Uit elkaar gaan om stiefdochter? Baby in het spel..
Hoi,
we zijn al even onderweg als samengesteld gezin, nu hebben wij een aantal maanden geleden samen een kindje gekregen en dit lijkt het alleen maar erger te hebben gemaakt. mijn stiefdochter die om de week komt wilt mij er het liefste niet bij hebben, kijkt niet om naar de nieuwe baby. Daarvoor was dat ook al zo ze praat amper tegen mij of kijkt mij niet aan. Ik heb vanalles geprobeerd maar het veranderd helaas niet, nu als zij om het weekend bij haar vader is ga ik weg met mijn dochter en de baby ik slaap dan wel thuis maar probeer overdag van huis te zijn. Dit is beste lastig en ook niet de uitkomst om dit zo te doen. Mijn partner geeft aan dat hij twee keuzes heeft of zijn dochter niet meer zien of dat wij uit elkaar gaan, hij geeft aan dat de keuze dan makkelijk gemaakt is en dat ik elders ga wonen. Dit doet mij erg veel pijn want voor onze baby samen wou ik al helemaal geen gebroken gezin.. ik weet het echt eventjes niet meer allemaal 
met elkaar aan tafel zitten en zelfs met zijn ex erbij hebben wij al zo vaak geprobeerd maar het veranderd niet. Zodra ik weg ben is het een heel vrolijk kind en gaat ze dingen ondernemen met haar vader. Als ik er ben is het stil en loopt iedereen op eieren.. ik wil het zo graag laten lukken alleen geeft mijn partner aan dat hij er ook niks aan kan doen.
Je schrijft: "Mijn partner geeft aan dat hij twee keuzes heeft of zijn dochter niet meer zien of dat wij uit elkaar gaan."
Hij drijft de situatie daarmee onnodig op de spits, zie je dat? Er zijn veel meer mogelijkheden.
Ik zou beginnen te zeggen dat het niet goed is om zoveel te slepen met een baby. Veel te onrustig. Dus de baby blijft thuis bij hem als jij met je oudste vertrekt om zijn dochter ruimte te geven. Als hij irotesteert is je antwoord: als dit huwelijk niet werkt, dan moet je ook de helft van de tijd in je eentje voor je beide kinderen zorgen, dus begin maar met oefenen.
Als hij 1-op-1-tijd met zijn dochter wil (en dat is zeker ook regelmatig nodig), kan HIJ ook met haar op pad gaan. Dat is beter dan met een baby slepen. Dan blijf jij thuis met de andere kinderen.
En verder kun jij ook thuis zijn als alle kinderen er zijn, dan lopen jullie maar op eieren. Wie daar last van heeft, kan een oplossing voor zichzelf verzinnen.
Ik vind latten of een vakantiehuisje ook goede oplossingen. Je hoeft zo'n vakantiehuisje niet in je bezit te hebben, je kunt ook regelmatig hetzelfde verblijf huren of wie weet, regelmatigbij dezelfde mensen logeren, dan gaat zo'n plek ook als tweede thuis voelen.
Ik vind eigenlijk het meest schokkende nog dat hij zegt: 'Dan is de keus makkelijk gemaakt'.... Dat klinkt niet alsof hij echt van je houdt.
Verder ben ik het erg eens met de anderen. Laat hem zelf met zijn dochter op stap gaan. Maar zorg vooral ook dat zij niet uitgebreid de kans krijgt om zich constant aan jou te onttrekken. Zorg ervoor dat je er gewoon bent. Dat is een mooie gelegenheid nu de baby er is: je gaat toch notabene niet met een baby steeds naar buiten omdat de jongedame het niet accepteert? Ik vind het erg ver gaan hoor. Ze moet er maar aan wennen en... dan maar niet vrolijk. Dat komt later wel weer.
Jullie worden dus weggejaagd uit jullie eigen huis vanwege een meisje van 10? Niet alleen jij maar ook je oudere kind en een pasgeboren baby. Welk signaal geeft dat jouw andere kind denk je? En van wie is dat huis eigenlijk. Is het van hem of van jullie? Ik zou om te beginnen aangegeven dat je per direct niet meer vertrekt. Dat meisje is het probleem niet de rest. Jouw partner mag samen met haar dingen ondernemen buitenshuis. Maar er leven 5 personen in dat huis. En zij gaat niet voor op andere kinderen. Ook heel naar voor jouw andere kind. Doet zij daar ook zo vervelend tegen? Bescherm je oudste kind tegen dit meisje. Dit soort spanning en ongewenst zijn kan haar beschadigen. En baby's hebben behoefte aan rust en regelmaat. Waar moet je continu heen met een baby?
Ik lees niet dat dit meisje TO eruit jaagt. Meisje is niet aardig/negeert TO. Die vindt dat vervelend, gaat op eieren lopen, vindt dat ook heel vervelend en besluit dan maar te vertrekken.
Ze kan ook kiezen voor 'kind mag me niet, jammer dan' en haar eigen ding in haar eigen huis blijven doen. En dat lijkt me ook zeker aan te raden, voor TO zelf, voor haar oudste dochter en ook voor stiefdochter. Die zal ook aan de situatie moeten wennen en zich erbij neer moeten leggen dat vader een nieuwe partner heeft met alles wat daarbij komt kijken.
Izza schreef op 10-03-2026 om 19:21:
. Dat meisje is het probleem niet de rest. Jouw partner mag samen met haar dingen ondernemen buitenshuis. Maar er leven 5 personen in dat huis. En zij gaat niet voor op andere kinderen. Ook heel naar voor jouw andere kind. Doet zij daar ook zo vervelend tegen? Bescherm je oudste kind tegen dit meisje. Dit soort spanning en ongewenst zijn kan haar beschadigen. En baby's hebben behoefte aan rust en regelmaat. Waar moet je continu heen met een baby?
Dit meisje is niet het probleem. Dat is de vader, hoe hij met de situatie omgaat en de relatie tussen vader en TO. Zij zijn beide verantwoordelijk voor de ontstane situatie.
Een kind mag nooit de ( ook niet de niet verwachte) verantwoordelijkheid dragen voor het geluk van de ouders of het stoppen en de relatie.
Ook vind ik niet dat jouw dochter/baby de gevolgen hoeven dragen en zeer ook het meisje niet dat 2 kinderen fulltime bij haar vader ziet en zij moet hem delen.
Een vakantie optrekje is leuk, maar is dat in de winter ook leuk?
Mijn kleinzoon van 6 is doodvermoeid en het elke week 2x wisselen vindt hij niks.
Ik zou van Tsjor's opties kiezen dat je je er niet algeheel van aantrekt, gewoon afstand bewaart en accepteert dat het is wat het is.
Als ik in jouw schoenen zou staan, zou ik thuisblijven en de 10-jarige dochter gewoon vriendelijk behandelen, even vriendelijk als je eigen oudste. Als je geen vriendelijkheid terugkrijgt, dan niet. Dan is dat de keuze van dat meisje, niet jouw keuze. En dan zou ik toch gewoon vriendelijk blijven. Gewoon, omdat jij de volwassene bent, en opvoeden is voordoen/voorleven. Ook naar je eigen oudste toe overigens.
Vrienden van ons zijn een getrouwd samengesteld gezin. (hij weduwnaar met 1 zoon, zij gescheiden door overspel van haar ex partner met 2 dochters)
Al 13 jaar wordt hij volledig genegeerd door haar ene dochter, met de andere dochter redelijk contact en de laatste jaren zelfs goed contact. Gezinstherapieeen, huwelijkstherapie, individuele therapie, niets hielp!
Het advies werd, wachten tot zij het huis uitgaat. Het is nl zo dat de afgelopen jaren niet in verhouding staan tot hopelijk nog veel fijne jaren die gaan komen samen. Ze gaan nu regelmatig weekendjes samen weg en dan komen ze tot de conclusie dat ze het samen heel fijn hebben en dat, dat het belangrijkste is. Kinderen hebben uiteindelijk hun eigen leven!
Het is toch veel rustiger voor iedereen als jullie wel gaan latten? Dan kan iedereen weer ontspannen zonder op eieren te moeten lopen.
