Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
Mijn ervaring is dat het mijzelf helpt om praktische dingen te doen. Boodschappen meenemen, iets voor hen koken, de was doen, een kopje koffie drinken met pa en samen het journaal kijken. Zulke dingen. Misschien kun je samen met je moeder boodschappen doen of een rondje door het park lopen zodat ze even buiten is. Heeft je moeder vriendinnen of zussen die je kunt vragen om haar te bezoeken, misschien kan ze bij hen haar verdriet een beetje kwijt. Veel sterkte, Mini.
Praten kan ook praktisch zijn: wat kan ik nu voor je doen? Waar kan ik je eventjes blij mee maken? Wat vind jij mooie muziek? Zijn er mensen of plaatsen die je nog wilt bezoeken? Enz.
Maar ook: is er een levenstestament en zo niet: zullen we dat gaan regelen? Wil je tegen het einde misschien euthanasie? Hoe regelen we dat op tijd (dat weet de huisarts)? Wil je begraven of gecremeerd worden? Heb je wensen voor je uitvaart?
Als je vader bereid en in staat is om praktische dingen te regelen - dat hoeft niet allemaal tegelijk, maar alle kleine beetjes helpen - dan kan hij dat doen en daarmee zijn vrouw en kinderen (en andere achterblijvers) narigheid besparen. Ook kunnen jullie zelf dingen doen waarvan je maar wat blij bent dat je ze geregeld hebt als je vader uiteindelijk overlijdt. Dat klinkt misschien een tikje cru, maar alles wat je nu doet, neemt zorgen weg op het moment dat er van alles moet. Naast het lijstje van IMI-x2 nog de volgende dingen:
- is er een overzicht van alle bankrekeningen en polissen?
- kan er een lijstje komen van alle wachtwoorden/codes van de verschillende sites en vooral van de computers en telefoon(s)
- is het mogelijk dat de her en der rondslingerende digitale foto's ergens op een stickje worden gezet?
- is er een uitvaartpolis? Zo ja, kijk dan op voorhand wat die wel en niet dekt. Zodat je daar je wensenlijstje naast kan leggen en kan kijken waar geld moet worden bijgelegd - of niet.
- maak alvast een adressenbestand van de mensen die tzt een kaart moeten krijgen.
Het is mogelijk om al afspraken over de uitvaart te maken voordat de betrokkene is overleden. Het is daarvoor mogelijk nu nog te vroeg, en je vader moet dat natuurlijk wel willen doen. Maar als hij daartoe bereid is, is ook dat heel fijn voor de nabestaanden. Je hoeft je dan namelijk niet meer af te vragen 'wat zou Papa hebben gewild', want dat heeft hij dan zelf al verteld.
Er moeten rond een uitvaart ontzettend veel beslissingen worden genomen, er staat een flinke tijdsdruk op, en dat net op het moment dat je op je allerkwetsbaarst bent. Dat is een beroerde combinatie, dus alle regelzaken die je naar voren kunt halen leveren later een hoop winst op.
Die 'winst' mag je overigens ook financieel zien: in de uitvaartbranche wordt nog wel eens geprobeerd om mensen tot duurdere keuzes te bewegen. Bij de uitvaart die ik niet zo lang geleden mede moest regelen was het bijvoorbeeld wel prettig dat de overledene van tevoren had aangegeven (in het gesprek met de Dela-mevrouw) dat de goedkope standaardkist goed genoeg was, want hij wilde niet dat de nabestaanden met een rekening zouden blijven zitten.
Aanvulling: als ik het heb over vooraf afspraken maken over de uitvaart bedoel ik dus niet afspraken met de familie, maar afspraken met de uitvaartverzekeraar of uitvaartondernemer. Dat kun je al doen voordat iemand overlijdt. Daarna moet zo iemand dan nog een keer langskomen, maar een deel van wat er geregeld moet worden is dan al gedaan. Bij Dela noemden ze dat een 'regelgesprek'.
Ik denk, zonder flauw te willen doen, dat ik je verhaal herken van jaren terug en dat ik, als ik jou was, via de huisarts met je moeder naar de oude behandelaar terug zou gaan. Wie weet kan dat intern sneller, wie weet is er weer even een opname/vinger aan de pols nodig voor haar als ze terugvalt in oude copingsmechanismes/gevoeligheden. Ze is ook wat ouder nu en dan zijn mensen soms ineens minder weerbaar en extra kwetsbaar bij heftige gebeurtenissen. En dat is dit met je vader ook wel.
Jij hebt denk ik eenzelfde soort kwetsbaarheid met overspoeld raken en "overweldigd raken" door emoties.
In de regelstand kan een mens meer aan. Dus zorg voor hulp, misschien ook vast voor jezelf, dan kun je je vader/ouders beter tot steun zijn.
Hij is de echte patiënt en kan er niet 2 extra bijhebben.
Dat bedoel ik niet gemeen hoor, maar je moet de boel weer even onder controle krijgen, schouders eronder, diep inademen en in de regelstand komen.
Schrijf op wat je nodig hebt om daar te komen.
Sterkte
Een gesprek over wensen met betrekking tot overlijden en uitvaart kan zeker nuttig zijn, eigenlijk altijd wel. Maar nu is timing ook belangrijk. De diagnose 'uitgezaaide longkanker' wil niet zeggen dat iemand meteen terminaal is, alhoewel de reacties van Mini39, vader en moeder wel lijken dat men daarvan uitgaat. Een gesprek met de huisarts kan daar wellicht wat duidelijkheid in brengen.
ik lees alles, maar kan even niet op iedereen reageren. Mijn vader is er nu op de achtergrond, het probleem is ook mijn moeder nu en daar kan ze helemaal niks aan doen. Ze heeft er jaren voor gevochten om zich iets beter te voelen en dat was gelukt en nu binnen een week is alles weg, in een heel diep dal. Sommige zeggen dan van kom op, maar dat gaat gewoon niet. Ik kan hier zelf ook niet tegen en het lukt me bijna niet om haar alleen te laten, niks meer kunnen in de stoel. Wat waren we blij dat ze weer heel veel kon na jaren. Verder is alles ingeschakeld, huisarts enz. Ook heb ik zelf hulp, maar een uurtje praten helpt niet tegen mijn intense verdriet.
Maar hoe gingen jullie hiermee om dan, hebben jullie dit niet zo intens ervaren, voor fegene die het meegemaakt hebben? Ik weet zelfs niet of ik kan blijven werken, het lukt me gewoon niet.
Troelahoep zal je nog wel bericht sturen
Hoe kan ik dit wel trekken en nog gewoon kunnen werken?
Mini39 schreef op 26-03-2026 om 16:17:
ik lees alles, maar kan even niet op iedereen reageren. Mijn vader is er nu op de achtergrond, het probleem is ook mijn moeder nu en daar kan ze helemaal niks aan doen. Ze heeft er jaren voor gevochten om zich iets beter te voelen en dat was gelukt en nu binnen een week is alles weg, in een heel diep dal. Sommige zeggen dan van kom op, maar dat gaat gewoon niet. Ik kan hier zelf ook niet tegen en het lukt me bijna niet om haar alleen te laten, niks meer kunnen in de stoel. Wat waren we blij dat ze weer heel veel kon na jaren. Verder is alles ingeschakeld, huisarts enz. Ook heb ik zelf hulp, maar een uurtje praten helpt niet tegen mijn intense verdriet.
Maar hoe gingen jullie hiermee om dan, hebben jullie dit niet zo intens ervaren, voor fegene die het meegemaakt hebben? Ik weet zelfs niet of ik kan blijven werken, het lukt me gewoon niet.
Troelahoep zal je nog wel bericht sturenHoe kan ik dit wel trekken en nog gewoon kunnen werken?
Jawel, dat kun je wel. Je ervaart misschien intenser dan gemiddeld, dat kan. Maar bij een crisis is het handiger jezelf voor te nemen om naast je emotie toch te blijven staan. Ik vergelijk het vaak met een berg, bij een kennis van me: qua emotie en jezelf laten gaan kun je ook 1 plateautje vallen ipv meteen de berg af te vallen.
Je vader kan nog wel jaren leven; je kunt hem niet laten bungelen omdat jij en je moeder de emoties niet onder controle krijgen; of je meteen ziekmelden bij tegenslag.
Werken zorgt dat je in een ritme blijft en daarmee staande; anders krijg je daar ook problemen.
Het is als dominostenen die je omduwt: je hoeft er maar 1 uit de rij te halen om te zorgen dat het niet erger wordt.
nee, hij heeft niet lang te leven.
Maar hoe hou je de emoties in de hand dan?. Wat je voelt voel je toch, dat hou je niet tegen.
Mini39 schreef op 26-03-2026 om 17:49:
nee, hij heeft niet lang te leven.
Maar hoe hou je de emoties in de hand dan?. Wat je voelt voel je toch, dat hou je niet tegen.
Ja niet dus, je hoeft je emoties niet in de hand te houden, gewoon zo nu en dan enorm huilen/brullen. Toch alvast dingen regelen waar het lukt. Ik vond hardlopen een lekkere uitlaatklep; even flink fysiek bezig zijn. Maar in plaats van hardlopen kan dat natuurlijk ook nuttig in huis bezig zijn, stofzuigen ofzo.
Ik weet niet of zij een uitvaartcentrum in hun hoofd hebben (bijv. die ze ook bij hun ouders gebruikt hebben) maar die zou je dan ook eens kunnen bellen. Ze geven bij een uitvaart ook boekjes weg met informatie (een soort checklist in boekvorm) dan kan je dat misschien alvast ophalen.
Ik heb in de verdrietige periodes rondom het overlijden van mijn ouders ook wel veel gehad aan mijn broer maar ook aan vriendinnen. Ik mocht bij ze komen eten bijvoorbeeld, of even samen wandelen, dat soort dingen.
Ik weet trouwens wel dat ik ook momenten had dat ik zei, ik kan/wil nu niet huilen want als ik begin hou ik nooit meer op (wat je wel doet uiteraard) maar het is gewoon overweldigend, maar het is niet anders dan laat het maar over je heen komen.... heel veel sterkte
Mini39 schreef op 26-03-2026 om 17:49:
nee, hij heeft niet lang te leven.
Maar hoe hou je de emoties in de hand dan?. Wat je voelt voel je toch, dat hou je niet tegen.
Je zegt dat een uurtje praten jou niet helpt tegen je intense verdriet. Wat zou jou wel helpen om beter met jouw emoties om te kunnen gaan?
Mini39 schreef op 26-03-2026 om 17:49:
nee, hij heeft niet lang te leven.
Maar hoe hou je de emoties in de hand dan?. Wat je voelt voel je toch, dat hou je niet tegen.
Als je echt zóveel last hebt van je emoties, dan zou ik bij de huisarts aankloppen voor een kalmerend middel.
Ik geloof je hoor, dat je het zo zwaar hebt, maar ik kan mezelf er niet veel bij voorstellen. Ik zal ook heus verdrietig zijn als mijn ouders overlijden, maar dat weet je toch al een aantal jaren, dat je ze op een dag kwijtraakt? En omdat jullie geen praters zijn kan ik me ook niet voorstellen dat je ouders altijd je steun en toeverlaat zijn (geweest). Dus waarom ben je dan zó verdrietig en in paniek? Ik heb misschien makkelijk praten, ik ervaar het heel anders dan jij blijkbaar, maar misschien is het goed om eens te (proberen te) bedenken waarom je zo ontzettend diep zit hierdoor? Objectief gezien is dat namelijk niet heel logisch. Verdriet wel, maar niet de mate waarin jij (en je moeder) lijkt te ontsporen.
jawel mijn moeder en ik hebben altijd veel gepraat, kon altijd bij haar terecht. Het intense verdriet is ook dat ik zie wat ze nu meemaken en doormoeten maken en mijn moeder ook niet meer wilt leven en heel veel pijn heeft. En dat ik niet zonder ze kan. Is dat heel raar dan?
Mini39 schreef op 26-03-2026 om 22:23:
jawel mijn moeder en ik hebben altijd veel gepraat, kon altijd bij haar terecht. Het intense verdriet is ook dat ik zie wat ze nu meemaken en doormoeten maken en mijn moeder ook niet meer wilt leven en heel veel pijn heeft. En dat ik niet zonder ze kan. Is dat heel raar dan?
Nou, ja, ik denk dat het wel eerder uitzondering dan regel is als ruim volwassen kinderen nog niet zonder hun ouders kunnen. Maar goed, dan ben jij de uitzondering blijkbaar. Ik zou toch aankloppen bij de huisarts voor steun voor jezelf. En als praten met een POH op dit moment niet voldoende is, wat ik me goed kan voorstellen, dan zou ik dus aansturen op medicatie om je emoties onder controle te kunnen houden.
Heel veel sterkte, ook voor je moeder. Ik kan me je draadje van een paar jaar geleden ook nog herinneren. Ik zou dus meteen aan de bel trekken bij de instantie waar ze destijds wel de juiste hulp heeft gekregen.
Iedere volwassene weet dat ze ooit zonder hun ouders verder moeten leven en dat doet ook iedereen want zo werkt de natuur.
Wat maakt dat jij jezelf zo verliest in je verdriet en zegt dat je niet zonder ze kan?
Is er bij jou sprake van een diagnose of is jouw leefomgeving zo klein om je heen, of voelde je altijd wel eenzaam en leunde je als volwassene nog veel op je ouders?
