Hoe hou je de sex leuk in een lange relatie?
Man en ik zijn ruim 20 jaar samen. We hebben drie kinderen.
Ik ben heel blij met hem en ons huwelijk. We hebben het leuk samen. Hij is een goede vader en echtgenoot. We verdelen de (huishoudelijke) lasten gelijk. Af en toe ruzie, maar dat praten we uit. We doen leuke dingen samen (dat gaat steeds makkelijker nu de kinderen ouder worden) en gunnen elkaar ook tijd los van elkaar.
Alleen. Ik heb geen zin in sex en we doen het weinig. De laatste maanden was dit 'ok' maar nu begin ik het te missen. Alleen...ik heb echt geen zin vanwege diverse oorzaken:
- met drie kinderen in huis is er altijd een risico dat er iemand binnenkomt waardoor ik niet in the mood kom. Ik kan me niet laten gaan.
- ik ken mijn man al zo lang dat ik het lastig vind opgewonden te worden. Dat ligt er niet aan dat ik hem niet aantrekkelijk vind, maar aan het feit dat ik hem al zo lang ken. Ik vergelijk het met eten: Pizza is lekker, maar na 20 jaar pizza wil je wel eens boerenkool - gewoon iets anders. Maar dat betekent niet dat er iets mis is met die pizza.
- ik vind het heel lastig om mijn zowel als vader, vriend, werknemer te zien EN als bedpartner. Dat zijn rollen die in mijn hoofd niet goed samengaan. Ik vind het ook lastig om me helemaal bloot te geven OMDAT hij zo vertrouwd is. Straks vindt hij me gek...en dan moet ik hem weer zien bij het ontbijt.
Mijn man heeft overigens nog steeds zin en vind mij aantrekkelijk. Ik weet dat hij het vaker wil maar hij dringt niet aan. En daardoor voel ik me juist nog schuldiger.
De vraag is nu: hoe krijg ik meer zin? Ik weet het echt niet. Ik lees dat mensen seks plannen en er de tijd voor nemen. Ik geloof niet dat ik daar blij van wordt. Ik zie niet in waarom ik iets zou plannen waar ik geen zin in heb en ellenlange sessies (lang voorspel) zit ik niet op te wachten...ben ik te ongeduldig voor, hoe langer de sessie, hoe meer kans om weer in mijn hoofd te gaan zitten.
Ik geloof ook niet in meer dingen samen doen - das gezellig maar hoe gezelliger, hoe minder spanning.
Sex met een ander is niet bespreekbaar hier. En stel dat mijn man het wel ok zou vinden...dan vind ik het een groot risico. Ik ken mezelf en weet dat de kans groot is dat ik verliefd wordt. En dat is niet de bedoeling.
Wat wel goed gaat:
- ik heb laatst aangegeven dat ik meer seks wil en daar konden we goed en rustig over praten - geen verwijten naar een ander. Alleen...nu doen...hoe dan?
- ik zit goed in mijn vel, dus geen blokkade qua lichaamsbeeld.
Mijn vraag is dus: is dit herkenbaar en heeft iemand tips om ons sexleven nieuw leven in te blazen? Hoe hebben anderen dit (stap voor stap) aangepakt.
Ik zou zo graag weer eens helemaal op willen gaan in een vrijpartij, maar ik heb echt geen idee hoe. En daar word ik echt verdrietig van.
Izza schreef op 20-07-2026 om 11:30:
Als dat jou helpt voor een eerste opstart is het prima natuurlijk. Dan zou ik dat wel regelen (en eerder schreef je dat dat heel lastig was met 3 kinderen). En ook beseffen dat het op die manier niet continu kan. Intimiteit moet niet afhangen van kinderen die eerst allemaal weg moeten zijn. Dan komt er nooit meer wat van.
Klopt...we zullen het dus vaak toch tussendoor moeten doen. Zondagochtend is eigenlijk het enige moment dat het kan. Of een keer vroeg naar bed. Vroeger dan de kinderen tegenwoordig! Hoe ouder ze worden, hoe meer energie we over hebben. Maar hoe minder tijd alleen. Ik snap dat het stuk leuker wordt in bed als de kinderen het huis uit zijn.
Blijf jezelf ook afvragen of je überhaupt geen seks meer wilt. Of geen seks met je man. Wil je bijvoorbeeld wel seks met jezelf? Of ligt daar ook schaamte. Dat is ook een goede manier om weer tot elkaar te komen. Durfen aangeven wat jij wilt en wat je partner moet doen. Leer jezelf dus kennen op dat gebied. Bij veel vrouwen zit hier vanuit vroeger toch schaamte (niet netjes etc).ja hoor, ik wil beiden. Als ik het niet zou willen had ik hier geen topic geopend. Seks met mezelf doe ik vaak genoeg, ik weet wat ik wil en vind het normaal/niet iets om je voor te schamen. Seks met jezelf is een stuk veiliger - je hoeft niks te delen en te vertellen en hebt alleen je eigen medewerking en goedkeuring nodig. Als het wat langer duurt is er niemand voor wie je moet 'opschieten'. En het is praktisch: je kan er direct mee beginnen - geen ander nodig. Maar met zijn tweeen is op een gegeven moment ook wel eens leuk. Heb er trouwens ook geen bezwaar tegen als mijn partner het met zichzelf doet. Lijkt me gezond.
key_west schreef op 20-07-2026 om 09:53:
Ik ben wel benieuwd HOE je vrouw dan die schaamte heeft losgelaten? Hebben jullie kleine stapjes of opdrachten gedaan? Of in een keer een grote stap? Wat werkte goed voor jullie? Waar en hoe begin je met zoiets?
Je schrijft: de beleving van sex is meer een symptoom dan een oorzaak. Hoe bedoel je dat precies?
En wat in de therapie/ aanpak van de therapeut sprak jullie aan? Ik zie er tegenop om er een te zoeken. Niet omdat ik niet durf te praten, maar het lijkt me weer een eindeloos traject van iemand zoeken, kennis maken, tijd vrijmaken...en hopelijk klikt het dan want anders zijn we heel veel geld voor niks kwijt.Ben erg nieuwsgierig, daarom veel vragen
In de intimiteit is zichtbaar en voelbaar wat er onder zit. Schaamte, angst, onveiligheid. Of juist vrijheid, zelfliefde, kunnen geven en ontvangen. Daarom is seks een symptoom of meer nog een spiegel.
Wij kwamen uit bij geweldige therapeuten. Die vooral heel erg hebben geholpen door de juiste vragen te stellen en ons hebben geholpen om bij ons gevoel te komen. En zo gingen we zien wat we met ons meedroegen wat zo vaak onbewust ons gedrag aanstuurde. En hoe we met elkaar in een patroon raakten.
Bij ons gooide een crisis alles open. En vanuit die puinhoop konden we opnieuw kiezen: hoe wil ik leven? En dat is loskomen van hoe je het hebt gedaan, van wat je is geleerd, van wat anderen van je denken. En in ons geval dus ook gewoon doen. Die angst en schaamte zitten in ons. Bij de een dieper dan bij de ander. Het is niet zo dat dat helemaal weg is, we laten dat alleen niet langer bepalend zijn voor keuzes. Dat lukt vast niet altijd overigens. En dan is het heel bevrijdend om te merken dat als je dat doet er heel fijne ervaringen zijn. Met ook de veiligheid dat een van beide nee kan zeggen of bij een tegenvallende ervaring we gewoon wat anders gaan proberen.
