Zo gekwetst... dat ik het niet meer weet....
mijn man... waar ik mijn handen voor in het vuur stak heeft mij bedrogen met mijn beste vriendin... en dit na 45 jaar huwelijk..
mijn man (wie ernstig ziek is) ging veel wandelen met mijn beste vriendin... ik heb er nooit bij stil gestaan dat dit fout kon gaan... meer dan 10 jaar is dit goed gegaan tot ik ongeveer 8 maand geleden het gevoel kreeg van ..... maar ik wuifde het weg, mijn man en mijn beste vriendin? Dat kan niet... ik dacht dat ik spoken zag... dat is paranoïde werd en dergelijke... mijn man is geen prater ... nooit geweest ... eigelijk een simpel en naïeve man mag ik wel zeggen... (ik wil hem niet goed praten... want ik ben heel boos en heel gekwetst) maar in mijn ogen heeft zij nog meer schuld dan hij...
ik vertrouwde die vriendin ook 100 percent... ik heb mijn ziel, mijn verdriet, mijn eenzaamheid ... alles kon ik haar vertellen (dacht ik) maar eens te meer blijkt dat je echt niemand kan vertrouwen... het leven is mij alles behalve goedgezind geweest, en ik heb veel verdriet nog (zoon wat een heel leven probleemkind is geweest heb ik 5 jaar geleden moeten afgeven) zoiets hakt erin natuurlijk ... ik kon er met haar over praten maar zij heeft zelf geen kinderen ... dus snappen doet ze dat niet (al deed ze wel dat ze het snapte)
Nu had ik dus laatste tijd enige vermoedens ... en toch geloofde ik het niet ... tot zondag 1 maart ... ik en mijn man kunnen elkaar volgen... en nooit of nooit heb ik naar deze app gekeken omdat ik gerust was omdat ze met hun 2 waren...
maar nu... ik noem het nog altijd een teken dat ik moest kijken... er zaten op haar adres... ik geloofde het nog niet en deed mijn werk verder... maar na 10 min, ging ik nog eens kijken en ze stonden er nog... toen ben ik naar daar gereden en idd de auto en de wandelschoenen er nog in stond er nog.... ik belde aan en hoorde de hond dus ik wist dat ze thuis waren... maar ze deden niet open ... ik ben blijven aanbellen en toen zag ik haar stilletjes komen piepen door het raam boven ... ik werd zo boos ... en ik ben blijven aanbellen .., op den duur komt mijn man open doen en ik zag direct wat er aan de hand was...
Ik ben dan heel razend vertrokken, naar huis ... wat spullen gepakt en ons hondje en vertrokken ... ik was razend...
zij belde ... ik nam niet op natuurlijk en toen kreeg ik bericht dat het niet was wat het lijkt... ik werd nog meer razend... toen kreeg ik opnieuw bericht dat het intriest was, dat zij het niet kon uitleggen?
tja....
ik wou ergens naar toe maar ik kon nergens naar toe... heb dan ergens in bos gezeten en blijven huilen ...
ik kan niet weg uit deze situatie omdat mijn man een heel zware operatie staat te wachten (transplantatie) en als ze bellen moet ik vertrekken...
(Zo dadelijk het vervolg)
we zijn ondertussen maanden verder... wil toch nog even reageren, want heb toch wel steun gehad hier...
ondertussen is de transplantatie ook gebeurd ... die was ineens vlug daar en bracht natuurlijk ook de nodige zorgen mee. Die operatie is gebeurd 1 maand na het ontdekken van zijn affaire...
de operatie verliep goed en herstel ging ook goed...ik ging ondertussen in therapie.. want het werd echt te veel...
na de operatie ben ik ingestort... ik ben thuis gekomen en echt paar dagen in bed gezeten... ik mocht toch nog niet bij hem want hij werd in coma gehouden, ik had ondertussen wel een brief geschreven in die 3 dagen, over mijn gevoel, mijn zicht op toekomst en echt mijn gal gespuwd over heel mijn leven.
ook nagedacht over toekomst... als ik eerlijk ben wou ik weg... maar we hebben met 2 gewerkt... ons huis is afbetaald... wat kunnen
Wij dan doen? Allebei klein studio wonen en zien hoe je eind van de maand weer haalt met klein pensioentje?
mijn man kan zijn plan niet trekken... koken zou nog gaan, maar huishouden enzo dat is hopeloos. En .. als je al 46 ondertussen gehuwd bent is er nog liefde bij anders was je niet meer bij elkaar. En ook dat helpen en hem steunen in alles, zo zijn wij opgevoed. En ook dat huwen in goede en kwade dagen zit in onze generatie ingebakken.
hoe gaat het nu met ons?
Toen hij nog in ziekenhuis lag, zijn mijn therapeute.. waarom geef je hem die brief niet... ik zei die is te heftig hij gaat schrikken... ja zei ze .. ben jij niet geschrokken dan? Waarom zou jij je ding ook niet mogen zeggen...
en hij is daar in goede handen moest hij hartaanval krijgen (grapje) en ik heb het gedaan...
ik heb die brief af gegeven als ik naar huis ging en gezegd lees hem en laat me weten of je verder wil of stoppen of wat dan ook. Maar ik moet duidelijkheid hebben.
ik schrijf dadelijk verder ... want ben bang dat het anders weer verloren gaat ...
deel 2
de brief was afgegeven.. was afwachten nu, ik reed naar huis en mijn hoofd zat vol. Het is dik uurtje naar huis rijden. Leest hij de brief onmiddelijk of vanavond pas.. ik moest dus geduld hebben.
hij belde toch vrij vlug... en was heel erg verschoten... en hij zei... ik heb de rollen nu eens omgedraaid als jij dit zou doen! En nu besef ik pas wat het met jou doet... en hij was heel emotioneel....
hij wou verder en ik mocht alles vragen en hij ging veranderen en hij had enorm veel spijt. Nu nog snapt hij niet dat het is kunnen gebeuren. Ik denk dat de inpakt van zijn slechte gezondheid en dan de hoop wel op transplantatie maar die toch levensgevaarlijk is ook heeft meegespeeld, en daar heeft zij op ingespeeld. Ik praat hem zeker niet goed hoor.
Maar er is natuurlijk wel iets gebroken tussen ons... en dat snap hij nog steeds niet. Voor hem is het voorbij... hij was fout heeft dat ook toegegeven en heeft veel spijt en
Nu gaannwe verder... maar zo werkt het voor mij niet.
ik ben een enorm gevoelsmens en 2 mensen hebben mij echt gebroken.
we hebben goede dagen... hij is ontzettend lief ( overdreven) en ik ben dat niet gewoon ...
het herstel gaat goed maar veel bijwerkingen... ik ga niet in detail treden maar hulp heeft hij nodig... ik kan hem Niet in de steek laten.
Had mij mij pensioen anders voorgesteld ben nog tot dit jaar blijven werken en dacht van langzaam oude dag te hebben en dan krijg je dit.... en die vriendin doet alsof er niets aan de hand is... maar ik kan het niet.
misschien ligt het aan mij hoor...
Heb je nog contact met die vriendin dan? Ik geloof niet dat ik haar nog zou willen zien en ook echt zou aangeven aan echtgenoot dat hij haar ook niet meer ziet. Voor zover je voor iemand anders dat mag beslissen hoor, maar áls ik al door zou gaan met echtgenoot dan zou dit wel een vereiste zijn. Óf het moet echt allemaal héél goed uitgesproken zijn en welgemeende excuses aangeboden zijn....door het stof zeg maar. Niet dit...doen alsof er niets aan de hand is, er is heel veel aan de hand...mede door haar.
nee hoor zekers geen contact meer met die vriendin... die wil ik echt nooit meer zien en ook mijn man heeft geen contact meer.
nee zou dat niet kunnen...
Misschien moet je helemaal geen definitieve beslissing nemen om te vertrekken of te blijven. Bekijk het eens per maand. En maak hem heel duidelijk dat dit niet is hoe herstel werkt. Het is geen kwestie van excuses en door. Het opbouwen van herstel duurt jaren en gaat met hobbels. Een goede therapeut kan jullie daar samen bij helpen. Want het inzicht is er nog niet bij hem.
Je kunt op ieder moment besluiten om te stoppen als vergeving jou niet lukt. Want dat zal moeten gebeuren anders kan je niet verder. Vergeten doe je het nooit. Maar de tijd, zijn gedrag en therapie kan voor herstel zorgen. Dat hoeft alleen niet zo te zijn. Veel mensen waar dat niet zo werkt en dat is ook goed. Jij moet met verder willen. Niet vanuit een verplichting (hij is ziek en zielig, dit is onze generatie, ik wil een groot huis etc) maar omdat je iedere dag met hem wilt zijn. Kijk de komende maanden of jij dat kunt.
'we zijn ondertussen maanden verder...' . Er is heel veel gebeurd en heel veel veranderd. Bij grote ingrijpende veranderingen kost het vaak minstens een jaar om daaraan te accepteren dat het gebeurd is, een jaar om ermee te leven en heb je daarna de moed en creativiteit om een nieuw leven vorm te geven.
Ik zou voorlopig niet teveel doen, niet teveel praten en uitpluizen, niet teveel statements en eisen stellen, gewoon maar eens leven en kijken hoe het gaat als de operatie een jaar geleden is. Emoties en gevoelens kunnen veranderen, verzachten of juist sterker worden. Dat zal uiteindelijk bepalen wat de uitkomst wordt.
dank je wel
