Home » Forum » Zorgen om psychische gesteldheid ouders

Zorgen om psychische gesteldheid ouders

167 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Flanagan
Steun

Niet bagatelliseren maar je gevoel begrijpen zodat je weet dat je dit niet alleen beleeft. Meer zo van; zijn kritiek ( en die van je kinderen) op je ouders er niet ook nog eens bij willen hebben. Dat je zelf kritiek hebt, voelt al naar omdat het je ouders zijn.

Het negatieve doet hem wat omdat hij ziet wat het jou doet.

Ben je al met je moeder op stap geweest. Zo’n moeder-dochterdag even zonder je vader?

Angela67
Nuffanie

waarom zou je elkaar geen plezier doen, je vader en jij?
Laat hem gewoon komen als er geen visite is - voor hem fijner maar voor jou ook.
Laat alle verwachtingen los van 'hoe het hoort', die zijn niet relevant voor de (korte) tijd dat het leven nog duurt en de energie die jullie beiden hebben . . . .
Accepteer zijn gebreken voor wat ze zijn, doorleef je verdriet van het afscheid van iets wat nooit was - en try to move on op oppervlakkiger wijze.
Dan heb je misschien ook meer energie en ideeen hoe met je moeder contact te houden zodat je iets voor haar kunt doen?
gr Angela

Pluk
Bij ons

Schoonfamilie doet hier altijd moeilijk over verjaardagen en komt nooit op de dag dat wij het vieren. Wij vinden het belangrijk dat ze toch komen en passen ons dus altijd aan. Vier keer per jaar is dat niet zo’n opgave, vind ik. Ik laat wel de activiteiten van de kinderen doorgaan. Dus willen ze per se op zaterdagmiddag komen, dan zien ze mijn kinderen dus na het voetbal. Of we gaan met zijn allen even kijken.

Miekemieke
je moeder

Wordt min of meer gegijzeld door je vader als ik het zo lees. Ze beschikt zelf niet over de vaardigheden en het zelfvertrouwen om zelfstandig beslissingen te nemen of ergens een mening over te hebben.
Vroeger zag je wel eens vaker van die stellen, als zo'n vrouw dan weduwe werd dan bloeide ze helemaal op. Hiermee wil ik je vader niet het graf in wensen maar het is wel erg triest. Vind hij het wel goed als je haar eens mee op stap neemt of mag dat ook niet?

Kaaskopje
Vader zijn zin geven

En juist dat is iets waar je na verloop van tijd toch flink je buik van vol kunt krijgen en dus geen zin meer hebt om vader zijn zin te geven. Als iedereen in het gelid moet springen omdat pa dat wil... zo ga je als volwassenen niet met elkaar om en ik vind ook niet dat dat verlangd mag worden. Natuurlijk is de praktijk dat je toch gaat schipperen, want ja, de sfeer moet goed blijven, maar je vreet je inwendig op. Dus ik kan me ook heel goed voorstellen dat Nuffannie die fase van vader zijn zin geven voorbij is en vind dat ze in haar huis en binnen haar gezin de grenzen mag aangeven tegenover vader. Dat zal niet gewaardeerd worden. Ja... dus?

Miekemieke omschrijft in haar laatste alinea wat ik bij mijn moeder zie gebeuren. Ze geeft aan dat ze een erg tevreden mens is, ondanks dat ze nog maar een dik half jaar weduwe is, vrij alleen leeft en door ouderdom weinig meer kan. Ik zie en hoor nergens groot verdriet. Ze geniet van wat er allemaal nog (en weer) mogelijk is. Dat ze zomaar al haar beslissingen alleen kan nemen... Ze is klein gehouden door mijn vader, alsof ze door beperkingen niet alleen kan oordelen. Wij vinden dit, wij vinden dat... hè mam? En ja dan zei mam, 'ja dat is zo hoor', of een enkele keer een stilte die te denken gaf. Dement als mijn vader was, wilde hij nog een enorme uitgave doen. In plaats van daar meteen korte metten mee te maken, schutterde ze 'ja en dat moet dan maar hè?', terwijl ze het belachelijk vond. Het klinkt botter dan mooier zou zijn, maar 'gelukkig' is het er niet meer van gekomen, omdat mijn vader na die uitspraak steeds sneller achteruit ging.

Als kind zit je er handenwringend bij, want als je als kind ook nog eens tegen moeder gaat vertellen wat ze moet doen is het helemaal een sneue boel, dus respecteerde ik dat ze die uitgave had willen doen. Uit liefde? Voor de helft wel misschien. Maar ik denk ook uit angst om hem boos te maken. Zeker in de laatste maanden kon dat een risico worden, omdat hij geen vat meer had om zijn zelfbeheersing.

Als ik in de vergelijking met mijn moeder blijf, dan is de kans groot dat moeder van Nuffannie niet mee zal willen. Dat hoort niet. Dan laat ze haar man alleen en dat is zielig, maar zal misschien ook voelen als 'muiten'. Zomaar iets zonder man doen... poeh, dat kan niet hoor! Stel je voor dat je geld aan jezelf uitgeeft, of vader met een bord eten uit de koelkast alleen laat zitten...

Ik vind het echt erg om te lezen dat het in een andere familie net zo gaat als bij ons thuis vroeger. En dat dit om mensen gaat die door de tijd waarin ze volwassen en ouder geworden zijn beter hadden kunnen weten dan de generaties er voor. Mijn ouders zijn niet gevormd door de kennis die we nu wel hebben en op een gegeven moment kunnen sommige mensen daar dan ook niet meer bij aanhaken. Ik zie dat ook in mijn eigen situatie. Als de ene helft van een stel wel meegaat en de ander niet, dat kan ook nog. Niet door onwil, wie weet een klein beetje, maar vooral door onkúnde. Eigenlijk kun je dan nog maar beter samen hetzelfde zijn. Dat kan ook nog meespelen bij situaties als bij Nuffannie en mijn ouders. De weg van de minste weerstand. Liever gewoon maar accepteren dat je niets in te brengen hebt, dat scheelt strijd per gebeurtenis.

Nuffannie
spijker op zijn kop

Kaaskopje, beter dan wat jij hebt geschreven kan ik het niet omschrijven.

Inderdaad, het schikken naar mijn vaders wensen, die zeker de laatste tijd behoorlijk over mijn grenzen gaat, dat is wel klaar. Als hij 'moet' komen wanneer ik het wil hebben is hij niet blij, komen ze op een voor mij tamelijk onmogelijk tijdstip, is het toch ook niet goed. Als hij hoe dan ook hier op een stoel gaat zitten chagrijnen, mij een beetje schofferen, geen taartje eet, geen koffie wil, alleen met een vies gezicht een glaasje water accepteert....(alsof zelfs het wáter niet in orde is, of de glazen niet goed afgewassen) dan kan hij wat mij betreft komen wanneer hij niet in de weg zit.

Maar nog meer dit:
"Als ik in de vergelijking met mijn moeder blijf, dan is de kans groot dat moeder van Nuffannie niet mee zal willen. Dat hoort niet. Dan laat ze haar man alleen en dat is zielig, maar zal misschien ook voelen als 'muiten'. Zomaar iets zonder man doen... poeh, dat kan niet hoor! Stel je voor dat je geld aan jezelf uitgeeft, of vader met een bord eten uit de koelkast alleen laat zitten..."

Daar ben ik ook bang voor (voor Flanagan, dat is wel een aanname inderdaad). Ik heb al wel eens wat voorgesteld om met haar te gaan doen, iets 'groots' wat ze altijd al wilde, maar nee. Dan bleef papa alleen thuis en wie moest er dan voor hem zorgen. En inderdaad, je gaat niet zonder de ander op stap. Ik had een tijd terug een vriendin elders in Europa wonen en daar ben ik een paar keer alleen, zonder gezin geweest. Nou, dat was toch wel op zijn minst opmerkelijk. Dan werd het verhaal van mijn tante van stal gehaald, die was gescheiden, (want) ze ging ook wel eens binnen het huwelijk zonder man op vakantie.

En het is bovenal ongelooflijk triest dat ze zo zijn, zo oud en vastgeroest. Dat terwijl er zoveel leeftijdsgenoten zijn die nog volop meedraaien in de maatschappij. Wat het nu is, of ze niet willen, of ze (zo langzamerhand) psychisch niet in orde zijn....ik heb toch het gevoel dat ik iets moet doen.

Kaaskopje
Alleen op pad

Haha, dat was mijn schoonmoeder dan weer :-). Het idee dat je het als stel normaal kunt vinden dat je apart weggaat vond ze buitengewoon bijzonder. Dan moest er haast iets mis zijn in de relatie.

Flanagan
Twee uiteenlopende ideeën over het huwelijk

Mijn ouders waren ook conservatief; tot aan de dood zoals je beloofd had. Jaren geleden had mijn vader een hartoperatie en durfde sindsdien geen reizen buiten Nederland te maken want wat als hem iets overkwam terwijl zijn vrouw niet kon rijden.
Onze uitnodiging eens bij ons te komen logeren ( buitenland), ging ook niet gebeuren. Mijn schoonmoeder zat juist in een heel andere situatie. Ze wilde juist langs komen want ze werd helemaal gek van haar man, voor haar was het een tijdelijke ontvluchting uit een sleur. Haar huwelijk was in wezen ook niet perfect, vandaar de vlucht. De actie van je tante zou ook wel eens in dat straat kunnen horen. ;-)
Dus twee totaal verschillende manieren van in een huwelijk staan.

Maar schoonmoeder wilde liever niet alleen. Ze wilde graag dat mijn moeder mee ging. Maar mijn moeder wilde haar man niet thuis alleen laten; ze had geen rust als ze wel ging. Mijn moeder is niet gekomen en schoonmoeder snapte dit niet en omschreef het als ‘geen zin’ want zij had juist wel zin.

Juist dat woordje ‘zin’ kleurt zoveel in. Zoveel waarde en/of verwijten aan dat woordje, terwijl de situatie er niet door gaat veranderen. Als iemand anders tegen een uitnodiging of familie staat, dan jij, laat het dan gaan. Voorkom dat je een situatie groter maakt dan het is. Doe het anders voor je moeder.

Ik wilde niet eens dat mijn moeder’ gedwongen’ werd om alsnog te gaan, want dan zou ze wrs de hele tijd op puntje van de stoel zitten. Dat wilde ik haar niet aandoen.
Hoe jammer het ook was dat ze niet langs kwam, ook voor haar. Een vakantie zonder man, had haar best goed gedaan. Het gevoel van kromme tenen, is mij niet onbekend.

Mijn moeder heeft meer aan korte activiteiten, breek van de dag-activiteiten. Die leveren minder stress op daar ze ook weer naar dat huis terug gaat.

Als je grote veranderingen wilt, bedenk dan dat zij degene is die zijn gemopper over haar heen krijgt als jij de deur achter je sluit. Dan is ze eigenlijk verder van huis terwijl jij haar zo wilt helpen. Je wilt graag helpen door aan haar te trekken en op je vader af te geven. Maar je laat haar wel met de onrust achter. Daar is ze ook niet meegeholpen. Neem dat mee in je overwegingen. Hoe help je haar het meest....

Miekemieke
wat triest deze vrouwen

Vroeger had je een boek dat heette 'Als hij maar gelukkig is' dat boek wordt geloof ik nog steeds uitgegeven, misschien iets om aan deze moeders te geven maar als ik het zo lees dan denk ik eerder dat ze aan het Stockholmsyndroom lijden. Daar is niet veel aan te doen.

Kaaskopje
Miekemieke

De vrouwen van de generatie van mijn moeder zijn geprogrammeerd volgens hoe dat is opgeschreven in de Baedeker voor de vrouw. Heel kort samengevat: cijfer je volledig weg voor je man, klaag niet, vraag niets, zorg dat hij zijn natje en zijn droogje krijgt, zijn sloffen klaarstaan, de kinderen stil zijn en niet tot last, zorg dat je er verzorgd uitziet en denk erom dat je na dit alles ook nog fris en fruitig aan de verdere huwelijkse verplichtingen meewerkt.

Dat vrouwen met dat 'programma' in onze ogen veel te veel doen, zij ze vergeven (wel jammer dat ze niet met hun tijd konden meegaan). Maar in sommige situaties is het meer dan dit. Het woord Stockholmsyndroom is misschien wel toepasselijk, maar ik vraag me in geval van mijn moeder ook af of er met haar zelf niet meer aan de hand was en dus eigenlijk is. Hoe kan het dat een leuke meid (ze was leuk om te zien en ook leuk in de omgang), bepaalde eigenschappen van mijn vader wel zag, maar dat voor lief heeft genomen? Wij werden bijvoorbeeld aan tafel altijd getrakteerd op de monologen van mijn vader. Het was eigenlijk geen gesprek, maar met instemmende geluiden was hij wel content. En dat blijkt mijn moeder al gemerkt te hebben voor ze trouwden. Hij praatte wel erg veel en graag, zo zei ze tegen haar zussen. Ze zal het in haar verliefdheid misschien wel geaccepteerd hebben, maar ze heeft kennelijk nooit durven zeggen dat het ook een keer genoeg geweest was. Dat hij 'vreemd' was, zag de familie wel, maar ze heeft dat genegeerd. Ook weer begrijpelijk misschien, de kont tegen de krib en hun ongelijk willen bewijzen, zoiets, maar de familie zag het kennelijk goed. Het komt er, met de kennis van nu, op neer dat mijn vader mijn moeder al voor het huwelijk van haar familie heeft losgeweekt omdat ze niet deden wat in zijn straatje paste. Ze zijn daarom niet bij hun huwelijk geweest. Niet omdat ze niet wilden, nee ze waren gewoon niet welkom. I.t.t. de familie van mijn vader, waarvan de helft ook nog eens afwezig was ivm de geboorte van een kind. Na afloop zijn ze het wel kort komen vieren, héél kort. Bizar. Toen we dit hoorden viel onze kaak op de grond. Bij de huwelijken van ons, de kinderen, hebben ze (lees vader) het ook zover laten komen dat zij er zelf niet bij waren. En dat zou dan onze schuld geweest zijn. Ook weer bizar om dit zo bij elkaar te weten.

Ik weet helaas niet of je vrouwen in zo'n huwelijk een dienst bewijst door ze met grof geschut uit hun apathie en/of afhankelijkheid te knallen. Want wat dan? Wie begeleidt ze?

Flanagan
En daarnaast..

‘Als hij maar gelukkig is’ en daarnaast was hij ook de kostwinnaar! Vooral dat laatste zal heel wat vrouwen de voorstelling hebben doen uitzitten.

‘Ik weet helaas niet of je vrouwen in zo'n huwelijk een dienst bewijst door ze met grof geschut uit hun apathie en/of afhankelijkheid te knallen. Want wat dan? Wie begeleidt ze?’
@Kaaskopje, bedoel je vrouwen met een man zoals je vader of vrouwen in het algemeen? Mijn vader was niet zo ‘apart’ als je vader, maar hij was wel de kostwinnaar en daar had ze wel rekening mee te houden.

Rosie
Ik vind dit zo verdrietig...

Mijn schoonmoeder, met wie ik het altijd goed kon vinden, zat in eenzelfde schuitje. Een "moeilijke" man met behoorlijk wat psychische problematiek (er was een diagnose maar daar werd heel geheimzinnig over gedaan) en vreemde dingen. Ze kon niet scheiden want waar kon ze heen en wie zorgde er dan voor haar? En trouwen doe je voor het leven. Dit was eind jaren negentig, ze waren toen eind zestig, begin zeventig.
Mijn schoonvader stierf en mijn schoonmoeder bloeide helemaal op, ze werd een heel andere vrouw, zelfs haar stem en lichaamshouding veranderde! Maar niet eens zo lang daarna stierf ze plotseling.

Ik was er kapot van.

Maar het heeft me wel wat geleerd. Ik zat zelf ook in een heel moeilijk huwelijk met een partner die ook flink wat problemen had (geen diagnose, maar hij en zijn vader waren niet de enige in de familie met bijzonder gedrag), ik liet me erg intimideren en overbluffen door zijn gedrag en schikte me telkens weer. Als ik maar mijn best deed, dan zou het wel beter gaan... Maar langzaam maar zeker besefte ik dat ik bezig was dezelfde kant op te gaan als mijn schoonmoeder.

Het heeft nog even geduurd voor ik de moed had daadwerkelijk een einde aan mijn huwelijk te maken. Achteraf gezien een zeer verstandige beslissing die ik geen minuut te vroeg heb genomen, want met ex ging het van kwaad tot erger.

"Als hij maar gelukkig is" en inderdaad, hij bracht "het geld binnen" (ik had maar onbelangrijke stomme baantjes, vond mijn ex).

Kaaskopje
Flanagan

Onze buurvrouw en buurman gingen op een dag scheiden en toen moest de buurvrouw gaan werken. In de jaren '70 was dat ook al gewoon. Het is meer de angst voor het onbekende, dan dat het onmogelijk is. En die angst begrijp ik.

Maar ik bedoelde vooral dat je iemand wel flink wakker kunt schudden zodat die ander het licht gaat zien, maar dan is het nog maar de vraag of je diegene er een dienst mee bewijst. Als ik het van de positieve kant bekijk, zijn mijn ouders toch nog maar mooi aan een avontuur begonnen toen ze eind zestig opnieuw gingen emigreren. Dat ze geen contact met ons hadden, tja... dat was ook de bedoeling. Enerzijds zal mijn moeder ons echt heel erg gemist hebben. Anderzijds hadden ze het daar goed met z'n tweeën. In haar geval had mijn moeder al zo rond haar 45ste/50ste de stekker eruit moeten trekken. Dan had ze met haar partneralimentatie en een baan als typiste nog best rond kunnen komen. Maar dat was niet wat ze toen wilde.

Kaaskopje
Eind 60

was hun leeftijd :-)

Nuffannie
Baedeker voor de huisvrouw #161

Die staat bij mijn ouders in de kast! Vond ik als kind heel leuk om in te lezen, soort van gezellig :-) Maar allerminst geëmancipeerd....

Kaaskopje
Haha

Nee bepaald niet. Tenenkrommend.

Pagina's