Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Jemig, hoe heftig allemaal. Niet eten, stemmen horen, de aftelkalender. Wat is de kwalificatie van de begeleidster? Kun je met de huisarts spreken over anorexia en stemmen horen (kan ook verband houden met elkaar)? Of psychiater?
Er is gezegd dat jullie haar niet alleen moeten laten. En zij wil (alleen neem ik aan) naar de jongen in het dorp. Ik denk dat je jullie dilemma aan haar moet voorleggen, vragen of zij een oplossing heeft (geen zorgen maken zal ze zeggen, maar daar kun je niet akkoord mee gaan) en als zij geen oplossing heeft dan zelf een oplossing geven, bijvoorbeeld een ontmoeting in een openbare gelegenheid waar jullie ook zijn, zonder dat je je ermee bemoeit. Geen maatregelen nemen kan pas als er geen ernstige zorgen meer zijn en dat is nu helaas niet zo.
Brachiosaurus schreef op 02-10-2026 om 09:42:
Mja beetje. Het veiligheidsplan is nu af. Dochter vond het allemaal maar onzin. Maar ze maakte er net wel een foto van voor in haar telefoon. Begeleidster was ook zeer bezorgd en heeft een nieuwe afspraak gemaakt voor maandag. We kunnen haar niet meer alleen laten. Althans, wel op haar kamer en dan houden we af en toe contact via whatsapp en ik ga af en toe naar haar toe.
Alleen, morgen wil ze afspreken met een jongen uit haar klas, ze wil m niet voorstellen maar ze wil hem ontmoeten in het dorp.
Ik weet nog niet zo goed of dat veilig kan.
Misschien afspreken dat je ergens in de buurt te vinden bent, in het geval het verkeert uitpakt? Dan heeft ze en de vrijheid en een vangnet.
Of niks afspreken en alvast bij het station gaan staan. Wel ook iemand thuis voor het geval ze gewoon zonder problemen thuiskomt natuurlijk.
We hebben uiteindelijk afgesproken dat ze liet weten waar ze was, we konden ook haar locatie zien op de telefoon. Ze heeft ons netjes bij elke verplaatsing een appje gestuurd en ze was ook prima op tijd thuis.
Ze is nu wel naar school en vanmiddag heeft ze weer een afspraak.
tsjor schreef op 02-10-2026 om 16:46:
Jemig, hoe heftig allemaal. Niet eten, stemmen horen, de aftelkalender. Wat is de kwalificatie van de begeleidster? Kun je met de huisarts spreken over anorexia en stemmen horen (kan ook verband houden met elkaar)? Of psychiater?
Er is gezegd dat jullie haar niet alleen moeten laten. En zij wil (alleen neem ik aan) naar de jongen in het dorp. Ik denk dat je jullie dilemma aan haar moet voorleggen, vragen of zij een oplossing heeft (geen zorgen maken zal ze zeggen, maar daar kun je niet akkoord mee gaan) en als zij geen oplossing heeft dan zelf een oplossing geven, bijvoorbeeld een ontmoeting in een openbare gelegenheid waar jullie ook zijn, zonder dat je je ermee bemoeit. Geen maatregelen nemen kan pas als er geen ernstige zorgen meer zijn en dat is nu helaas niet zo.
Ik denk dat ze orthopedagoog generalist is.
Ik ga even niet terug naar de ha, wat kan die meer bereiken dan dit?
Het is gelukkig allemaal goed gegaan afgelopen weekend, ze is wat dat betreft een hele nette brave puber haha. Dochter hoort geen stemmen btw, volgens mij is dat de dochter van ... oh ben haar naam kwijt, ze schrijft hier ook soms mee.
Ze moet over een kwartier weg en ze wil niet. Pff het wordt steeds moeilijker om haar mee te krijgen, ze is nu ook nog eens niet lekker, hoofdpijn en buikpijn ivm doorbraakbloeding.
Zoo dwars.
En kwaad.
Ze lijkt wel weer het kleine peutertje dat niet mee wilde op de fiets.
Brachiosaurus schreef op 05-10-2026 om 14:31:
Ze moet over een kwartier weg en ze wil niet. Pff het wordt steeds moeilijker om haar mee te krijgen, ze is nu ook nog eens niet lekker, hoofdpijn en buikpijn ivm doorbraakbloeding.
Zoo dwars.
En kwaad.
Ze lijkt wel weer het kleine peutertje dat niet mee wilde op de fiets.
Een doorbraak bloeding, in de zin van dat ze de stopweek van de pil overslaat? Daar voelde ik me ook nooit lekker bij. Als je al niet lekker voelt, is dat niet zo'n strak plan.
De stopweek overslaan wordt juist vaak geadviseerd bij vrouwen die last hebben bij hormonale schommelingen, zoals bij pms en pmdd, en/of bij neurodivergentie.
Misschien is dit niet de ideale pil voor haar, dat kan.
Brachiosaurus schreef op 05-10-2026 om 14:31:
Ze moet over een kwartier weg en ze wil niet. Pff het wordt steeds moeilijker om haar mee te krijgen, ze is nu ook nog eens niet lekker, hoofdpijn en buikpijn ivm doorbraakbloeding.
Zoo dwars.
En kwaad.
Ze lijkt wel weer het kleine peutertje dat niet mee wilde op de fiets.
Was het een belangrijke afspraak? Anders gewoon maar een keertje overslaan.
Paracetamol, chocolade en met een dekentje op de bank doet soms ook wel wat goeds.
Ja ze voelde zich met stopweek nog beroerder, week lang buikkramp en migraine. Dat gaat nu een stuk beter, maar ja niet helemaal goed. Het is wel gelukt gelukkig, was wel fijn, want veiligheidsplan uitgebreid.
Nu weer gewoon volgende week een afspraak.
Pijnstillers wil ze niet, want helpen niet zegt ze. Kruik oid ook niet, dus tja ik laat dr maar een beetje mopperen en haal wat lekkers voor dr.
Ze gaat al vrij regelmatig niet, omdat ze dan bv migraine heeft, dus we proberen haar wel echt mee te krijgen. Man neemt dat dan op zich, dan kunnen ze met de auto.
Vanmiddag weer naar de psychiater. Tijdje terug al gevraagd of ze mee wil denken over eventueel medicatie. Dus vanmiddag overleg over wat mogelijk is.
Wat denk je wat puber zegt vanmorgen, "dat ga ik toch niet doen ".
Pff..
We hebben afgesproken dat ze iig gaat overleggen.
Inmiddels ook weer met de mentor besproken dat elke dag op school mooi meegenomen is, ze mag man altijd bellen of appen. Ze krijgt een faciliteiten kaart zodat ze dr telefoon bij zich mag houden.
Heel goed. Ze kan het er in elk geval over hebben en elke stap is er een. Het feit dat er iets van activatie lijkt te zijn is positief. Mini stapjes en soms wat / flink achteruit maar zo is het nu eenmaal. Blijf bij haar is het belangrijkste.
mijn dochter had vorige week een flinke terugval. Net na 2 jaar thuiszittend en depressief weer gestart met een nieuwe school. We zagen het al aankomen en ja hoor, ze had een instort moment en kon het allemaal toch niet en wilde terug naar de zorgboerderij. Maar wij zijn al weer een heel stuk verder dan jullie en jouw dochter. Dus dit hebben we weer op weten te vangen, gesprekken gehad met school, ambulant begeleiding erbij betrokken en met wat aanpassingen gaat ze weer. Stapje voor stapje. Van de week is het herfstvakantie en dat heeft ze al 2 jaar niet gehaald dus toch een overwinning. Zo kijken we er echt naar inmiddels.
En dat lijkt voor jullie misschien nog heel ver weg en dat is het ook. Maar het feit dat ze wel in gesprek blijft en naar school gaat al is het maar af en toe en is het meer dagbesteding dan dat het echt toevoegt mbt leren is desondanks positief.
