Zo gekwetst... dat ik het niet meer weet....
mijn man... waar ik mijn handen voor in het vuur stak heeft mij bedrogen met mijn beste vriendin... en dit na 45 jaar huwelijk..
mijn man (wie ernstig ziek is) ging veel wandelen met mijn beste vriendin... ik heb er nooit bij stil gestaan dat dit fout kon gaan... meer dan 10 jaar is dit goed gegaan tot ik ongeveer 8 maand geleden het gevoel kreeg van ..... maar ik wuifde het weg, mijn man en mijn beste vriendin? Dat kan niet... ik dacht dat ik spoken zag... dat is paranoïde werd en dergelijke... mijn man is geen prater ... nooit geweest ... eigelijk een simpel en naïeve man mag ik wel zeggen... (ik wil hem niet goed praten... want ik ben heel boos en heel gekwetst) maar in mijn ogen heeft zij nog meer schuld dan hij...
ik vertrouwde die vriendin ook 100 percent... ik heb mijn ziel, mijn verdriet, mijn eenzaamheid ... alles kon ik haar vertellen (dacht ik) maar eens te meer blijkt dat je echt niemand kan vertrouwen... het leven is mij alles behalve goedgezind geweest, en ik heb veel verdriet nog (zoon wat een heel leven probleemkind is geweest heb ik 5 jaar geleden moeten afgeven) zoiets hakt erin natuurlijk ... ik kon er met haar over praten maar zij heeft zelf geen kinderen ... dus snappen doet ze dat niet (al deed ze wel dat ze het snapte)
Nu had ik dus laatste tijd enige vermoedens ... en toch geloofde ik het niet ... tot zondag 1 maart ... ik en mijn man kunnen elkaar volgen... en nooit of nooit heb ik naar deze app gekeken omdat ik gerust was omdat ze met hun 2 waren...
maar nu... ik noem het nog altijd een teken dat ik moest kijken... er zaten op haar adres... ik geloofde het nog niet en deed mijn werk verder... maar na 10 min, ging ik nog eens kijken en ze stonden er nog... toen ben ik naar daar gereden en idd de auto en de wandelschoenen er nog in stond er nog.... ik belde aan en hoorde de hond dus ik wist dat ze thuis waren... maar ze deden niet open ... ik ben blijven aanbellen en toen zag ik haar stilletjes komen piepen door het raam boven ... ik werd zo boos ... en ik ben blijven aanbellen .., op den duur komt mijn man open doen en ik zag direct wat er aan de hand was...
Ik ben dan heel razend vertrokken, naar huis ... wat spullen gepakt en ons hondje en vertrokken ... ik was razend...
zij belde ... ik nam niet op natuurlijk en toen kreeg ik bericht dat het niet was wat het lijkt... ik werd nog meer razend... toen kreeg ik opnieuw bericht dat het intriest was, dat zij het niet kon uitleggen?
tja....
ik wou ergens naar toe maar ik kon nergens naar toe... heb dan ergens in bos gezeten en blijven huilen ...
ik kan niet weg uit deze situatie omdat mijn man een heel zware operatie staat te wachten (transplantatie) en als ze bellen moet ik vertrekken...
(Zo dadelijk het vervolg)
Ysenda schreef op 24-03-2026 om 07:33:
[..]
Die druk is er wel omdat om voor een transplantatie in aanmerking te komen er ook naar de stabiliteit in je omgeving wordt gekeken. Dat is namelijk heel belangrijk voor je herstel. Net als er naar het mentale stuk bij de patiënt wordt gekeken.
En dus kan, als zij niet wil zorgen, een transplantatie mogelijk niet doorgaan en dat kan een doodvonnis zijn. Daar mee moeten leven is iets wat je niet wil. Hoe boos, verdrietig en teleurgesteld je ook in de persoon bent.
De verantwoordelijkheid daarvoor ligt niet bij Snotje, maar in eerste instantie bij haar man. Hij kan aangeven wat hij daarvoor nodig heeft en dan kan Snotje beslissen of zij daar en bijdrage in kan en wil leveren.
tsjor schreef op 24-03-2026 om 08:33:
Ik zie niemand het advies geven om met haar man in gesprek te gaan.
Vriendin zegt: 'Het is niet wat het lijkt'. Wat is het dan wel?
Ik zou eerst met man in gesprek gaan. En vervolgens met vriendin en man. En dan moeten daar conclusies uit volgen: hoe gaan we nu verder?
Ja inderdaad, ga eerst eens praten, dat kan altijd. Wat was het dan wel? Boos worden kan altijd nog daarna.
tsjor schreef op 24-03-2026 om 08:35:
[..]
De verantwoordelijkheid daarvoor ligt niet bij Snotje, maar in eerste instantie bij haar man. Hij kan aangeven wat hij daarvoor nodig heeft en dan kan Snotje beslissen of zij daar en bijdrage in kan en wil leveren.
Alleen ligt de beslissing over het doorgaan van een transplantatie niet bij haar man, maar bij een heel team. En als 1 van dat team zegt nee, is het nee.
De toestemming voor een transplantatie is in een bepaalde context gegeven, verander je de context moet er een nieuwe beslissing komen.
Ysenda schreef op 24-03-2026 om 10:53:
[..]
Alleen ligt de beslissing over het doorgaan van een transplantatie niet bij haar man, maar bij een heel team. En als 1 van dat team zegt nee, is het nee.
De toestemming voor een transplantatie is in een bepaalde context gegeven, verander je de context moet er een nieuwe beslissing komen.
Iets met billen en blaren dus.
Ysenda schreef op 24-03-2026 om 07:33:
En dus kan, als zij niet wil zorgen, een transplantatie mogelijk niet doorgaan en dat kan een doodvonnis zijn. Daar mee moeten leven is iets wat je niet wil. Hoe boos, verdrietig en teleurgesteld je ook in de persoon bent.
Nu leg je de schuld voor het niet doorgaan van de transplantatie bij Snotje, en dat vind ik niet fair. Als die thuissituatie zo cruciaal is, en dat neem ik best van je aan, dan weet die man dat ook. Hij weet dat hij donders afhankelijk van zijn vrouw is, en rekent erop dat ze die zorg ook wel geeft als hij bij haar vriendin in bed gaat liggen. Dat is een gok die hij neemt en die hem aan te rekenen is.
Als je een greep doet in de kas op je werk word je ook ontslagen en de werkgever is niet verplicht jou in dienst te houden omdat je anders je hypotheek niet meer kunt betalen.
Snotje kán beslissen toch voor haar man te zorgen, net zoals die werkgever kán besluiten de werknemer toch maar niet te ontslaan. Maar dat komt dan voort uit hun eigen goede wil. Je kunt het niet omdraaien en zeggen dat zij dan zijn dood op haar geweten heeft.
Ginevra schreef op 24-03-2026 om 13:25:
[..]
Nu leg je de schuld voor het niet doorgaan van de transplantatie bij Snotje, en dat vind ik niet fair. Als die thuissituatie zo cruciaal is, en dat neem ik best van je aan, dan weet die man dat ook. Hij weet dat hij donders afhankelijk van zijn vrouw is, en rekent erop dat ze die zorg ook wel geeft als hij bij haar vriendin in bed gaat liggen. Dat is een gok die hij neemt en die hem aan te rekenen is.
Als je een greep doet in de kas op je werk word je ook ontslagen en de werkgever is niet verplicht jou in dienst te houden omdat je anders je hypotheek niet meer kunt betalen.
Snotje kán beslissen toch voor haar man te zorgen, net zoals die werkgever kán besluiten de werknemer toch maar niet te ontslaan. Maar dat komt dan voort uit hun eigen goede wil. Je kunt het niet omdraaien en zeggen dat zij dan zijn dood op haar geweten heeft.
Dat heeft ze ook niet, zeker niet, maar dat gevoel heb je wel. En dat kan heel zwaar drukken.
Ysenda schreef op 24-03-2026 om 13:27:
[..]
Dat heeft ze ook niet, zeker niet, maar dat gevoel heb je wel. En dat kan heel zwaar drukken.
Dat was ook het enige wat ik wilde benadrukken, dat dat onnodig is.
Geen idee waar anderen( jij niet) het vandaan halen dat iedereen zegt: ga weg van die man of dat mensen denken de enige te zijn die vinden dat je eerst moet praten.
Ik vind dat ze niets moet, maar wel van alles mag...als ze wil.
Ysenda schreef op 24-03-2026 om 07:33:
[..]
Die druk is er wel omdat om voor een transplantatie in aanmerking te komen er ook naar de stabiliteit in je omgeving wordt gekeken. Dat is namelijk heel belangrijk voor je herstel. Net als er naar het mentale stuk bij de patiënt wordt gekeken.
En dus kan, als zij niet wil zorgen, een transplantatie mogelijk niet doorgaan en dat kan een doodvonnis zijn. Daar mee moeten leven is iets wat je niet wil. Hoe boos, verdrietig en teleurgesteld je ook in de persoon bent.
Ook mensen met een minder stabiele omgeving of alleenstaanden zonder netwerk hebben recht op medische zorg hoor! Dat is gewoon een grondrecht. En mentale problemen (als die er al zijn) zorgen niet voor het mislukken van herstel. Hij kan gewoon thuiszorg inschakelen voor de zorg, een tijdje in een zorghotel verblijven of anderen binnen zijn netwerk inschakelen. Ik lees nergens dat deze man alleen op de wereld is! Verder een nare reactie richting to omdat zij verantwoordelijk zou zijn voor een medisch probleem.
Ysenda schreef op 24-03-2026 om 10:53:
[..]
Alleen ligt de beslissing over het doorgaan van een transplantatie niet bij haar man, maar bij een heel team. En als 1 van dat team zegt nee, is het nee.
De toestemming voor een transplantatie is in een bepaalde context gegeven, verander je de context moet er een nieuwe beslissing komen.
To maakt geen deel uit van een medisch team. En opvang of ondersteuning kan op tal van manieren geregeld worden. Daar is to niet verantwoordelijk voor. Gelukkig maar want anders zouden mensen zonder die hulp dus nergens voor in aanmerking komen. To is geen psycholoog, verpleegster of thuiszorg medewerker. Zou wat zijn dat iemand die geen partner heeft. Of de partner valt weg (overlijden, ziekte, scheiding) opeens geen medische zorg meer zou kunnen krijgen. Haar ex kan de wijkverpleegkundige inschakelen en de thuiszorg kan hem helpen. Ook bestaat er zoiets als tijdelijke huishoudelijke hulp na een operatie.
Je gaat bij iemand die je zo heeft bedrogen toch niet zelf vrij nemen van je werk. Om 24/7 billen te wassen en heen en weer te rennen met hapjes en drankjes? En dan dagelijks de boel wassen omdat hij alles versmeerd heeft. Terwijl hij lekker kan appen of knuffelen met zijn goede vriendin die op ziekenbezoek komt.
Jemig Snotje, wat een ongelooflijke rotstreek van die twee. Als je man al in aanmerking komt voor transplantatie, neem ik aan dat jij al jaren mantelzorger voor hem bent. Dat je dus al jarenlang heel veel in hem investeert. Als dit dan je dank is, dan zou ik het ook even helemaal niet meer weten.
Je hoeft nu helemaal niets te besluiten. Het mag. En alle beslissingen zijn aan jou.
Sterkte.
Izza schreef op 24-03-2026 om 14:17:
[..]
Ook mensen met een minder stabiele omgeving of alleenstaanden zonder netwerk hebben recht op medische zorg hoor! Dat is gewoon een grondrecht. En mentale problemen (als die er al zijn) zorgen niet voor het mislukken van herstel. Hij kan gewoon thuiszorg inschakelen voor de zorg, een tijdje in een zorghotel verblijven of anderen binnen zijn netwerk inschakelen. Ik lees nergens dat deze man alleen op de wereld is! Verder een nare reactie richting to omdat zij verantwoordelijk zou zijn voor een medisch probleem.
Ik denk dat je verkeerd leest, ja, het is een grondrecht, maar voor je op een wachtlijst komt word er van alles getest en beoordeeld, onderdeel is ook de stabiliteit van je omgeving.
Zij is niet verantwoordelijk, maar zo kan het wel voelen. En dat kan zwaar op een mens drukken.
dag Snotje
Hoe is het nu met je.
Overladen door alles en nog wat. Velen onder ons kennen die tsunami van emoties maar al te goed.
Niets moet. En alles wat je voelt en denkt is wat het is.
Het idee niet weg te kunnen dat mag ook. Als jij je nu zo voelt dan is dit zo.
Tijd zal alles uitwijzen. En dit heeft ontzettend veel tijd nodig.
Wat jij moet doen nu, is inademen, uitademen.
De rest dat komt wel.
Dit is nog zo kort, zo rauw. Een stapje met een keer. En inademen, en uit.
Dikke knuffel.
thx allemaal alvast voor de moeite te nemen om een antwoord te geven. Ik ben snotje maar ik kan niet meer op forum... ik had nog een vervolg getypt maar ik kreeg het niet geplaatst en plots stond er dat ik verbannen ben van het forum. Was mijn tekst te lang? Ik heb echt geen idee want er stonden geen rare dingen in.
maar goed... ik heb gemaild maar volgens mij is hier geen toezicht meer want heb nog geen reactie gehad.
hoe het met me gaat? Slecht ... ik weet het gewoon niet meer... ik weet niet welke gevoelens ik nu heb... is het liefde nog of is het haat tegenover mijn man?
tegenover vriendin is het echt wel haat...
die wil ik dus nooit meer zien...
mijn man dat is idd niet simpel ... die transplantatie is echt vooraf heel onderzoeken... en idd er moet stabiele omgeving zijn. Probleem momenteel is dat hij in depressie aan het geraken is.
in mijn ogen kan ik niet weg ... 45 jaar huwelijk smijt je ook niet zomaar weg.
en moest ik weg gaan komt er geen transplantatie en dat wil ik ook niet op mijn geweten.
slapen doe ik bijna niet, ik begin er ook stilletjes onderdoor te geraken...
donderdag kan ik wel naar therapeut... (voor mij eerste keer)
Dit is voor mij alleen...
maar ik weet het echt niet zo goed meer ...
bedankt toch al voor wat antwoorden
Ik wil je heel veel sterkte wensen en hoop dat je je verhaal goed kwijt kan bij de therapeut.
