Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?

Helaas heb ik in mijn familie veel mensen gehad die aan verschillende vormen van kanker zijn overleden. De meesten hadden tegen het einde door de uitzaaiingen heel erg veel pijn. Ik weet niet of dat bij jouw vader ook zo is, maar naast zijn karakter zou dat ook een reden kunnen zijn dat hij niet meer zoveel wil. Je kunt eigenlijk niet zoveel meer doen, behalve ‘er zijn’. Als er geen zware dingen zijn die nog uitgesproken moeten worden tussen jullie, dan is dat misschien toch ook goed. Zeker als jullie eraan gewend zijn dat je hen bijna elke dag bezoekt. Misschien kun je ook je moeder steunen of iets praktisch doen zoals een ovenschotel meenemen die ze zo in de oven kan zetten zodat ze een keer niet hoeft te koken of de was een keer meenemen. Maar wat steunend is is voor veel mensen verschillend, je zou ook aan haar kunnen vragen wat zij fijn vindt. Misschien vindt ze het fijn als jij een uurtje bij je vader blijft zodat zij even iets anders kan doen. Dat je verdriet hebt, lijkt me heel normaal. Daar moet je denk ik een beetje doorheen.

Ik reageer hier praktisch nooit, ik lees echter vaak mee. 

Excuses voor mijn gebruikersnaam, dat is een vervelende toevalligheid in dit topic. 

Ik wist dat ik eigenlijk niet op je topic had moeten klikken, na het lezen stonden de tranen direct in mijn ogen, en dit schrijven ga ik vast ook niet tranenloos doorkomen. 

Het verlies van mijn pa is vers, afgelopen juni was zijn sterfmaand. 

Een kort ziektebed, 17 dagen na de diagnose is hij overleden. De maand er voor was al een soort voorbereiding, hij had klachten en die werder alleen maar erger. We voelde meteen dat het niet goed zat, echter was mn pa denk ik nog niet klaar voor de realiteit. 

Mijn pa was geen prater, en toonde nooit veel emotie. Over emoties praten deden we nooit, en ook tijdens zijn ziektebed hebben we dit niet gedaan.

Hem zien lijden, aftakelen was echt hartverscheurend. 

Ik wist ook niet goed wat ik kon doen, hij sloot zichzelf af van ons en heeft richting ons zich eigen altijd groot gehouden. 

Ik vond het heel lastig om mee om te gaan, en ook dat "zorg dat je gezegd hebt wat je wilt zeggen" vond ik heel lastig. 

Ik had vanalles opgeschreven, echter heb ik het kort gehouden:

"Pap, ik wil dat je weet dat ik ontzettend dankbaar ben dat jij mijn vader bent, en ik zal altijd van je houden. 

Maak je om mam geen zorgen, die is sterk en ***(zus) en ik zullen altijd voor haar zorgen".

Niemand hoeft jullie te vertellen wat jullie wel en niet moeten doen.

Koester de tijd die je met elkaar hebt, en probeer extra te genieten van de "goede dagen". 

Je hoeft niet naast zijn bed te zitten, dat deed ik ook niet altijd als hij verging van de pijn, lijden deed hij het liefst alleen. 

Maar dat hij wist dat we beneden zaten, ik weet zeker dat hij daar blij mee was. 

Ik mis mijn paps elke dag, en op de een of andere manier groeit mijn respect jegens hem nog steeds elke dag. 

De spontane huilbuien had ik ook, en zeker in de eerste periode na zijn overlijden, dat is echt heel normaal en voor mij luchtte dat daarna vaak op.

Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd❤️.

Mini39 schreef op 16-03-2026 om 17:29:

[..]

Mag ik je een pb doen?

In deze neem ik mijzelf even in bescherming door nee te zeggen op je vraag. 

Ik vrees dat ik mijzelf dan een paar moeilijke dagen ga geven, het is bij mij ook nog (te) vers. 

Hier lees ik uiteraard mee❤️

Mini39 schreef op 16-03-2026 om 17:46:

bedankt voor de reacties, heel erg fijn. Wat ik ook jammer vind is dat vriendinnen geen iniatief nemen om te zeggen; wil je je verhaal kwijt dan kun je altijd bellen of zullen we keer wandelen zoiets, is dat herkenbaar bij jullie? Ik vereacht dan weer vanalles wat niet gebeurd. Ik heb even met ze kunnen praten en dat was het dan. Op mijn werk zijn wel meerdere mensen geweest die hebben gezegd dat ik altijd bij ze kan komen

Hebben die vriendinnen zelf in een soortgelijke situatie gezeten? 

Als ik terugkijk op hoe ik mijn vrienden die ook een ouder zijn verloren heb geholpen of ondersteund, dan zou ik dat nu volledig anders doen.

Je collega's zie je waarschijnlijk veel vaker, en kunnen je pijn daardoor wellicht wat meer zien en voelen.

Mini39 schreef op 16-03-2026 om 17:32:

[..]

Dit is helemaal.waar, als er iets was kwam ik altijd bij ze om mijn verhaal te doen. Mijn vader was altijd heel rustig en zij altijd dat alles goed kwam en dat ik niet zo'n drukte moet maken. Nu kan dat dus niet meer.

Heeft of hebben je vader/ouders zelf gezegd dat dit niet meer kan of vul je dit nu zelf in?

Zoals ik al eerder schreef heb ik, als ongeneeslijk zieke met kanker, vanaf diagnose juíst erop gehamerd mij niet anders te gaan zien/behandelen. Gelukkig hebben zij (fam/vrienden) mij daarin ook serieus genomen en komen zij nog steeds bij mij om hun hart te luchten. Hadden zij dat niet gedaan, dan was dit zeker ten koste van onze band/vriendschap gegaan!

Mini39 schreef op 16-03-2026 om 19:05:

nee, zij hebben geen ouder verloren. En wat bedoel je daarmee, heb je op dat moment ook niet zoveel voor ze gedaan toendertijd? Ja. Als je er zelf in zit weet je hoe het is.

Ik snap je helemaal dat je liever niet hebt dat ik je een pb stuur. Geen probleem. Wilde alleen vragen hoe je dat dan precies gezegd hebt, want dat lijkt me heel raar omdat wij nooit zoiets tegen elkaar gezegd hebben. Mijn vader zit er nu nog goed bij, net als anders.

Je bent teveel op zoek naar een soort van ‘draaiboek’, maar niemand anders kan jou helpen bij het kiezen van woorden. Het zullen toch echt jouw woorden moeten zijn en álles is goed hierin, niets fout!

Mini39 schreef op 16-03-2026 om 19:05:

nee, zij hebben geen ouder verloren. En wat bedoel je daarmee, heb je op dat moment ook niet zoveel voor ze gedaan toendertijd? Ja. Als je er zelf in zit weet je hoe het is.

Ik snap je helemaal dat je liever niet hebt dat ik je een pb stuur. Geen probleem. Wilde alleen vragen hoe je dat dan precies gezegd hebt, want dat lijkt me heel raar omdat wij nooit zoiets tegen elkaar gezegd hebben. Mijn vader zit er nu nog goed bij, net als anders.

Als je de behoefte hebt om te zeggen dat je van hem houdt en dergelijke moet je het vooral doen. Als je denkt dat het zo hoort, maar het eigenlijk heel raar voelt omdat jullie dat nooit zo gewend zijn, dan doe je het niet. Als jullie verder een goede band hebben begrijpt hij dat wel denk ik en zal het juist heel raar zijn als jij ineens 'sentimenteel' gaat doen. 

Waarom moet je zoveel huilen? (oprechte vraag, hoef je uiteraard niet aan mij te beantwoorden) Is het puur verdriet om het moeten missen van je vader in de toekomst of is er meer aan de hand, bijvoorbeeld onopgeloste zaken uit het verleden die nu niet meer goed gaan komen?

Wat een verdrietig nieuws. Hoe is de prognose, gaat het over dagen, weken, maanden of jaren?
Mijn vader is heel kort geleden overleden. Hij was al een tijd ziek. Wat ik je kan suggereren, is een brief aan je vader te schrijven. Daarin schrijf je een paar mooie herinneringen, wat uit je kindertijd en wat van later, een paar dingen waar je hem dankbaar voor bent, een eigenschap die je in hem waardeert met een mooi voorbeeld. Eigenlijk een beetje een praatje zoals je wel eens hoort op een uitvaart. Maar nu vraag je je vader of je de brief aan hem mag voorlezen, en zo niet, geef je de brief aan je vader. Het is zo ontzettend waardevol dat hij nu nog van jou kan horen/lezen wat je te zeggen hebt. Als hij er niet meer is, is het te laat.

Als hij niet over zijn ziekte wil praten, kun je misschien wel vragen of hij wat wil vertellen over zijn kindertijd. Of over hoe jij was als kind. Misschien komt er dan een ander gesprek, maar dat is ook waardevol.