Zo gekwetst... dat ik het niet meer weet....
mijn man... waar ik mijn handen voor in het vuur stak heeft mij bedrogen met mijn beste vriendin... en dit na 45 jaar huwelijk..
mijn man (wie ernstig ziek is) ging veel wandelen met mijn beste vriendin... ik heb er nooit bij stil gestaan dat dit fout kon gaan... meer dan 10 jaar is dit goed gegaan tot ik ongeveer 8 maand geleden het gevoel kreeg van ..... maar ik wuifde het weg, mijn man en mijn beste vriendin? Dat kan niet... ik dacht dat ik spoken zag... dat is paranoïde werd en dergelijke... mijn man is geen prater ... nooit geweest ... eigelijk een simpel en naïeve man mag ik wel zeggen... (ik wil hem niet goed praten... want ik ben heel boos en heel gekwetst) maar in mijn ogen heeft zij nog meer schuld dan hij...
ik vertrouwde die vriendin ook 100 percent... ik heb mijn ziel, mijn verdriet, mijn eenzaamheid ... alles kon ik haar vertellen (dacht ik) maar eens te meer blijkt dat je echt niemand kan vertrouwen... het leven is mij alles behalve goedgezind geweest, en ik heb veel verdriet nog (zoon wat een heel leven probleemkind is geweest heb ik 5 jaar geleden moeten afgeven) zoiets hakt erin natuurlijk ... ik kon er met haar over praten maar zij heeft zelf geen kinderen ... dus snappen doet ze dat niet (al deed ze wel dat ze het snapte)
Nu had ik dus laatste tijd enige vermoedens ... en toch geloofde ik het niet ... tot zondag 1 maart ... ik en mijn man kunnen elkaar volgen... en nooit of nooit heb ik naar deze app gekeken omdat ik gerust was omdat ze met hun 2 waren...
maar nu... ik noem het nog altijd een teken dat ik moest kijken... er zaten op haar adres... ik geloofde het nog niet en deed mijn werk verder... maar na 10 min, ging ik nog eens kijken en ze stonden er nog... toen ben ik naar daar gereden en idd de auto en de wandelschoenen er nog in stond er nog.... ik belde aan en hoorde de hond dus ik wist dat ze thuis waren... maar ze deden niet open ... ik ben blijven aanbellen en toen zag ik haar stilletjes komen piepen door het raam boven ... ik werd zo boos ... en ik ben blijven aanbellen .., op den duur komt mijn man open doen en ik zag direct wat er aan de hand was...
Ik ben dan heel razend vertrokken, naar huis ... wat spullen gepakt en ons hondje en vertrokken ... ik was razend...
zij belde ... ik nam niet op natuurlijk en toen kreeg ik bericht dat het niet was wat het lijkt... ik werd nog meer razend... toen kreeg ik opnieuw bericht dat het intriest was, dat zij het niet kon uitleggen?
tja....
ik wou ergens naar toe maar ik kon nergens naar toe... heb dan ergens in bos gezeten en blijven huilen ...
ik kan niet weg uit deze situatie omdat mijn man een heel zware operatie staat te wachten (transplantatie) en als ze bellen moet ik vertrekken...
(Zo dadelijk het vervolg)
- Depressie bij de vreemdganger komt vaak voor. Vreemdgaan vraagt nl voortdurend veel mentale energie (liegen, plannen, verbergen). Wanneer dit stopt, stort je soms emotioneel in. Ook heeft je man nu Confrontatie met de gevolgen, hij ziet nu direct de pijn en woede bij je, wat kan leiden tot een gevoel van trauma ( ja ook bij de vreemdganger) De onzekerheid of je relatie nog standhoudt of dat je alles definitief hebt verwoest, kan leiden tot een depressief gevoel en een 'verdwenen zelf'. Mijn man had een paar maanden nadat ik hem met mijn vriendin betrapt had, zelfs suïcidale gedachten gekregen. Hij had ook al berekend hoeveel hij van welk middel moest nemen (is arts) en afscheidsbrieven geschreven in zijn hoofd. Fysiek was hij op een ochtend na weer een slapeloze nacht, tot niets meer in staat en lag letterlijk op de grond. Gelukkig was er een vriend die naar hem toe kwam. (ik had toen geen contact met hem behalve summier over de kinderen) Daarna ging de knop leek het wel om en kon hij verantwoordelijkheid voor zijn daden nemen. Soms moet iemand de bodem raken voordat er echt emotioneel schuldbesef komt.
LifeEvent! schreef op 24-03-2026 om 23:59:
- Depressie bij de vreemdganger komt vaak voor. Vreemdgaan vraagt nl voortdurend veel mentale energie (liegen, plannen, verbergen). Wanneer dit stopt, stort je soms emotioneel in. Ook heeft je man nu Confrontatie met de gevolgen, hij ziet nu direct de pijn en woede bij je, wat kan leiden tot een gevoel van trauma ( ja ook bij de vreemdganger) De onzekerheid of je relatie nog standhoudt of dat je alles definitief hebt verwoest, kan leiden tot een depressief gevoel en een 'verdwenen zelf'. Mijn man had een paar maanden nadat ik hem met mijn vriendin betrapt had, zelfs suïcidale gedachten gekregen. Hij had ook al berekend hoeveel hij van welk middel moest nemen (is arts) en afscheidsbrieven geschreven in zijn hoofd. Fysiek was hij op een ochtend na weer een slapeloze nacht, tot niets meer in staat en lag letterlijk op de grond. Gelukkig was er een vriend die naar hem toe kwam. (ik had toen geen contact met hem behalve summier over de kinderen) Daarna ging de knop leek het wel om en kon hij verantwoordelijkheid voor zijn daden nemen. Soms moet iemand de bodem raken voordat er echt emotioneel schuldbesef komt.
Respectvol naar jou bedoeld, maar: ik ( eve fictief als bedrogene) heb echt geen boodschap aan de oorzaken die aan vreemdgaan ten grondslag kunnen liggen. Niet elk vreselijk verleden leidt ertoe dat iemand vreemdgaat/verslaafd raakt enz. Ik vind dat geen reden, geen excuus. Ook niet dat iemand tot het gaatje moet gaan om schuldbesef te krijgen. Dat zou mijn hart niet verzachten; berouw komt na de zonde. Ik vind het emotioneel onvolwassen, infantiel, impulsief, primair om vreemd te gaan en in dit geval heeft hij zélf zijn transplantatie op scherp gezet en nu voelt zíj de druk en de verantwoording. Ik vind dat bizar.
