Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
Ik herken jouw verhaal wel. Er is geen vast script hoe hiermee om te gaan. Het eerste wat in mij opkomt als ik je lees is "gewoon er zijn". Je vader is niet van de tierelanteintjes dus je hoeft niets persee iets extra''s te doen. Ga op bezoek en doe wat je normaal ook doet daar. Je vader zal het waarderen dat je er gewoon bent. Ga soms lekker alleen en soms met de kleinkinderen, hangt af hoeveel je vader aan bezoek kan hebben. De kleinkinderen kunnen tekeningen maken.
Ga bij jezelf na of je nog iets tegen hem wil zeggen of wil delen en schrijf dat eerst voor jezelf op. Een "gewoon" je hebt het goed gedaan pap" kan ook voldoende zijn voor jou misschien.
Haal de druk er bij jezelf een beetje vanaf dat je iets zou moeten.
Het is leven bij de dag, doe wat op dat moment "prettig" voelt en verdriet mag er gewoon zijn.
Ken je deze? Uncharted van Kensington de tekst en het lied zijn zo mooi treffend,hoe verdrietig ook.
Sterkte de komende tijd.
lief van je, doet me goed wat je zegt. En mooi nummer, moet alweer huilen, wat moeilijk!
Helemaal eens met Linn, haal de druk eraf dat je iets zou moeten.
Je vader is, zoals Linn zegt, niet van de tierelanteintjes. Respecteer dat. Daarbij: hij is ziek en heeft daardoor waarschijnlijk toch al minder energie.
Wat je naar mijn idee wel 'moet' doen, is niet alleen naar je vader omzien, maar ook naar je moeder (omdat je het hebt over je ouders ga ik ervan uit dat ze samen zijn). Het kan misschien helpen als je soms dingen in haar plaats kan doen (mee naar ziekenhuisafspraken) of dingen uit handen kan nemen, en ook kan het zijn dat er een periode komt waarin het zinnig is dat jij bij je vader bent zodat zij ergens anders heen kan. Dat hoeft allemaal niet te gebeuren, maar het kan wel. Ik ga er dan vanuit dat je een goede verhouding met je moeder hebt, dat is natuurlijk ook niet bij iedereen zo.
Heel veel sterkte, het is gewoon zwaar kl***
Dat is erg heftig, ik sluit me aan bij de adviezen hierboven, er zijn is vast al genoeg voor hem en je moeder.
ach Mini, wat een verdrietig nieuws hebben jullie gekregen en helaas bestaat er geen handboek hoe hiermee om te gaan!
Ook mijn vader heeft afgelopen december de diagnose kanker gehad en wordt ook palliatief behandeld, omdat verdere behandelingen, zoals chemotherapie én operatie, te zwaar voor hem zullen zijn. In dec heeft hij wel enkele bestralingen gehad in de hoop het wat af te remmen en zijn (slik)klachten te verminderen, maar helaas.
Wij, de 3 kinderen, gaan meerdere keren per week bij hen langs en vragen dan inderdaad ook of wij iets praktisch voor hen kunnen doen. Zo kook ik een aantal keer per week voor hen, omdat mijn moeder ook zoveel angst en verdriet heeft.
We luisteren vooral naar hem en hebben al snel in de gaten of hij er wel/niet over wil praten. En als we zien dat hij een ‘moeilijke’ dag heeft, dan is een arm om hem heen zéker ook voldoende. Hij vindt een soort herkenning bij mij, omdat ikzelf ook al ruim 6 jaar met deze vreselijke ziekte leef en zijn angst en verdriet herken als geen ander!
Wat ik zelf, als ongeneeslijk zieke, vanaf diagnose wel heel duidelijk heb gemaakt aan mijn geliefde naasten is om mij niet opeens anders te gaan behandelen. Dat zou ik afschuwelijk hebben gevonden namelijk, dus dat probeer ik nu met mijn vader ook zo te doen. Dat vindt hij ook fijn, want telkens de vraag ‘hoe gaat het nu’ komt op een gegeven moment ook je strot uit. 😔
Ook al is je vader, zoals je zegt, een nuchtere man en niet zo’n knuffelaar, ik zou dat, als jij die behoefte wel enorm voelt dan toch eens een keertje doen. Wie weet vindt hij het wel heel fijn?! En verder, wees er gewoon voor hem en je moeder, ook dat is meestal al genoeg.
Heel veel sterkte gewenst! 🌹
Waardeloos en emotioneel deze situatie.
in aanvulling op al andere gegeven adviezen denk ik dat ‘er gewoon zijn’ en dan ook ‘gewoon jezelf zijn’ vaak het beste is wat je kunt doen.
Dat laatste hoorde ik van de man van mijn uiteindelijk overleden vriendin waar ik tijdens haar ziekteperiode best vaak was.
Sterkte.
Uit ervaring kan ik alleen maar vertellen dat je vooral moet doen waar je je goed bij voelt, maar niet "omdat het zo hoort" of "omdat ik anders achteraf spijt heb¨. Maar wel omdat je daar nu behoefte aan voelt.
Je gaat achteraf sowieso spijt hebben, want je kunt altijd dingen anders doen dan je doet, en achteraf voelt het al gauw alsof je dat had moeten doen. Maar dat ebt ook weer weg, na verloop van tijd. Er is geen "goed" en het is gewoon rot om afscheid te moeten nemen. Door je druk te maken over de beste manier en over wat je nu vindt en moet en mogelijk gaat achteraffen, maak je het jezelf niet makkelijker.
Wees een beetje vergevingsgezind tegen jezelf, dit is nieuw gebied en niet leuk, en iedereen strompelt hier maar een beetje doorheen.
Ik benijd zeker mensen die achteraf super tevreden zijn over hoe het gegaan is, maar het is niet gezegd dat die het zoveel beter gedaan hebben dan jij gaat doen. Misschien zijn die mensen gewoon eerder tevreden, of aardiger tegen zichzelf.
En soms gaat het gewoon niet zo lekker allemaal. Je hebt dat niet in de hand allemaal.
¨Maak herinneringen" hoeft ook helemaal niet groots en meeslepend. Misschien is het leuk met hem samen nog eens door foto's van vroeger te gaan, te vragen wat je ooit wilde vragen maar nooit deed ("wie is dat? Hoe ging dat?¨) en er verder maar gewoon te zijn. Samen zitten. hij zwijgend en jij met een handwerkje of de krant, kan ook fijn zijn. Zoveel energie zal die man niet meer hebben.
Maak nog wat foto's met hem en je kinderne, zodat zij die later kunnen zien. Misschien kan hij nog iets doen met hen, een lego werkje bouwen of wat timmeren, of zit dat er ook niet meer in?
Hoe oud zijn je kinderen, en wat willen ze zelf?
Wij halen nog wel vaak herinneringen op aan mijn moeder, de kinderen waren toen oud genoeg (jongste was 11) om dingen op te slaan en om zelf ook wat te doen bij de begrafenis (muziek kiezen, iets spelen, iets voordragen). Met mijn moeder konden we niet echt praten over haar naderende overlijden, ik had achteraf meer willen gaan zitten met haar en over vroeger praten, en minder opgaan in de helterskelter rond de zorg. Er had meer rust in het hele gedoe moeten zitten, vind ik. Dat we tot een paar dagen voor haar overlijden in de illusie bleven dat ze nog beter zou worden maakte het allemaal erg lastig.
lief van jullie, voor degene die hetzelfde meemaken ook heel veel sterkte.
Wat vinden jullie van woorden die ik zou moeten zeggen, hoeft dat ook niet? Wij hebben dat nooit gedaan, ik vind dat zo raar om nu ineens iets te gaan zeggen. Ik bedoel zoals je hebt het goed gedaan, ik hou van jou.
Ik ben al iedere dag altijd bij ze geweest, dat zou ik niet doen als ik niet zoveel om ze gaf.
Maar ik voel me schuldig dat ik niks zeg. Eat vinden jullie?
Hoe gaan jullie ook om met het verdriet zodat je niet overspannen wordt?
Daden zeggen vaak meer dan woorden Mini, dus jouw vader/ouders voelen heus jouw liefde voor hen door je vele aanwezigheid, probeer dat dus een beetje los te laten!
Omgaan met het verdriet is bij mij heel wisselend, maar belangrijkste (vind ik) het verdriet vooral toe te laten. Soms huil ik met mijn vader mee, hij is enorm emotioneel sinds hij ziek is. Ik heb het geluk geweldige vrienden in mijn leven te hebben en kan bij hen ook altijd mijn verhaal/emoties kwijt, dat houdt mij op de been.
Dit verdriet is zo rauw, je moet en zal er doorheen moeten helaas, dus laat het er ook vooral zijn.
Een "ik weet niet wat ik moet zeggen" tegen je ouders kan ook he.
Er is geen goed of fout. Laat gebeuren wat er gebeurd. Jullie worstelen nu allemaal met verdriet en de onmacht die jullie nu voelen.
Heb je lieve vrienden/vriendinnen om je heen bij wie je ook terecht kan?
Een vriendin van mij nam mij mee s avonds naar het strand en we hebben daar ongegeneerd tegen de zee staan schreeuwen en de tranen laten stromen. Het voelde goed om dat te doen, die onmacht eruit te gooien.
Kijk wat voor jou werkt, niks is gek.
Ach wat triest Mini! Dat het bij het leven hoort dat je je ouders overleeft (tenminste, zou zou het moeten gaan) maakt het niet per se ook makkelijker natuurlijk. Ik denk niemand weet wat ze moeten zeggen of doen in zo'n situatie. Zoals hierboven al gezegd is, doe wat past bij jou en je ouders. Maar als jij behoefte voelt om 'pap, ik hou van je' te zeggen kan daar niet veel mee mis gaan hoor. En een knuffel kan hij ook best hebben. Misschien moet hij eraan wennen, of weet hij niet direct hoe hij moet reageren, maar dat is ook goed. Jij snapt dat hij misschien niet heel handig uit de hoek komt op dat moment, maar ook dat kan een mooie herinnering worden. Maar pieker dus niet teveel, doe wat je hart je ingeeft. En stel vooral niks uit.
Het lijkt me voor je kinderen ook fijn om nog herinneringen met hem te maken, maar dat kan ook prima heel simpel thuis. Dat hij ze voorleest, of dat ze hun spreekbeurt bij hem mogen oefenen of iets dergelijks. En een tip: film je vader in zijn dagelijks doen en laten. Mijn kinderen waren 8 en 5 toen mijn schoonmoeder overleed. Ze zijn nu 26 en 23 maar kijken nog regelmatig filmpjes van haar. Ze vinden het vooral ook heel fijn om te horen hoe haar stem klonk. Foto's zien ze best regelmatig, maar bewegend beeld en geluid is wel een extra dimensie.
En zijn er misschien tradities die jullie hebben met je vader/ouders? Voer die nog een keer uit nu hij er nog is. Op zondag naar de kerk, een lekker Kerstdiner, samen een bepaald liedje zingen, alles kan. Wij hebben op de uitvaart van mijn schoonmoeder haar favoriete lied met zijn viertjes gezongen. Nog altijd is dat lied verbonden met oma. Mijn dochter heeft zelfs een tattoo die te maken heeft met dat lied gekozen (was haar eerste tattoo ook nog, dus kun je nagaan hoeveel dat lied voor haar betekent).
Heel veel sterkte.
mijn moeder heeft het nog gevraagd, maar hij wil helemaal niks. Verder zegt hij ook helemaal niks, ook niet hoe het voelt voor hem, hij is heel stil. Mijn moeder zegt ook dat ik niks hoeft te doen of te zeggen.
Verder doet het zoveel pijn, de hele dag door. Dan gaat het weer even 10 min en dat komt dat gevoel weer en moet ik weer huilen. Ben nu al dagen aan het huilen, is dat normaal? Hadden jullie dat ook?. Ik heb ook zo'n verdriet, niet normaal.
Mini39 schreef op 15-03-2026 om 20:44:
mijn moeder heeft het nog gevraagd, maar hij wil helemaal niks. Verder zegt hij ook helemaal niks, ook niet hoe het voelt voor hem, hij is heel stil. Mijn moeder zegt ook dat ik niks hoeft te doen of te zeggen.
Verder doet het zoveel pijn, de hele dag door. Dan gaat het weer even 10 min en dat komt dat gevoel weer en moet ik weer huilen. Ben nu al dagen aan het huilen, is dat normaal? Hadden jullie dat ook?. Ik heb ook zo'n verdriet, niet normaal.
Het lijkt me heel normaal dat je veel moet huilen, het is zowel voor je ouders als voor jezelf enorm verdrietig. Er voor hen zijn is genoeg, als ik het goed begrijp. Heel veel sterkte voor jullie allen.
Mini39 schreef op 15-03-2026 om 20:44:
mijn moeder heeft het nog gevraagd, maar hij wil helemaal niks. Verder zegt hij ook helemaal niks, ook niet hoe het voelt voor hem, hij is heel stil. Mijn moeder zegt ook dat ik niks hoeft te doen of te zeggen.
Verder doet het zoveel pijn, de hele dag door. Dan gaat het weer even 10 min en dat komt dat gevoel weer en moet ik weer huilen. Ben nu al dagen aan het huilen, is dat normaal? Hadden jullie dat ook?. Ik heb ook zo'n verdriet, niet normaal.
Er is een mooi gedicht over een gesprek tussen een ernstig zieke en zijn kind: er wordt niets gezegd. aan het einde zegt het kind: nou, we hebben weer veel besproken. Waarop de zieke zegt: probeer het maar eens samen te vatten.
Ik vind het mooi, omdat in de stilte die je met elkaar kunt dragen zoveel kan zitten, meer dan woorden ooit kunnen zeggen.
Ik zou denken: neem iets wat je rustig kunt doen, een boek, breiwerk, tijdschrift, en ga rustig bij je ouders zitten. Help ze waar mogelijk. Mocht je toch iets willen zeggen, doe het dan ook al is het niet gebruikelijk. Je kan best zeggen dat je veel verdriet hebt op dit moment. Maar meestal zijn woorden overbodig.
Wat ik zelf wel lastig vond is dat als je een goede band met je ouders hebt en toch nog steeds gewend bent even bij ze terecht te kunnen als je ergens mee zit, al is het maar voor een luisterend oor, er nu iets is dat heel veel doet met je en waar je niet mee bij je ouders terecht kan omdat zij al genoeg op hun bord hebben.
Dat maakt dat je je ineens wel erg op eigen benen voelt staan, waar dat eerder misschien nooit echt zo hoefde - je kon het wel, maar het hoefde niet en nu hoeft het ineens wel. Dat is pijnlijk en toch ook wat eenzaam.
