Home » Forum » Weet nog steeds niet wat ik fout heb gedaan

weet nog steeds niet wat ik fout heb gedaan....

99 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Kamille
...

ik voel mij uiteraard schuldig en een slechte moeder. ik wil het ook best bij mezelf houden want ik had hem dit moeten besparen. maar het stomme is..het sluipt erin. alles in het huis ademde diagnoses uit. overal lagen er boeken van, in elke zin viel het woord pgb of begeleider. alles werd afgedaan met de zin "tja dat is haar pddnos" of "belangrijk is dat zij zich prettig voelt in haar pddnowereld". zelfs de hulpverleners zeiden dat. ik heb me daarin mee laten trekken en daar voel ik mij heel schuldig over. dit laat ik een volgende keer niet gebeuren, ik heb er voldoende van geleerd. toch vind ik het moeilijk om het terug te zien.

Jippox
waarom?

sluipt het erin? Hoe kan het dat je niet denkt: he het gaat slecht met mijn kind, dit is niet goed voor hem (en voor mij). Maar laat je dat gebeuren.
Op die vraag moet je denk ik vooral een antwoord gaan zoeken.
En hoe zorg je er nu dan voor dat het niet meer gebeurt? Wat is er nu anders dan voorheen??

Belle
schuldig voelen

"ik heb me daarin mee laten trekken en daar voel ik mij heel schuldig over. dit laat ik een volgende keer niet gebeuren, ik heb er voldoende van geleerd. toch vind ik het moeilijk om het terug te zien."

Kamille, stop met je schuldig voelen. Dat is zinloze tijdverspilling!

Door je schuldig te voelen gaat het niet beter met je kind.

En ook niet met jou. Sterker nog, je gaat je alleen slechter voelen.

Dus stop daar gewoon mee!

Het is gebeurd.

En noem jezelf geen "slechte moeder". Je diskwalificeert jezelf onnodig en dat levert helemaal niets op. Je kunt wel zeggen: vervelend dat ik dat toen te lang heb laten gebeuren en heb geaccepteerd, dat wil ik voortaan niet meer doen.

Het enige dat zin heeft is te ontdekken waarom je dit toen liet gebeuren (en zo lang in die relatie bleef) en of dit je ECHT niet nog een keer gaat gebeuren.

Je zegt: dit gaat me niet meer gebeuren. Ik betwijfel het een beetje. Nee, het gebeurt niet als je een andere man met PDD-NOS kinderen treft. Dan ren je nu hard weg. Maar dadelijk ontmoet je een man met kinderen die iets anders hebben. Of die officieel niets hebben, maar toch jouw kind op zijn kop zitten. Of die man doet onaardig tegen jouw kind. Er kan van alles gebeuren, anders dan deze situatie.

Dus denk goed na, kijk naar jezelf: waarom liet je het gebeuren en wat moet JIJ veranderen (bij jezelf) om te voorkomen dat je kind weer in een vervelende situatie blijft hangen en dat jij hem er niet uithaalt?

Vesper Lynd
Jippox

Ga je lekker?! Nogal een onprettige manier van doen om iemands schuldgevoel nog eens extra op te stoken.

Jippox
zorgelijk

Ik vind het ook wel zorgelijk dat je zoon nu bij verschillende therapeuten loopt. Wat doen die eigenlijk? En krijgt je zoon zo niet het idee dat er iets met hèm mis is?

Zou hij er niet veel meer aan hebben als jij in therapie gaat en vanaf nu zorgt voor een veilige stabiele haven, waar jullie met z'n tweetjes het gezin vormen en (voorlopig) genoeg aan elkaar hebben? Rust in de tent en een moeder waar hij altijd en overal op kan rekenen?

Jippox
vesper

Jammer dat je het zo ziet.

Belle
Vesper

Jippox zegt het wat kort (knap trouwens, ik ben er niet goed in), maar ze raakt naar mijn mening wel de kern van de zaak.

En ik denk dat Jippox helemaal niet het schuldgevoel van Kamille wil opstoken. Integendeel.

Jippox
dank Belle

Fijn dat jij het wel begrijpt. En ik hoop Kamille ook!

Flanagan
Verbazing Jippox

Bij mij gingen de wenkbrauwen ook omhoog; ik vind de reactie van Vesper op zijn plaats.
Juist de laatste zin:' Wat is er nu anders dan voorheen?'? Kwam over alsof je je afvroeg of Kamille er wel wat van geleerd had, terwijl ze net aangeeft hoe verkeerd ze bezig is geweest.
Ik weet niet of Kamille het wel net zo heeft opgevat, als je bedoeld hebt.

---
Nu geeft ze aan dat het een korte relatie was, we weten niet hoe lang geleden. Ik vind dat ze nog in een verwerkingsfase zit en dus tijd nodig heeft om te herstellen, zo ook haar zoon.

---
De wijze raad niet te snel in een nieuwe relatie te stappen, zal ze van de psycholoog ook wel gehoord hebben.
Ik zie de vraag eerder als een vraag van herkenning aan ouders van kinderen met een vorm van autisme.
Eerder een vraag of het gebruikelijk is zo rekening te houden met autisme. Volgens de hulpverleners namelijk wel. Maar zien ouders van autisten dit ook zo?
Oftewel, kan het schadelijk zijn om wat ' laks' te reageren en was zijn manier van reageren juist. Een vraag aan ervaren ouders die er middenin zitten ipv aan hulpverleners aan de zijkant.

Kamille is niet met het probleem mee opgegroeid; ze stapt er middenin.
Met deze ervaring is het goed mogelijk dat ze met een grote boog om elke lieve alleenstaande vader met lieve kinderen loopt, uit vrees weer de mist in te gaan.

kAmille, sterkte met je zoon.

Hortensia
even één ding rechtzetten

"En andere vraag: er is een hulp instantie bij ons geweest die de kinderen testte. Die vrouw zei lachend tegen vader: wist je al dat je ook je huis kan verbouwen van het pgb?"

Ik weet niet welke instantie dat is, maar dat is dus absolute nonsens! Net als "lekker op vakantie kunnen van je pgb". Zeker nu het via de SVB gaat moet je zorgcontracten en facturen kunnen indienen die aan diverse eisen voldoet. Lekker op vakantie en je huis verbouwen zul je toch echt zelf moeten betalen.

Er zullen best wel eens mensen zijn die de boel neppen, maar over het algemeen moet je echt bewijzen wat je met het PGB doet en waarom je het wil, en de meeste mensen die het krijgen gaan hier ook heel bewust en eerlijk mee om en kunnen het bloed van de paar bedriegers die er zijn wel drinken. Dankzij mensen zoals deze man wordt de hele groep weggezet als fraudeur, met alle afschuwelijke gevolgen van dien, want de politiek grijpt dit gretig aan om lekker op te kunnen bezuinigen.

Kamille
...

ik voel me een slechte moeder maar voel me ook inmiddels met de dag wat sterker worden. de structuur begint terug te komen tussen mijn zoon en mij. daar steek ik veel energie in. mijn zoon is met name getraumatiseerd omdat hij elke keer werd ingezet als middel om het oudste meisje haar pddnos te kunnen laten hebben. deze zin is nogal krom, ik weet niet hoe ik hem ander moet doen. en ik heb dat als moeder toegestaan. onbegrijpelijk! vooral het hem laten schrikken dus maar ook het "ogen uitdrukken" wat het oudste meisje vaak deed bij hem en hem van dingen afgooien (ga maar even op de tafel staan) waarna ze hem eraf kon gooien...ik zei er wel elke keer wat van maar vader begreep mij niet. zijn dochter kon er NIKS aan doen. domme ik.

Jippox
Kamille

Je hebt echt de sleutel zelf in handen. Heb het goed zo samen met je zoon. Je bent met z'n tweetjes ook een compleet gezin, daar hebben jullie verder niemand bij nodig.
En wat er dan eventueel ooit bijkomt, moet vooral iets positiefs bijdragen aan jouw leven en aan dat van je zoon. Bij twijfel, niet doen! Als je het goed hebt met jezelf, zul je die grens ook veel beter kunnen bewaken.

Vesper Lynd
Raar

Het klopt in ieder geval van geen kanten zoals die vader deed, en ik vraag me ook af wat voor hulpverleners dat waren. Sowieso moeten de (andere) kinderen in het gezin altijd veilig zijn, en een hulpverlener die zegt dat jouw zoon pech heeft zou direct uit zijn functie gezet moeten worden.
Verder is het niet zo dat dat meisje het 'leuk' vond om anderen pijn te doen. Dat is in ieder geval niet iets wat bij PDD-NOS hoort. Waarschijnlijk had ze geen idee hoe ze op een andere manier contact moest maken.
Je moet je niet schuldig voelen. Als je destijds beter had gekund/geweten had je het anders gedaan. Soms lopen dingen anders, en soms komt inzicht (te) laat.

Kamille
diagnoses gelezen

het is niet mijn omschrijving maar de officiele diagnoses die luidden: vindt het leuk om andere kinderen pijn te doen, schept er genoegen in als andere kinderen zich bezeren.

ze nam mijn kind ook elke keer op de nek. dat vond ik levensgevaarlijk en heb ook alles eraan gedaan dat ze daarmee stopte want het was echt niet verantwoord. maar ik kreeg dat niet voor elkaar! en vader deed niets! op een gegeven moment durfde ik niet eens meer naar het toilet want hup nam ze mijn kind weer op de nek. ik werd er radeloos van. maar dat hoorde bij haar pddnos. zo werd het mij uitgelegd. het was haar ding om kleine kinderen op de nek te nemen en het was niet goed voor haar om te zeggen dat we dat niet meer wilden. ter illustratie: het overbuurmeisje die twee jaar jonger was deed dit ook steeds met haar broertje. ik had daar niks mee te schaften ik bekeek onze situatie en het overbuurmeisje had geen pddnos en was trouwens niet een kind uit ons gezin. maar vader vond het niet kunnen voor zijn dochter dat zij dit dan niet mocht na welke uitleg dan ook. dus mijn kind liep alle gevaar van de wereld (hij is een paar keer echt op zijn hoofd gekomen omdat ze hem dan begon te schudden of ze ging lachend springen waardoor hij viel). maar wat ik ook deed, ze bleef het maar doen en ik mocht haar niet belemmeren in haar pddnoswereldje (of in haar pddnosje zoals ze het zelf noemde)

Flanagan
Uhh,

Kamille, als je dit soort voorvallen beschrijft, ( ogen uitdrukken, buik trappen, op de schouders nemen etc.), hoef je jezelf toch niet meer af te vragen wat jij hebt fout gedaan in de omgang naar zijn kinderen?
Twijfel niet zo aan jezelf.

Belle
Hoe lang?

Kamille, hoe lang heb jij samengewoond met je ex?

Dus hoe lang heeft die oudste jouw kind onveilig behandeld? (ik neem aan dat dat eenzelfde periode was)

Kamille
...

kinderen met een diagnose kunnen vaak gevaarlijke dingen doen. waarom ze dat doen (moeilijk communiceren ofzo) dat is weer een ander onderwerp maar gevaarlijk kan het zijn. ik heb gemerkt dat pddnos een restgroep is. dat klinkt niet zo aardig maar zo heb ik het wel ervaren. ik kende voordat ik iets met mijn ex kreeg twee kinderen met pddnos die rustig waren en even kort door de bocht wereldvreemd. moeilijk contact maken, moeite met structuur behouden etc.

dit meisje was heel anders. eigenlijk ging alles prima qua structuur maar het ging vooral om de grenzen op zoeken qua andere kinderen pijn doen. en nog een keer en nog een keer. buurmeisje van drie gooide ze een keer continu zand in de ogen, of sneeuw later een keer. niet een keer, wel duizend keer. ik deed er alles aan dan (als ik op dat meisje paste bij ons thuis) om dit te voorkomen maar neits hielp. voor ik het wist had het kind het zand of ijs mee naar binnen genomen of weet ik veel hoe ze het deed maar het kind van drie moest het ontgelden. na twintig keer zand gooien en twintig keer proberen om het goed aan te pakken werd ik op een gegeven moment boos op haar omdat ik het ook zo zielig vond voor het buurmeisje.

vader werd dan erg boos op mij. hoe durfde ik zijn dochter in haar pddnosje te beperken? zijn dochter kon hier niets aan doen! nou dat zal allemaal best wel dacht ik, maar wat heeft ons buurkind eraan?

Vesper Lynd
Heel erg vreemd

Ik vind het heel vreemd en het stoort me enorm dat je het zo over dat pddnosje hebt. Weet je wel waar de afkorting voor staat? Ik geloof er helemaal niets van dat een vader of hulpverlener dat zo benoemt. Misschien in Lalaland.

AnneJ
In plaats van boos worden

Had je de kinderen ook uit elkaar kunnen houden. Ze leren niet van steeds fouten maken. Ze leren wel van rustig met jou dingen ondernemen of in een sociale kleine situatie, niet in grote groepen.

Kamille
...

dat was de taal van de dochter en vader nam het over in het bijzijn van zijn dochter om haar gerust te stellen. zo is het mij uitgelegd. net als dat je bv een kind hebt met suikerziekte die zich moet prikken, dat er dan een of ander fantasienaampje aan die naald of handeling wordt gegeven.

de kinderen uit elkaar halen ging gewoon niet. je kan niet een dag op een kind passen en het oudste kind bij andere kinderen weghouden. het is mij nooit gelukt en mocht ook niet van vader.

Kamille
...

je kent toch ook wel die kinderen die dan in het verkeerde lichaam zitten of dat zo voelen. die zeggen dan: ik ben een genderkindje. het is misschien een vergelijking van niks, maar het is een verkleinwoordje, een naampje waar het kind zich goed bij voelt.

Hortensia
Kamille

Terug naar je topictitel: je weet nog steeds niet wat je fout hebt gedaan.

Ik denk niet dat je wat fout hebt gedaan. Ik vind die vader wel een heel bizarre met zijn pdd-nosje en het toestaan dat andere kinderen worden gemolesteerd want aggut, dochterlief heeft pdd-nos...

Ik vind het hele verhaal nogal bizar rondom die vader, met zijn PGB-beweringen. En die begeleider, heb je die zelf wel eens ontmoet/gesproken? Of was het alleen wat vader zei over die begeleider?

Ik weet helaas uit ervaring dat sommige mensen een bizarre kronkel in de kop hebben, maar dat de begeleider daarin mee zou gaan, heb je dat met eigen ogen gezien? Heb je met je eigen oren die begeleider zoiets horen beamen? Of is het een bewering van die vader? Sommige mensen hebben er een handje van om te zeggen "ja, maar die-en-die zeggen het ook" in een poging hun gelijk te halen.

Heel bizar, ik gebruik het woord nog maar eens. Maar ik heb zelf ook ervaring met dergelijke bizarre mensen die overal hun eigen bizarre twist aan geven. Met schrijnend schadelijke gevolgen.

Kamille
...

ja bizar is het zeker. de begeleiders heb ik gewoon gesproken. het is best een rare wereld. stel je hebt een stoornis en vindt het leuk om mensen te vermoorden...dan zou je dus gewoon mensen moeten kunnen vermoorden omdat je niet in je stoornis beperkt wil/mag/kan worden...

wellicht een achterlijk voorbeeld,...maar zo voelde het voor mij.

kind is gestoord, doet gestoorde dingen en dat mag je niet belemmerern.

Hortensia
dus als ik het goed begrijp...

...vond die begeleider het ook allemaal best wat dat kind deed want ja, ze had PDD-Nos? Ze wéten wat dat kind daadwerkelijk uitvoerden, hebben het ook zien gebeuren?

Mesjogge. Ik zou daar echt verder héél ver vandaan blijven, en het helemaal los laten.

Angela67
ik ga nu iets schrijven

wat ik niet moet doen, want eigenlijk zou ik dit topic moeten vermijden.
Maar ik schrijf het toch: Kamille ik snap er niets van waarom je continu voorbeelden blijft posten. Het doet me denken aan schoonmoederdraadjes van 89900 postings. Hou ermee op. Het dient geen doel. Niet voor die kinderen (dan had je eerder moeten ingrijpen), maar al helemaal niet voor jouw kind (dan had je nóg veel eerder moeten ingrijpen). Wat is je doel?!?!
gr Angela

Ginny Twijfelvuur
Angela

Je schrijft wat ik denk....

Angela67
kamille

en dan heb ik nog andere dingen niet geschreven. Bijvoorbeeld waarom ik denk dat je het blijft posten.
Maar dat is slechts speculatie.
gr Angela

syl
tijdverspilling

Is dit een flauwe grap? Lees de starttopic en oordeel zelf. Kamille begint over een korte relatie en de vraag wat heb ik fout gedaan. Na 2 paginas reacties is haar zoon zwaar getraumatiseerd geraakt en onder psychische behandeling. Als dat echt zo was, dan was dat in de openingsposting al naar voren gebracht. Sorry maar ik geloof deze mevrouw niet.

Kamille
...

een korte relatie van 1,5 jaar is voldoende om zoveel voorbeelden te kunnen geven. wat is kort? ik vind 1,5 jaar kort, voor een ander is dat misschien niet kort.

hulpverlender dacht inderdaad net als de ouders dat de kinderen zich prettig moesten voelen binnen hun stoornis. stelt het kind veel vragen? tja zo is ze, dat past bij haar pddnos. gooit ze kinderen van het muurtje? tja dat hoort erbij (hele uitleg over hoe dat bij autistische kinderen werkt) en dan denk ik: al is ze weet ik veel wie of wat, maar het kind dat van het muurtje wordt geduwd, hoe is het daarmee dan? dat is niet belangrijk zeggen ze dan, het pddnos kind kan er niks aan doen, dat is autistisch en duwt kinderen van het muurtje of laat andere kinderen schrikken of weet ik veel wat, dat is niet het kind aan te rekenen, het andere kind heeft dan stomweg gezegd pech.

Angela67
on a mission

wat ik zeg, soort schoonmoeder obsessie :-) :-(

@Kamille, heb je al voldoende antwoord op je beginvraag gekregen?

gr Angela

Pagina's