Opa worden en biseksueel zijn
Ik ben 64 jaar uit Friesland en heb een prachtvrouw waarmee ik 20 jaar gelukkig getrouwd ben en daarnaast heb ik het geluk gevonden om een pracht vriend te hebben waarmee ik af en toe intiem ben. Mijn hele leven lang is biseksualiteit een worsteling geweest, omdat nooit iemand het echt heeft geaccepteerd. Alleen gedoogd. Nu word ik deze maand Opa en het brengt me weer twijfelen aan mijn zelfbeeld. Het maakt mij weemoedig. Ik wil voor hem de beste opa zijn, maar daarvoor moet ik mijn hart sluiten en dat doet veel pijn. Wie heeft hier ook ervaring mee?
Er zijn natuurlijk talloze plekken waar bi zijn als afwijkend wordt gezien. En waar alles wat afwijkt van de monogame norm een groot probleem is. Daarnaast is hij natuurlijk al wat ouder en zijn omgeving waarschijnlijk ook. Wellicht zit daar de angst? Dat mensen hem zien als vreemdganger of zondig (als religie een rol speelt). En daarom niet geschikt bij kleine kinderen. Er zijn helaas talloze mensen met dit soort denkbeelden in deze tijd.
Izza schreef op 04-02-2026 om 16:08:
Er zijn natuurlijk talloze plekken waar bi zijn als afwijkend wordt gezien. En waar alles wat afwijkt van de monogame norm een groot probleem is. Daarnaast is hij natuurlijk al wat ouder en zijn omgeving waarschijnlijk ook. Wellicht zit daar de angst? Dat mensen hem zien als vreemdganger of zondig (als religie een rol speelt). En daarom niet geschikt bij kleine kinderen. Er zijn helaas talloze mensen met dit soort denkbeelden in deze tijd.
Dat kan ' het is ook heel goed mogelijk dat to zelf zijn kinderen opgevoed heeft met die ideëen... we weten het niet Draadjesvlees geeft nergens antwoord op
Draadjesvlees schreef op 03-02-2026 om 21:31:
mooie vraag, dankjewel. Er zijn twee aspecten in je vraag.
waarom twee/meerdere relaties? Waarom niet? Mijn hart voelt dat zo. Soms ook met meer dan twee. De vraag impliceert dat het per definitie fout is. En ja, het is verdomde lastig omdat de omgeving het alleen gedoogd maar niet echt accepteert. Ik doe niemand kwaad. Ik heb meer lief.
Het tweede is het vergelijk met hetero of homo stellen. Hier zit hetzelfde verschil. Die geaardheden en monogamie zijn geaccepteerd en je kan vervolgens volledig jezelf zijn.
Deze opa heeft een geheim. Deze opa wordt hooguit gedoogd.
ik heb mijzelf zeker geaccepteerd. Ik ben trots op mijzelf. Ik hou van bepaalde mensen en doe helemaal niemand kwaad. Behalve diegene die het niet van mij accepteert.
Dat laat ik bij jou. Dat is jouw interpretatie van mij ( zelfs expliciet benoemd: oprechte) vraag.
Het klinkt, zoals hierboven meer als polyamorie of iets dat er op lijkt (pan-?).
Weten je partners/andere contacten van elkaar? Dus is het echt open of is het stiekem?
Jij zegt dat je je hart moet sluiten, niemand anders. Dat voelt eerder dat jij jezelf minder goed aanvaard dan je misschien denkt.
Van mij uit geen oordeel.
Je kleinkind zal van je houden om wie je bent, zo simpel gaat dat bij kinderen. Als hij ouder is zal hij wellicht verschillen zien ( behalve als het in het verborgene gebeurt), maar dan is alles al zo gewend, dat er echt niemand van wakker ligt.
Als iedereen elkaar gedoogt is er toch niet veel mis? Of is het gedogen niet van harte?