Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
Mini39 schreef op 30-03-2026 om 06:59:
dan heb jij ook heel wat meegemaakt.....heel erg voor jullie. Ik vind je wel sterk hoor.
Even over het instorten, mijn moeder is het levende bewijs dat je in een week tijd volledig in kan storten, zij heeft ook de eerste paar dagen geroepen dat ze sterk moest zijn, maar helaas nam dit de volledige overhand. Ik denk toch dat dit per mens verschilt, waarom is de ene persoon nooit overspannen en de ander wel.
Ik hoop dat jullie hier verder niet te hard op willen reageren, maar ik kan de situatie van mijn moeder bijna niet uitleggen. Waarom ik het heel zwaar heb is omdat zij iets gekregen heeft, trauma zeggen ze, waardoor ze 24 uur onuithoudbare pijn ervaart en dit ook constant benoemt, dit is niet te stoppen, het is ook echt mijn moeder niet, zij wilt dit ook niet zo! Of het echt pijn is weet ik niet, maar zo ervaart ze het en dus helemaal niks meer kan verdragen, zelfs geen geluidje piepje. Ik bid dat de medicatie iets gaan doen, maar die is alleen opgehoogd. Mijn grootste zorg is dus dat ik hier bijna niet mee om kan gaan. Mijn vader zit gewoon rustig in de stoel en die hoor je niet. Ik denk dat ik anders best met de dingen om had kunnen gaan, naar dit roept zo'n stress bij me naar boven, ook omdat ze het de hele tijd benoemt. Ik vind het zo erg voor ze alletwee.
De behandelaar , dat ene uurtje komt vd week, kijken wat zei zeggen, de bedoeling daarvan is ook een spelletje doen. Ze kan amper uit haar ogen kijken.
Ik geloof ook de je moeder is ingestort, een soort shock effect, het niet kunnen accepteren, bevriezen uit angst, trauma triggers enz. Daarom ook de hulp. Ik zou blijven proberen hulp te krijgen voor haar; opname, zelfs crisis opname is moeilijk voor elkaar te krijgen tegenwoordig. Krijgt je moeder ook kalmerende medicatie?
mijn zus is wat rustiger, maar weet ook dat ze zelf op haar grenzen moet letten.
Het is een verpleegkundige
De kalmerende middelen werken niet bij haar zoals oxaxepam
ik zit te denken, heeft het ziekenhuis waar je vader de diagnose heeft gekregen een medisch maatschappelijk werker? Dan zou je die eens kunnen benaderen om mee te denken over wat er mogelijk is om deze situatie iets draaglijker te maken....
Vaak kun je zelf bellen naar de afdeling medisch maatschappelijk werk van een ziekenhuis, of je via het secretariaat van de afdeling waar je vader bekend is laten doorverwijzen.
Thuiszorg is nu in beeld 1 keer per dag rn behandelaar moeder, maar dat is ook minimaal. Vandaag zullen ze veel alleen zitten.
Mijn moeder denkt de hele dag haar pijn te moeten zeggen/benoemen om het kwijt te raken, wat natuurlijk niet zo is maar anders voelt ze nog meer spanning. Dit is ook psychisch want normaal heeft ze ook klachten maar zegt ze daar amper iets over.Ik kan daar niet tegen. Ik wil het eigenlijk niet zeggen maar het is geen doen. Herkebt iemand dat?
Ik herken het niet, maar vind het wel voorstelbaar.
Iemand gaf de tip van noise-cancelling oordoppen voor je moeder, maar misschien is dat eerder een tip voor jou. Het feit dat je moeder het niet kan helpen dat ze het de hele tijd over haar pijn moet hebben legt niet meteen op jou de verplichting om daarnaar te luisteren. Moeder laat zich kennelijk niet begrenzen, jij kunt er niet tegen (nogmaals, kan ik me voorstellen), misschien is negeren dan de minst beroerde oplossing. Het klinkt nogal hard, maar als dat is wat nodig is voor jou om overeind te blijven, is dat misschien het overwegen waard.
Bedenk me nu dat dit soort adviezen volgens mij ook wel wordt gegeven aan ouders van een huilbaby: aan het huilen doe je toch niks, zorg maar dat je er zo weinig mogelijk last van hebt zodat je niet doordraait.
Mini39 schreef op 31-03-2026 om 06:49:
Thuiszorg is nu in beeld 1 keer per dag rn behandelaar moeder, maar dat is ook minimaal. Vandaag zullen ze veel alleen zitten.
Mijn moeder denkt de hele dag haar pijn te moeten zeggen/benoemen om het kwijt te raken, wat natuurlijk niet zo is maar anders voelt ze nog meer spanning. Dit is ook psychisch want normaal heeft ze ook klachten maar zegt ze daar amper iets over.Ik kan daar niet tegen. Ik wil het eigenlijk niet zeggen maar het is geen doen. Herkebt iemand dat?
Fijn dat thuiszorg over de vloer komt. Zij kunnen dan ook signalen doorgeven als er meer zorg nodig is, alhoewel de personeelsproblemen gigantisch groot zijn.
Het beeld wat je schetst van je moeder herken ik niet, maar het is wel duidelijk dat ze erg ziek is. Hopelijk gaat de medicatie wat verlichting brengen.
Accepteer van jezelf dat je er niet tegen kunt en benoem dat ook bijvoorbeeld tegen je zus, de huisarts en de thuishulp etc. Dat is jouw zwakke plek, zoals een ander niet tegen bepaalde geuren kan. Geef het aan als een voldongen feit. Voor jezelf kun je bedenken hoe je het kunt verlichten, zoals Temet al schreef. Maar het geeft ook de grens aan van wat jij kunt als mantelzorger. Misschien hou je het een beperkte tijd vol en dan niet meer.
Dat van die oordoppen had ik genoemd omdat Mini aangaf dat haar moeder erg gevoelig was voor geluiden.
Max88 schreef op 30-03-2026 om 00:21:
[..]
Niet de schuldige, ik probeer met wat ik zeg juist te voorkomen dat dat zo gezien kan worden.
Ik heb voor mijn moeder een zorgmies ingeschakeld ( ik ben bij mijn dementerende moeder ingetrokken). Met budget kun je die voor je moeder inhuren. Ze mogen geen medische handelingen doen, maar zij functioneert als gezelschapsdame/boodschappen/schoonmaak, hoe je het nodig hebt. Zo word ik eens per week ontlast ivm afwezigheid van een netwerk. Thuiszorg kan evt ingeschakeld worden voor medische handelingen wellicht in combi met je vader.
Ik heb een binnencamera, infrarood, aangeschaft voor mijn moeder én een GPS tracker om haar pols en in haar tas. Zo kan ik haar ook als ze uit het zicht is in de gaten houden en zelfs communiceren via de app op mijn telefoon.
Vraag aan de specialist van je vader een diagnose palliatief, dan gaan er echt deuren (beschikbaar budget zorgverzekeraar) open.
Kom je er niet meer uit: bel een clientondersteuner in hun gebied en vraag ze actief mee te denken wat de opties zijn.
Duokamer verpleeghuis, is daar al naar gevraagd?
Kun je in elkaar storten uitstellen?
Ja, daar en ik van overtuigd, niet alleen omdat ik het al jaren doe. Neem een zwartwit voorbeeld: jij hebt je been in het gips, je kind wordt voor je neus aangereden. Wedden dat je kunt rennen op je gips? Je zenuwen kunnen op dat moment oijnsignalen uitzenden naar je hersens, maar je hersens kunnen zelfstandig besluiten dat uit te schakelen.
Toen mijn leven op de kop stond, tegelijk had ik kanker, mijn vader in mijn huis overleden, mijn moeder delier, bipolair en dement en ook bij mij in huis, heb ik besloten geen tijd te hebben om te rouwen. Ik moest een begrafenis regelen, huizen ver-/aankopen, verhuizen, herstellen van een zware operatie. Ik ging regelen en had daarmee geen tijd om in te storten; ik weigerde. Betekent dat dat ik er zo overheen leefde, nooit huilde, het niet zwaar vond? Nee, natuurlijk niet, maar ik weigerde te breken, want ik wist dat ik ook de enige was die mij ging oprapen. Beter kon ik blijven staan. Ik roep altijd: ik buig maar breek niet. Ik heb leren switchen, de knop van emoties kan letterlijk uit: accepteren, anticiperen en voortmarcheren.
Haalt me dat een keer in? Ik wacht het met open armen op. Ik ben niet bang voor emoties en sta niet toe dat het me verlamd. Tot die tijd ga ik door omdat opgeven en instorten geen optie is.
Blijf hier je hart maar uitstorten en zet in het dagelijks leven je schouders eronder. Blijf werken, dat geeft ritme en afleiding. 1 Dag tegelijk.
Ik weet niet hoor, allemaal superknap maar zoveel opofferingsgezindheid kun je niet als de maat der dingen voorstellen. Ik word zelfs boos van je bericht, het komt op mij over als een oproepen van schuldgevoel als je niet dit alles over hebt voor je ouders. Ik trek het me ook aan omdat ik te maken heb met enigszins vergelijkbare problematiek als Mini39.
Intrekken bij je moeder, 6 dagen in de week fulltime ervoor zorgen en haar continu in de gaten houden? En dan ook nog ondanks fikse andere problemen jezelf groot houden en vooral de knop omzetten. Ik zou het niet kunnen - alleen al vanwege ander prioriteiten als eigen gezin, werk, of moet wel heel geweldig bij mijn moeder in het krijt staan - en het lijkt me ook heel ongezond.
troelahoep schreef op 31-03-2026 om 13:04:
[..]
Ik weet niet hoor, allemaal superknap maar zoveel opofferingsgezindheid kun je niet als de maat der dingen voorstellen. Ik word zelfs boos van je bericht, het komt op mij over als een oproepen van schuldgevoel als je niet dit alles over hebt voor je ouders. Ik trek het me ook aan omdat ik te maken heb met enigszins vergelijkbare problematiek als Mini39.
Intrekken bij je moeder, 6 dagen in de week fulltime ervoor zorgen en haar continu in de gaten houden? En dan ook nog ondanks fikse andere problemen jezelf groot houden en vooral de knop omzetten. Ik zou het niet kunnen - alleen al vanwege ander prioriteiten als eigen gezin, werk, of moet wel heel geweldig bij mijn moeder in het krijt staan - en het lijkt me ook heel ongezond.
Wat een nare reactie. Dus omdat ik het anders doe dan de gemiddelde burger doe ik het per definitie verkeerd? Goh...
Wie zegt dat ik dat als maat der dingen neem en vind dat je dat moet doen voor je ouders? Ik geef alleen aan hoe ík met soortgelijke zaken omga en welke ontlastende dingen ieder ander kan toepassen ook vanuit je eigen huis. Het delen van ervaringen waar een ander z'n voordeel mee kan doen, of niet.
Ik woon met haar, 7 dagen per week. Dat heeft niets met in het krijt staan te maken, waarom zie je dat zo? Als ik een parter of opgroeiende kinderen had gehad had ik waarschijnlijk een andere oplossing moeten kiezen. Ik heb mijn vader ook verzorgd tot zijn overlijden, met mijn moeder erbij in mijn huis. Mag ook niet?
Waarom vind je het nodig dat ongezond te noemen?
Vanwege mijn beroep en verleden heb ik, net als bv mensen uit de politiewereld, geleerd emotie anders toe te laten. Geen hocuspocus, gewoon nuchter zijn.
Die knop heb ik als kopp-kind al heel jong moeten vinden. Je zet me nu weg als soort martelaar en dat ligt ver van de realiteit.
tsjor schreef op 31-03-2026 om 08:31:
[..]
Fijn dat thuiszorg over de vloer komt. Zij kunnen dan ook signalen doorgeven als er meer zorg nodig is, alhoewel de personeelsproblemen gigantisch groot zijn.
Het beeld wat je schetst van je moeder herken ik niet, maar het is wel duidelijk dat ze erg ziek is. Hopelijk gaat de medicatie wat verlichting brengen.
Accepteer van jezelf dat je er niet tegen kunt en benoem dat ook bijvoorbeeld tegen je zus, de huisarts en de thuishulp etc. Dat is jouw zwakke plek, zoals een ander niet tegen bepaalde geuren kan. Geef het aan als een voldongen feit. Voor jezelf kun je bedenken hoe je het kunt verlichten, zoals Temet al schreef. Maar het geeft ook de grens aan van wat jij kunt als mantelzorger. Misschien hou je het een beperkte tijd vol en dan niet meer.
Maar is het tegen haar zeggen dat ze moet stoppen niet goed, kan ze het niet? Is dit zo psychisch. Ik snap best dat je het wil benoemen, maar de hele dag door.....ik wil haar ook niet kwetsen en dat ze alles in moet houden waardoor de klachten nog erger worden.. Maar ja mijn vader zit er ook bij. Als ik weg ben doet ze het volgens mij niet tegen mijn vader.
'Maar is het tegen haar zeggen dat ze moet stoppen niet goed, kan ze het niet? Is dit zo psychisch.' Als dat helpt moet je het zeker doen, gewoon zeggen dat ze moet stoppen. Als dat moeilijk is kun je er zelfs een ritueel van maken: een kookwekker of zoiets klaarzetten voor een kwartier klagen over de pijn en dan weer stoppen en zelf even weg gaan Als dat helpt, zeker doen.
Als het echt psychisch/psychiatrisch is zal ze het niet kunnen stoppen.
Je weet niet wat ze doet als ze alleen is met je vader. Mogelijk ziet ze je vader als iemand die haar al lang niet meer kan helpen en zwijgt ze dan. Hoe gaat je zus ermee om?
Max88 schreef op 31-03-2026 om 13:39:
[..]
Wat een nare reactie. Dus omdat ik het anders doe dan de gemiddelde burger doe ik het per definitie verkeerd? Goh...
Wie zegt dat ik dat als maat der dingen neem en vind dat je dat moet doen voor je ouders? Ik geef alleen aan hoe ík met soortgelijke zaken omga en welke ontlastende dingen ieder ander kan toepassen ook vanuit je eigen huis. Het delen van ervaringen waar een ander z'n voordeel mee kan doen, of niet.
Ik woon met haar, 7 dagen per week. Dat heeft niets met in het krijt staan te maken, waarom zie je dat zo? Als ik een parter of opgroeiende kinderen had gehad had ik waarschijnlijk een andere oplossing moeten kiezen. Ik heb mijn vader ook verzorgd tot zijn overlijden, met mijn moeder erbij in mijn huis. Mag ook niet?
Waarom vind je het nodig dat ongezond te noemen?
Vanwege mijn beroep en verleden heb ik, net als bv mensen uit de politiewereld, geleerd emotie anders toe te laten. Geen hocuspocus, gewoon nuchter zijn.
Die knop heb ik als kopp-kind al heel jong moeten vinden. Je zet me nu weg als soort martelaar en dat ligt ver van de realiteit.
Nou, hoe ik het lees breng je wat jij allemaal hebt gedaan - wat écht niet iedereen zomaar kan, dat geef je zelf ook aan - als iets wat TO maar even moet doen. Ze moet niet instorten, maar dat knopje maar even omzetten. Waarom ik jouw opsomming van hoe jij het hebt gedaan ongezond vind, is dat je kennelijk nagenoeg 24/7 beschikbaar bent voor je moeder, en dat komt mij over als jezelf conpleet wegcijferen. Tuurlijk mag je voor je ouder zorgen, maar het kan ook té, zeker als kopp-kind en kankerpatiënt. En mensen uit de politiewereld lijden massaal aan ptss hè, ook niet gezond. TO lijkt mij (momenteel) niet de meest emotioneel stabiele persoon die al helemaal niet de beroepsmatige vaardigheden heeft om 'anders emoties toe te laten' en die praat je aan dat ze vooral nog meer met haar ouders bezig moet zijn.
troelahoep schreef op 01-04-2026 om 00:47:
[..]
Nou, hoe ik het lees breng je wat jij allemaal hebt gedaan - wat écht niet iedereen zomaar kan, dat geef je zelf ook aan - als iets wat TO maar even moet doen. Ze moet niet instorten, maar dat knopje maar even omzetten.
Waarom ik jouw opsomming van hoe jij het hebt gedaan ongezond vind, is dat je kennelijk nagenoeg 24/7 beschikbaar bent voor je moeder, en dat komt mij over als jezelf conpleet wegcijferen. Tuurlijk mag je voor je ouder zorgen, maar het kan ook té, zeker als kopp-kind en kankerpatiënt. En mensen uit de politiewereld lijden massaal aan ptss hè, ook niet gezond. TO lijkt mij (momenteel) niet de meest emotioneel stabiele persoon die al helemaal niet de beroepsmatige vaardigheden heeft om 'anders emoties toe te laten'
en die praat je aan dat ze vooral nog meer met haar ouders bezig moet zijn.
Bold1: hoe kom je erbij?
Bold2: ik heb geen ptss en alleen ik bepaal voor mijzelf wat genoeg, te weinig of teveel is; daar hoeft een ander geen mening over te hebben.
Bold3: wederom: hoe kom je erbij om dat er uit te halen.
tsjor schreef op 31-03-2026 om 22:33:
'Maar is het tegen haar zeggen dat ze moet stoppen niet goed, kan ze het niet? Is dit zo psychisch.' Als dat helpt moet je het zeker doen, gewoon zeggen dat ze moet stoppen. Als dat moeilijk is kun je er zelfs een ritueel van maken: een kookwekker of zoiets klaarzetten voor een kwartier klagen over de pijn en dan weer stoppen en zelf even weg gaan Als dat helpt, zeker doen.
Als het echt psychisch/psychiatrisch is zal ze het niet kunnen stoppen.
Je weet niet wat ze doet als ze alleen is met je vader. Mogelijk ziet ze je vader als iemand die haar al lang niet meer kan helpen en zwijgt ze dan. Hoe gaat je zus ermee om?
Stoppen kan wel, maar dan bouwt ze nog meer spanning op, dit heeft ze ooit eerder aangegeven. Maar als ik in de keuken ga zitten dan hoor ik haar veel minder tegen mijn vader, en daarna komt de spanning er weer uit. Het lijjkt alsof er de hele tijd een hamer op haar hoofd slaat, ik voel me zo machteloos.
Heeft je moeder nog dezelfde medicatie en dosering als van tijdens de opname, of zat ze bv inmiddels op een onderhoudsdosering?
Kijk eens naar de Zorgmies in je omgeving en wat daaraan wordt vergoed voor je moeder via de zorgverzekeraar. Deze mensen doen ook 24-uurszorg/nachten/dagen. Dan kan je moeder onder andere misschien ook af en toe tegen een ander ventileren.
