Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Pff net weer even een gesprek met dochter en ik ben zo overstuur nu.
Dochter is zo ongeveer gestopt met eten. En ligt op bed. En wil niet meer naar school.
Haar afleiding geven lukt niet meer. Ze leeft alleen nog omdat wij dat willen.
Ik sta huilend op en ga huilend slapen en tussendoor heb ik een paniekaanval of 3.
Morgen ga ik de huisarts maar bellen voor mijzelf.
Heel verstandig om morgen te gaan bellen voor jezelf. Ik herken de situatie zo ontzettend waar je in zit. Je moet wel.
Eet ze echt helemaal niet meer? Ook geen lekkere dingen? Toetjes enz? Heb je hierover ook al weer contact gehad met begeleiding? Misschien hebben die nog tips en misschien kunnen die toch dingen sneller in gang zetten. Wij zijn, maar toen ging het wel weer iets beter, samen met haar psycholoog aan het bellen geweest naar zorgboerderijen enz. En er was er toevallig een in de buurt die plek had op de groep. En daar is ze verder flink hersteld. Maar dat was pas later, de periode waar jullie nu inzitten is gewoon overleven 😢 ik zou je nu een knuffel willen geven want ik herken het zo.
in de hele diepe periode had ik ook zo goed als geen ruimte voor mezelf. Dat heb ik wel weer gepakt zodra het iets beter ging. Ik heb wel het “gelukt” dat ik soms voor werk aan de andere kant van het land moet zijn en dan hebben man en ik de afspraak dat ik dan overnacht de avond ervoor. Even ademruimte voor zover dat lukte. En toen het weer beter ging ben ik mezelf gaan dwingen te sporten. Want aan een moeder die overspannen is had/ heeft dochter helemaal niets dus ik probeer inmiddels de ruimte te pakken. Lukt niet altijd, toen ze de afgelopen weken weer terug in de dip raakte kwam ik er na 3 weken achter dat ik al weken niet of bijna niet gesport had. Dus dat dwing ik mezelf ook weer.
Dat is loeizwaar! kijk eens bij stichting kiem: https://stichtingkiem.nl/app/uploads/2020/12/Kiem_HandleidingProfessionals_v02.pdf
Bedankt allebei echt super fijn dat jullie reageren.
Sandra, toevallig heb ik die site vanavond ontdekt en wat documenten gedownload. Nog niet gelezen, maar dat ga ik morgen doen. Dank je wel!
Mavelle, mja vandaag heeft ze 1 zelfgebakken wafel, 2 biscuitjes en een kop koffie met melk en een wit afbakbroodje met roomboter op.
Dus echt helemaal gestopt nee, maar echt ok is het niet.
We hebben haar begeleidster geappt, hopelijk leest ze dat morgen.
Ja zorgboerderij lijkt me op zich een optie voor haar, zeker met dieren vind ze heel erg leuk.
Qua ontspanning, ik probeer t wel, heb een lego set gekocht, en een spelletje op de pc. Maar tussen mijn migraine door kan ik me niet echt concentreren, gewoon constant een knoop in mn maag/ buik.
Ik werk niet, dus ben constant thuis en nu dus meestal met dochter. Ik sta altijd op standje aaaaan.
Moeilijk he. Ik snap dat je dan de ruimte pakt zodra t kan idd. Het maakt het wat ingewikkelder doordat ik chronisch ziek ben en wat afhankelijk van een ander helaas.
Maar jullie zijn eigenlijk ook nog volop bezig met je dochter, hoe oud is zij?
Ik wil even zeggen dat ik het heel fijn vind dat je/ jullie reageren, het voelt soms zo eenzaam.
Ik zag op de site van kiem dat ze ook avonden voor ouders organiseren. Ik overweeg daarnaar toe te gaan, alleen vervoer is een probleem.(Heb ivm chronische ziekte geen rijbewijs) Dus ik ga daar nog even naar kijken, of ik iemand kan vragen om me te brengen.
En vooral het willen eten maar niet kunnen vind ik zo moeilijk, hoe kan ik haar dan helpen? Ze zat vanmiddag weer een paar uur met een paniekaanval naast me. Dit kan echt niet zo langer zeg. Een half jaar dan zal ze dood zijn, maar ja dat wil ze ook.
In mn nachtmerries ben ik dr begrafenis aan t plannen. bahbah bah
Brachiosaurus schreef op 15-10-2026 om 19:31:
Pff net weer even een gesprek met dochter en ik ben zo overstuur nu.
Dochter is zo ongeveer gestopt met eten. En ligt op bed. En wil niet meer naar school.
Haar afleiding geven lukt niet meer. Ze leeft alleen nog omdat wij dat willen.
Ik sta huilend op en ga huilend slapen en tussendoor heb ik een paniekaanval of 3.
Morgen ga ik de huisarts maar bellen voor mijzelf.
Vergeet die school even. School kost veel energie. En als je nauwelijks eet heb je daar dus onvoldoende energie voor. Waardoor je onder presteert, mensen kwaad op je worden enzovoort.
Toch eens over de grens kijken? Vaak zijn de wachtlijsten daar niet zo lang. Overleg met zorgverzekeraar? Hier een goed overzicht:
https://imanitreatment.nl/eetstoornis/kliniek/buitenland/belgie/
Brachiosaurus schreef op 15-10-2026 om 21:47:
Ja zorgboerderij lijkt me op zich een optie voor haar, zeker met dieren vind ze heel erg leuk.
Sorry als ik de plank nu helemaal missla, maar is een andere invalshoek al eens aan de orde geweest? Veel gesprekken en hulpverlening is gericht op "hoe gaat het met de client en wat heeft de client nodig".
Maar er zijn gevallen dat de client er beter op gaat als de aandacht buiten zichzelf gericht wordt, en als ze nodig is voor iemand anders. Zorgen voor dieren kan helpend zijn, maar iets doen voor een ander ook. Even zwaar gezegd: omdat het ook zin en invulling geeft aan je bestaan als je nodig bent voor een ander. En daarnaast geeft het ook afleiding van al dat gepieker en gepanikeer over jezelf.
Er is een soort dogma dat je eerst voor jezelf moet zorgen voor je voor een ander kunt zorgen, en daar zit ook veel in, maar het is geen absolute waarheid voor iedereen.
Nee we zijn eigenlijk pas in t stadium dat ze moet gaan ontdekken wanneer ze nou zo'n stemmingswisseling heeft, wat dan de trigger is, en hoe ze zich daar bij voelt. Haar ass zit daar enorm bij in de weg.
Ze heeft huisdieren maar t zorgen daarvoor lukt niet elke dag (dan doe ik dat)
dus dat is wel de insteek waarom ze huisdieren heeft zeg maar.
Brachiosaurus schreef op 15-10-2026 om 21:47:
Bedankt allebei echt super fijn dat jullie reageren.
Sandra, toevallig heb ik die site vanavond ontdekt en wat documenten gedownload. Nog niet gelezen, maar dat ga ik morgen doen. Dank je wel!
Mavelle, mja vandaag heeft ze 1 zelfgebakken wafel, 2 biscuitjes en een kop koffie met melk en een wit afbakbroodje met roomboter op.
Dus echt helemaal gestopt nee, maar echt ok is het niet.
We hebben haar begeleidster geappt, hopelijk leest ze dat morgen.
Ja zorgboerderij lijkt me op zich een optie voor haar, zeker met dieren vind ze heel erg leuk.
Qua ontspanning, ik probeer t wel, heb een lego set gekocht, en een spelletje op de pc. Maar tussen mijn migraine door kan ik me niet echt concentreren, gewoon constant een knoop in mn maag/ buik.
Ik werk niet, dus ben constant thuis en nu dus meestal met dochter. Ik sta altijd op standje aaaaan.
Moeilijk he. Ik snap dat je dan de ruimte pakt zodra t kan idd. Het maakt het wat ingewikkelder doordat ik chronisch ziek ben en wat afhankelijk van een ander helaas.
Maar jullie zijn eigenlijk ook nog volop bezig met je dochter, hoe oud is zij?
Ik wil even zeggen dat ik het heel fijn vind dat je/ jullie reageren, het voelt soms zo eenzaam.
Ik zag op de site van kiem dat ze ook avonden voor ouders organiseren. Ik overweeg daarnaar toe te gaan, alleen vervoer is een probleem.(Heb ivm chronische ziekte geen rijbewijs) Dus ik ga daar nog even naar kijken, of ik iemand kan vragen om me te brengen.
Eten is eten. Wij leefden een periode op chips, brownie, smoothies, fristi en rijstwafels af en toe. Prima. Er ging eten in, dat was het belangrijkste. Ik was daar directief in, en mijn dochter had dat nodig en ging er wel goed op dat ik zei dat ze moest eten en dat at ze wat. We hadden een lijst veilig voedsel dus daar kreeg ze wat van. En dan at ze een beetje. Ik weet dat dat niet met ieder kind lukt natuurlijk. mijn dochter heeft trouwens officieel arfid.
ik weet niet waar in het land je woont maar hier in NH (zuidelijke kant) ken ik dus een hele goede. Die hadden een ontwikkelklas zoals ze het noemen, voor kinderen die net als zij uitgevallen waren maar in theorie ergens nog wel school potentieel hebben. Wat een fijne plek was dat. Ze is er afgelopen week weer een uurtje geweest en dat was nodig.
ik begrijp en herken je eenzaamheid. Ik werk dan wel en dat waren voor ons beiden echt momenten van opladen. Hij thuis ik even weg en andersom. Maar als je zelf steeds thuis zit, zit je er heel diep in. Probeer die ademruimte wel te blijven pakken. Even een uurtje als er iemand anders is buiten zitten of gewoon in een andere kamer met een boek of gewoon even lang douchen of wat je dan even nodig hebt.
Ja we zitten er nog in, maar niet meer zo erg als 2 jaar geleden. 2 jaar - 1,5 jaar geleden was het dieptepunt. Volledig thuis. We konden haar niet alleen laten ook, depressief en suïcidaal. Ze gaf gelukkig aan dat ze het met haar medicatie en die van haar broer wilde doen (ass en adhd med). Meteen een kluis gekocht voor elke vorm van medicijnen en mijn zus gevraagd die arts is om eerlijk te zijn: wat kan ik verwachten als ze dit slikt? Dat was doodeng die tijd.
Toen ging het voor de zomervakantie weer iets beter en in/na de zomer vorig jaar stortte ze weer in en is niet meer naar school geweest. Dus toen ze een jaar geleden eerst 1 dag en later 2 dagen naar de boerderij kon was dat een grote verademing voor ons allemaal. Ze kreeg paarden therapie en zat met allemaal tieners zoals zij. Ze is 17 btw. En toen ging het beter. Ze is er nog lang niet. Maar durfde een mbo aan, naaister. Ze heeft zichzelf nml de afgelopen 2 jaar leren naaien. Vlak voor de herfstvakantie stond ze weer op instorten. School was teveel en te druk. Maar we hebben het gered. En zo gaan we stapje voor stapje vooruit met af en toe een terugval.
En dat stapje voor stapje moet je ook doen. Ik had in die tijd (en nog steeds soms) als mantra: “het is gewoon een peuter, die zijn ook hulpbehoevend “. Somehow hielp die gedachte me. Maak je niet druk om wat ze eet. Dat komt wel weer. Dat ze eet, dat is belangrijker. En dat ze nog met jullie praat. School is niet belangrijk. Dat zal iedereen vinden. En zo niet, jammer dan. Als ze hier doorheen weet te komen leert ze een veel belangrijkere les als ik het zo mag zeggen.
Dank je wel weer.
Wel heel fijn om te lezen dat het bij jullie toch beter gaat, ook al is het wel met up en downs. En wat een stress dan ook met de medicijnen, dat moet voor jullie moeilijk zijn geweest.
Dochter praat er niet over, als ze op dit moment een plan heeft wil ze daar niets over vertellen. Wanneer ik zeg dat ze wel iets moet eten lukt het al helemaal niet meer. We blijven er neutraal over.
Vanuit mijzelf ben ik meestal vrij positief maar de moed zakt me af en toe in de schoenen.
Ja we zijn er heel makkelijk in geworden, half 11 in de avond en ze wil een pizza, dan krijgt ze een pizza. Vind het wel moeilijk met haar zusje, die wil dat ook wel natuurlijk.
Ik ga morgen even wat kant en klare bakmixen halen, ik ben zelf iemand die graag bakt, maar recepten die ze echt moet afwegen zijn nu te moeilijk. Hopelijk vind ze die bakmixen dan wel te doen.
Wat ik wel positief vind, de medicijnen tegen migraine lijken wel wat te werken bij haar, zonder bijwerkingen. Ze heeft voor het eerst in een paar jaar een boek gekocht van haar zakgeld, lezen lukte eerst niet, nu gisteren lukte toch 1 hoofdstuk.
ja daarom, wat bij de ene werkt is niet altijd wat voor een ander goed is. Dat zal een zoektocht zijn.
Maar fijn dat de medicijnen lijken te helpen zeg! Dat is hopelijk weer een klein lichtpuntje ❤️
Ik heb even bijgelezen, wat een heftige periode nog steeds. Veel sterkte 
Even weer van me aftypen.
Dochter wil absoluut niet meer met 1 van de begeleidster praten. Dat wordt morgen moeilijk.
We gaan er wel even op in. Morgen ook een gesprek met een dietiste.
En de psychiater weer. En school, en de aber.
Man heeft zich nu ziekgemeld het is zo veel.
Brachiosaurus schreef op 27-10-2026 om 12:17:
Even weer van me aftypen.
Dochter wil absoluut niet meer met 1 van de begeleidster praten. Dat wordt morgen moeilijk.
We gaan er wel even op in. Morgen ook een gesprek met een dietiste.
En de psychiater weer. En school, en de aber.
Man heeft zich nu ziekgemeld het is zo veelVrouw ik lees je,
Mijn dochter is gisteren opgenomen op de hic met een crisis plaatsing 15 km van ons huis vanwege haar cuicisaliteit, vermoedelijke psychoses en daarbij is anorexia vastgesteld. Ik ben intens verdrietig en kan de hele dag alleen nog maar huilen.
Sterkte voor jullie
