je stiefdochter?

Er is toch nog een derde optie? Namelijk hoe het nu gaat? Niet ideaal, maar een goede oplossing in deze. Je moet wel droevig weinig van elkaar en Jullie huidige gezin houden om hierom uit elkaar te gaan. 
Je man kan ook weggaan met dochter he. Kamperen, dagje uit, naar opa en oma .... beetje om en om.

Dit klinkt als een erg ongezonde relatie. Jouw partner laat het zich allemaal aanleunen. Het zou voor jou al een rode vlag moeten zijn dat hij niet tegen zijn dochter zegt " dit is nu mijn gezin en daar zullen we met z'n allen een weg in moeten zien te vinden". 

Hij komt niet voor jou op. Het probleem zit hem niet specifiek bij stiefdochter, zij is niet de reden voor het uit elkaar gaan.

Mijn advies, ga je voorbereiden op een eigen leven met je kinderen, weg bij deze man.  

Jullie hebben een baby van een paar maanden. De eerste 2 jaar met een nieuw kind zijn tropenjaren. Dat is niet de periode voor definitieve beslissingen. Daar zouden jullie alleen maar spijt van krijgen.

Er zijn nog veel meer oplossingen dan die paar die jij nu ziet. Kun je wat gesprekken met de POH krijgen denk je? Of bij een psycholoog?

Dwing je man nu in elk geval niet tot keuzes. Dan kiest hij voor zijn dochter. Maar er zijn best oplossingen te bedenken.

Ik zou kiezen voor een lat-relatie. Beiden een eigen woning, en als zijn dochter bij haar moeder is kan hij bij jou zijn. 
Vakanties splitsen, met haar net zo lang/vaak op reis gaan als met jou en jouw kinderen. 
Brengt natuurlijk wel extra kosten met zich mee, maar als je zo de vader-kind-relaties goed kan houden zou dat me heel wat waard zijn. 

Ik begrijp niet dat je in deze situatie ooit bent begonnen aan nog een kind. Het was al ingewikkeld genoeg. En straks ben je alleenstaande ouder met kinderen van 2 verschillende mannen. Jullie hebben beiden kinderen en zijn in de eerste plaats verantwoordelijk voor jullie eigen kind. Ik zou mij overigens niet laten wegjagen uit mijn eigen huis vanwege een kind van 10! Jammer dat zij jou niet mag maar je gaat toch niet lopen rondzwerven vanwege haar? Je partner kan zelf dingen ondernemen met zijn kind. En ze kan op haar kamer zijn als ze jou niet wil zien. Maar het is gewoon jouw huis. Absoluut niet elders gaan wachten tot je weer terug mag komen hoor. Belachelijke situatie. 

Ik zou nadenken over een lat relatie. Ieder een eigen huis. En dit meisje niet meer laten meegaan op jullie gezinsvakanties. En uitstapjes. Ze mag mee maar kiest er zelf voor vanwege jou. Wil je partner geen vakantie met jou (of kiest hij daar niet voor vanwege vrije dagen of geld) dan weet je genoeg. 

Verder vraag ik mij af of hij die baby wel echt wilde. Hij verkiest nu zijn oudste boven de baby. Heeft hij wel een band met jullie baby? Ik zou ook uitkijken dat ze nooit alleen is met jullie baby. Gezien haar gedrag en jaloersheid zou ze misschien vervelende dingen kunnen doen.

Ik geef jullie relatie weinig kans van slagen als ik eerlijk ben. 

het probleem zit hem volgens mij vooral in jouw partner. Dat je stiefdochter moeite en issues heeft is een feit, hij is degene die er wat mee moet. En dat doet hij niet, hij accepteert en vindt het blijkbaar maar best dat jij dus met je eigen dochter en jullie gezamenlijke baby het huis verlaat. Lekker makkelijk maak je het hem. Ik zou hier een goed gesprek over aan gaan en je niet meer weg laten jagen. 

'.... ik wil het zo graag laten lukken.' Je hebt een ideaalbeeld voor ogen, waarbij dochter van je man jou en jullie kindje accepteert en jullie samen een gelukkig gezin vormen. Nu lijkt het alsof er maar één optie is als dat niet lukt: scheiden. 

Er zijn heel veel niet-ideale tussenoplossingen mogelijk. Eén hebben jullie zelf al ontwikkeld: jij gaat weg met twee kinderen. Oplossing van Temet: laat de baby bij vader, zodat hij kan uitzoeken hoe hij dat wil met zijn twee kinderen. Andere oplossing: je blijft gewoon thuis, stiefdochter negeert je en dan is dat maar zo. Oplossing van enkele mensen hier: laat vader het oplossen, maar je geeft aan dat vader dan voor dochter zal kiezen en jij op straat staat met je eerste kind (is vader in beeld met een omgangsregeling?) en je baby (moet dan nog een zorgregeling voor komen). Of: ga latten; probleem is wel dat je dan weer een eigen woning nodig hebt. 

Ik zou er nog een oplossing aan toevoegen: ga samen kijken naar een permanent vakantieverblijf, waar jullie dan afwisselend eventueel een weekend door kunnen brengen. Jij hoeft dan maar één keer per maand daar naartoe te gaan, je man ook één keer per maand, maar wellicht vinden jullie het zo leuk dat je tussendoor of in vakanties er vaker naartoe gaat. Dan wordt het hopelijk niet ervaren als een zwervend bestaan, maar als ontspanning. Wie thuis blijft moet het huishouden doen. 

Toen ik mijn reactie (laat de baby bij vader) gaf, wist ik niet dat je ook nog een eigen dochter uit een eerdere relatie had. Ik snap dat het slepen met twee kinderen heel belastend is, en met éen kind niet veel beter. 

Ik ben het wel eens met Tsjor: je hebt (jullie hadden?) een ideaalbeeld, en de werkelijkheid valt tegen. Nu viel die werkelijkheid zo te lezen al tegen voordat je zwanger werd, en het lijkt erop dat je hoopte dat het probleem vanzelf zou verdwijnen tijdens of direct na de zwangerschap. Dat deed het niet en dat doet het niet. 

De suggestie van Tsjor: vast vakantiehuisje - zou best mooi zijn, als dat financieel haalbaar is. En anders zou ik opteren voor die andere oplossing van Tsjor: kind negeert je, dat is dan maar zo. Jij doet je eigen ding en probeert je niet door haar op te laten jutten. Het kind is 10 hè. Gewoon vriendelijk hallo en dag blijven zeggen tegen het kind en het daarbij laten. 
Nogmaals: jullie zijn allemaal niet op je best nu, ga nu niet meteen aan scheiden denken of wat ook. 

Ik zou wel een keer op een rustig moment met man om tafel: wat is jouw idee van hoe dit verder moet? Vind jij ook dat hier een probleem is? Zo nee, waarom dan niet, en zo ja, wat gaan we dan proberen om het op te lossen?

Wilma28 schreef op 10-03-2026 om 14:15:

[..]

Ja ik ben super blij met mijn baby uiteraard maar ik snap je gedachte en dat denk ik soms zelf ook van hoe heb ik mijn leven zo kunnen laten lopen erg stom, en het was altijd mijn grootste angst twee kinderen bij twee verschillende mannen en dat weet mijn man ook. Daarom wou ik eigenlijk geen kinderen meer na mijn oudste, het doet me gewoon erg veel verdriet en ik wil het zo graag laten lukken.. als ik het kleintje dan zie liggen kan ik niet stoppen met huilen. Ik ben misschien wel bang voor de toekomst dat ik hier in blijf hangen, er is totaal ook geen medeleven als ik moet slepen met alles en nog wat en twee kinderen om het weekend door te komen. Dan zit ik in de auto en voel ik me een halve zwerver met twee kinderen zonder bestemming.. bedankt voor je bericht!

Je weet met je verstand al dat dit geen goede relatie is. Je houd je nu nog even vast aan je gevoel dat je dit zo graag had willen laten slagen. 

Het enige wat je uit deze inwendige impasse haalt is gaan handelen, knoop doorhakken dat dit echt niet gaat werken. Het zal in het diepe springen zijn voor jou om weg te gaan, daarom voorbereiden.  

Ook jij hebt recht om met je kinderen een fijn thuis te hebben waar je niet steeds weg moet.

Jij hebt ook de plicht om jou kinderen die fijne en veilige thuisbasis te bieden. Dat is niet bij deze man in huis. Je hebt niet alleen je jongste maar jouw oudste is er ook nog. 

Wat zijn jouw mogelijkheden voor andere woonruimte?