Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
Schemerlampje schreef op 28-03-2026 om 21:41:
Als er gezegd is dat het voor je vader nog een paar maanden is, en hij nu zo snel achteruitgaat, is een hospice ook een mogelijkheid.
Maar daar is ook een verwijzing voor nodig. Ze moeten voor aanmelding zwart op wit hebben dat de levensverwachting minder is dan 3 maanden. Dus toch via huisarts of incoloog.
Mini39, je was tot nu toe sterk afhankelijk van je ouders, van beiden. Nu zijn je ouders afhankelijk van jou en ik dacht dat je nog een zus had die mee kon helpen. Je praat in elk geval over 'wij' als het gaat om 's nachts slapen.
Er zijn verschillende dingen die jullie nu moeten gaan regelen en war je de komende tijd nog druk mee zult zijn:
- je hebt geen steun van de huisarts, ontdek welke wegen je wel steun kunt krijgen, bijvoorbeeld via de huisartsenpost ('s avonds en in het weekend), via 112, eventueel ambulance als er een crisissituatie is; via de specialist van de vader om een verwijzing naar een hospice te krijgen (ik heb heel goede ervaringen met een hospice als het gaat om terminale zorg, ook al wil bijna iedereen het liefste thuis sterven, soms kan het gewoon niet en dan is dit de beste oplossing, ook voor jullie, want dan ben je geen hulpverlener meer); via de vorige behandelaar van je moeder.
- als je ouders thuis zijn zal er veel geregeld moeten worden met personenalarmsystemen, valpreventie, aangepast bed wellicht, aangepaste po, thuiszorg (toch, maar dan niet meteen 24 uur).
- voor de nachten is het nu blijkbaar nodig dat er altijd iemand is, dat zullen jullie dan moeten verdelen en je kunt er ook op je werk over praten, zodat je bijvoorbeeld na een drukke nacht later op je werk komt. Ik zou wel proberen om elke keer toch te verschijnen op je werk, zodat je ook andere contacten houdt en andere dingen meekrijgt in je hoofd. Bovendien is dan de overgang voor daarna niet meer zo groot.
Wat mij nog opviel is dit zinnetje: 'Waarom ik zo reageer is dat ik inderdaad veel op ze heb geleund, waarom weet ik niet. Ik vond het altijd zo fijn bij ze en verveelde me snel en ging dan weer naar hun. Ik kon altijd bij ze terecht.' en dan vooral het stukje waarin je zegt dat je je snel verveelde en dan naar hen toe ging. Nu vragen zij veel van je aandacht, maar als dat weer wat beter in goede banen is geleid zou je toch daar eens naar kunnen kijken: wat kun je doen en wat wil je doen om je niet zo snel te vervelen? Sporten, lezen, breien, borduren, spelletjes op de computer, muziek maken, eventueel aansluiting zoeken bij een rouwgroep, een kerk of zoiets etc. En wat je wel wil maar nog niet kunt kun je leren, een mooie kans om nieuwe mensen te ontmoeten. Wat zijn de momenten op een dag dat je je gaat vervelen en wat zou je op zo'n moment kunnen gaan doen? Daar kun je straks dan verder mee.
sorry kan moeilijk reageren overal op. Ben zelf ook op. Mijn vader gaat slecht en mijn moeder ligt er psychisch nog slechter bij en daar kunnen/doen ze niks mee. Medicatie opgehoogd en dat was het. 1 keer per week psych, maar dit trekt ze niet.
Mini39 schreef op 29-03-2026 om 19:21:
sorry kan moeilijk reageren overal op. Ben zelf ook op. Mijn vader gaat slecht en mijn moeder ligt er psychisch nog slechter bij en daar kunnen/doen ze niks mee. Medicatie opgehoogd en dat was het. 1 keer per week psych, maar dit trekt ze niet.
Maar dit kán toch helemaal niet...je vader gaat sterven en de vrouwen om hem heen trekken de aandacht en zorg weg door volledig in te storten...
Medicatieverhoging slaat niet zo ineens aan.
Ik denk dat je veel zinnige tips gekregen hebt. Nu even jezelf bij elkaar rapen en in actie komen.
nou, dan snap je er werkelijk niks van wat psychisch ingestort zijn is.
Daarbij zijn wij er toch ook voor mijn vader. Wij zijn er de hele dag voor hem. Maar dat mijn moeder dit niet aan kan kan zij ook niks aan doen.
En dat snappen wij ook wel dat medicatie niet ineens aanslaat en ik heb geloof ik bijna alle tips wel opgevolgd die hier staan.
Heb je de HAP al gebeld?
VPTZ is een vrijwilligersorganisatie die in heel Nederland hulp geeft in de laatste levensmaanden (vrijwillige palliatieve terminale zorg). Misschien kun je daar eens informeren.
https://www.vptz.nl/
Ik heb alles terug gelzen, ik heb alles gedaan op 2 dingen na die kunnen morgen pas.
Mini39 schreef op 29-03-2026 om 20:49:
nou, dan snap je er werkelijk niks van wat psychisch ingestort zijn is.
Daarbij zijn wij er toch ook voor mijn vader. Wij zijn er de hele dag voor hem. Maar dat mijn moeder dit niet aan kan kan zij ook niks aan doen.En dat snappen wij ook wel dat medicatie niet ineens aanslaat en ik heb geloof ik bijna alle tips wel opgevolgd die hier staan.
Dat snap ik maar al te goed, ik zal je de lange lijst besparen.
Kijk dat je je hier wilt uiten snap ik en begrijp ik. Daar heb ik, maar zeker veel anderen ook gewoon ruimte voor gemaakt.
Punt is dat je nu gewoon echt moet handelen en dat " in elkaar storten" echt even moet uitstellen. Je vader heeft de meeste zorg en steun nodig, maar je moeder neemt het ( aandacht en zorg) over. Dat moet je voorkomen door als de sodemieter de vorige behandelaar te bellen, zodat je vader de echte zorg krijgt die hij nodig heeft en daarnaast verdient.
Je moeder kan en mag de verantwoordelijkheid niet krijgen dat door haar instorten je vader tekort komt. Die lading is te groot voor haar om te dragen.
Kan niet 1 van jullie tijdelijk bij vader intrekken en de ander moeder in huis nemen zodat jullie je kunnen focussen en moeder de boel niet afleidt?
ik snap wat je bedoeld max, maar we hebben alles al gedaan. Maar ik vind het ook lastig om te horen dat mijn moeder nu de schuldige is, terwijl psychisch ziek zijn ook ziek is, ze heeft overal zenuwpijnen en kan niks meer verdragen. Zij zou dit ook niet zo gewild hebben, ze is in een keer een ander persoon/niet meer mijn moeder. Een trauma zeggen ze.De behandelaar is ingeschakeld en ze wordt niet opgenomen, maar krijgt 1 pil meer en 1 uur per week psych, meer kan gewoon niet, ik kan daar niks aan willen. In huis nemen kan niet, wij moeten ook werken (nu kunnen we afwisselen. Wij proberen mijn vader echt wel de aandacht te geven, we zijn ook vaker met 2 daar. We doen echt wat we kunnen.
Het in elkaar storten uitstellen, hoe doe je dat? Heb je daar invloed op dan? Natuurlijk probeer ik dat te voorkomen, maar of je daar invloed op hebt.
En ik ben heel blij dat ik mijn verhaal hier kan doen.
Mini39 schreef op 29-03-2026 om 22:57:
ik snap wat je bedoeld max, maar we hebben alles al gedaan. Maar ik vind het ook lastig om te horen dat mijn moeder nu de schuldige is, terwijl psychisch ziek zijn ook ziek is, ze heeft overal zenuwpijnen en kan niks meer verdragen. Zij zou dit ook niet zo gewild hebben, ze is in een keer een ander persoon/niet meer mijn moeder. Een trauma zeggen ze.De behandelaar is ingeschakeld en ze wordt niet opgenomen, maar krijgt 1 pil meer en 1 uur per week psych, meer kan gewoon niet, ik kan daar niks aan willen. In huis nemen kan niet, wij moeten ook werken (nu kunnen we afwisselen. Wij proberen mijn vader echt wel de aandacht te geven, we zijn ook vaker met 2 daar. We doen echt wat we kunnen.
Het in elkaar storten uitstellen, hoe doe je dat? Heb je daar invloed op dan? Natuurlijk probeer ik dat te voorkomen, maar of je daar invloed op hebt.
En ik ben heel blij dat ik mijn verhaal hier kan doen.
Niet de schuldige, ik probeer met wat ik zeg juist te voorkomen dat dat zo gezien kan worden.
Ik heb voor mijn moeder een zorgmies ingeschakeld ( ik ben bij mijn dementerende moeder ingetrokken). Met budget kun je die voor je moeder inhuren. Ze mogen geen medische handelingen doen, maar zij functioneert als gezelschapsdame/boodschappen/schoonmaak, hoe je het nodig hebt. Zo word ik eens per week ontlast ivm afwezigheid van een netwerk. Thuiszorg kan evt ingeschakeld worden voor medische handelingen wellicht in combi met je vader.
Ik heb een binnencamera, infrarood, aangeschaft voor mijn moeder én een GPS tracker om haar pols en in haar tas. Zo kan ik haar ook als ze uit het zicht is in de gaten houden en zelfs communiceren via de app op mijn telefoon.
Vraag aan de specialist van je vader een diagnose palliatief, dan gaan er echt deuren (beschikbaar budget zorgverzekeraar) open.
Kom je er niet meer uit: bel een clientondersteuner in hun gebied en vraag ze actief mee te denken wat de opties zijn.
Duokamer verpleeghuis, is daar al naar gevraagd?
Kun je in elkaar storten uitstellen?
Ja, daar en ik van overtuigd, niet alleen omdat ik het al jaren doe. Neem een zwartwit voorbeeld: jij hebt je been in het gips, je kind wordt voor je neus aangereden. Wedden dat je kunt rennen op je gips? Je zenuwen kunnen op dat moment oijnsignalen uitzenden naar je hersens, maar je hersens kunnen zelfstandig besluiten dat uit te schakelen.
Toen mijn leven op de kop stond, tegelijk had ik kanker, mijn vader in mijn huis overleden, mijn moeder delier, bipolair en dement en ook bij mij in huis, heb ik besloten geen tijd te hebben om te rouwen. Ik moest een begrafenis regelen, huizen ver-/aankopen, verhuizen, herstellen van een zware operatie. Ik ging regelen en had daarmee geen tijd om in te storten; ik weigerde. Betekent dat dat ik er zo overheen leefde, nooit huilde, het niet zwaar vond? Nee, natuurlijk niet, maar ik weigerde te breken, want ik wist dat ik ook de enige was die mij ging oprapen. Beter kon ik blijven staan. Ik roep altijd: ik buig maar breek niet. Ik heb leren switchen, de knop van emoties kan letterlijk uit: accepteren, anticiperen en voortmarcheren.
Haalt me dat een keer in? Ik wacht het met open armen op. Ik ben niet bang voor emoties en sta niet toe dat het me verlamd. Tot die tijd ga ik door omdat opgeven en instorten geen optie is.
Blijf hier je hart maar uitstorten en zet in het dagelijks leven je schouders eronder. Blijf werken, dat geeft ritme en afleiding. 1 Dag tegelijk.
dan heb jij ook heel wat meegemaakt.....heel erg voor jullie. Ik vind je wel sterk hoor.
Even over het instorten, mijn moeder is het levende bewijs dat je in een week tijd volledig in kan storten, zij heeft ook de eerste paar dagen geroepen dat ze sterk moest zijn, maar helaas nam dit de volledige overhand. Ik denk toch dat dit per mens verschilt, waarom is de ene persoon nooit overspannen en de ander wel.
Ik hoop dat jullie hier verder niet te hard op willen reageren, maar ik kan de situatie van mijn moeder bijna niet uitleggen. Waarom ik het heel zwaar heb is omdat zij iets gekregen heeft, trauma zeggen ze, waardoor ze 24 uur onuithoudbare pijn ervaart en dit ook constant benoemt, dit is niet te stoppen, het is ook echt mijn moeder niet, zij wilt dit ook niet zo! Of het echt pijn is weet ik niet, maar zo ervaart ze het en dus helemaal niks meer kan verdragen, zelfs geen geluidje piepje. Ik bid dat de medicatie iets gaan doen, maar die is alleen opgehoogd. Mijn grootste zorg is dus dat ik hier bijna niet mee om kan gaan. Mijn vader zit gewoon rustig in de stoel en die hoor je niet. Ik denk dat ik anders best met de dingen om had kunnen gaan, naar dit roept zo'n stress bij me naar boven, ook omdat ze het de hele tijd benoemt. Ik vind het zo erg voor ze alletwee.
De behandelaar , dat ene uurtje komt vd week, kijken wat zei zeggen, de bedoeling daarvan is ook een spelletje doen. Ze kan amper uit haar ogen kijken.
Heeft je moeder oordopjes? Je hebt ook oortjes met noise cancelling. Misschien dat dat haar wat rust kan geven.
Ik vraag me af hoe je zus zich hieronder houdt, want zij heeft dadelijk misschien te maken met een doodzieke vader, een moeder die psychisch ernstig ziek is en een zus die op instorten staat. Redt zij het wel?
De 'psych' die één uur zou komen en die een spelletje met haar zou doen, dat begrijp ik niet. Is dat een psychiater? Dat zou wel heel bijzonder zijn. Of een psychiatrisch verpleegkundige? Het zou wel mooi zijn als iemand een uur lang mee zou kunnen kijken hoe het gaat bij jullie en wat er nodig is aan zorg.
