Kind mee op vakantie?
Hoi allemaal,
Ik heb hier wel eerder geschreven over mijn dochter.
Helaas gaat het met mijn dochter niet goed en is thuis geëscaleerd door oplopende spanning op school.
Ze heeft een laag zelfbeeld
Wil minimaal eten
Heeft continu paniek aanvallen en wil de deur niet meer uit
Haar stress niveau zit structureel te hoog
Inmiddels is ze aangemeld bij GGZ (crisis)
Tot vorige week reageerde ze haar stress af op mij (ik was haar rode lap) ze deed mij pijn en kneep mij flink. (Hiermee is ze bekend wanneer ze hoog in spanning is)
Het traject wat wij gestart zijn is intens en vraagt veel van ons als gezin.
Naast mijn dochter hebben wij een ander kind. Ook zijn vakantie staat nu in het teken van hulpverlening en afspraken.
Nu hebben wij een verre reis met onze kinderen gepland.
Nu hebben wij de keus om te annuleren, dochter mee te laten gaan of dochter gaat naar opa en oma, daar voelt ze zich veilig en ze vind ook fijn om er te zijn.
Ons dilemma is enorm. Wanneer dochter ons enige kind was geweest hadden wij er niet over getwijfeld om de reis te annuleren. Echter heb ik ook een ander kind in huis die zich al een jaar verheugd op de reis en zijn teleurstelling zou groot zijn.
Ik wil mijn dochter niet thuis laten, maar ik wil mijn andere kind ook geen verdriet doen en het is ook zijn vakantie en alles draait nu al om mij . dochter. Dit is niet erg en doen wij uit liefde. Maar gun mijn andere kind ook zijn vakantie.
Wij hebben advies gevraagd vanuit de hulpverlening, zij geven aan dat wij hierin onze eigen keus moeten maken.
MMcGonagall schreef op 25-07-2026 om 20:40:
[..]
Dat was destijds echt mijn angstvisioen en ook nu als ik daar programma’s over zie, ze dwingen die mensen gewoon om ongezonde dingen te eten.
Overigens wil ik (sorry dat ik enigszins off topic schrijf, maar ik merk dat ik de behoefte enorm voel als ervaringsdeskundige om dit tegen te spreken) ook inhaken op het feit dat ik hier twee schrijfsters dingen zie schrijven die triggeren.
Wanneer ouders van een patiënt al letterlijk praten over ongezonde voeding wat doet dat met een patiënt?
Een anorexiapatiënt moet leren te eten. Bij een gezond eetpatroon hoort boter (vanwege de voedingsstoffen) en daarbij mag ook zo nu en dan een magnum of een Snickers of een gebakje worden genuttigd. Dat moet geleerd worden. Dat doe je niet als je er bang voor bent. Door aan de slag te gaan met exposure leer je letterlijk eten.
In zo’n kliniek wordt verantwoord gekookt. Een anorexiapatiënt neigt ernaar elk voedingsmiddel af te wijzen. Lijsten met onveilig eten zijn in diens hoofd lang. Er blijft vaak niet veel over wat in diens hoofd wel gezond, eetbaar, veilig is. Eten voelt overall onveilig.
Wanneer ouders dan ook nog beginnen over ongezond…jeetje! Dat springt mij meteen in het oog, juist omdat dit erg veelzeggend is.
En die ouder doet dat zonder er bij stil te staan. Wellicht is dit voor jullie een eye opener.
Euphoria schreef op 26-07-2026 om 08:49:
[..]
Overigens wil ik (sorry dat ik enigszins off topic schrijf, maar ik merk dat ik de behoefte enorm voel als ervaringsdeskundige om dit tegen te spreken) ook inhaken op het feit dat ik hier twee schrijfsters dingen zie schrijven die triggeren.
Wanneer ouders van een patiënt al letterlijk praten over ongezonde voeding wat doet dat met een patiënt?
Een anorexiapatiënt moet leren te eten. Bij een gezond eetpatroon hoort boter (vanwege de voedingsstoffen) en daarbij mag ook zo nu en dan een magnum of een Snickers of een gebakje worden genuttigd. Dat moet geleerd worden. Dat doe je niet als je er bang voor bent. Door aan de slag te gaan met exposure leer je letterlijk eten.
In zo’n kliniek wordt verantwoord gekookt. Een anorexiapatiënt neigt ernaar elk voedingsmiddel af te wijzen. Lijsten met onveilig eten zijn in diens hoofd lang. Er blijft vaak niet veel over wat in diens hoofd wel gezond, eetbaar, veilig is. Eten voelt overall onveilig.
Wanneer ouders dan ook nog beginnen over ongezond…jeetje! Dat springt mij meteen in het oog, juist omdat dit erg veelzeggend is.
En die ouder doet dat zonder er bij stil te staan. Wellicht is dit voor jullie een eye opener.
Ik was zelf de patiënt en als ik nu programma’s zie over klinieken, voel ik die weerzin weer. Er zal vast over nagedacht zijn, maar nu ik beter ben, mijd ik grote hoeveelheden vet en suiker nog steeds. Het is natuurlijk een wankel evenwicht, maar ik vraag me af of het niet anders kan dan om een patiënt te dwingen twee rijstwafels met een dikke laag pindakaas te laten eten als tussendoortje.
Hoe lang gaat dochter nu naar opa en oma als de spanning te hoog wordt en hoelang duurt jullie vakantie.
Redden opa en oma het wel om 2/3 weken voor jullie dochter te zorgen. Is een vakantie het waard om de hulp van opa en oma die jullie nu krijgen op het spel te zetten.
Het verbaasd me echt dat zoveel mensen zeggen dat ze gewoon zouden gaan en er dan ook nog bij zeggen dat het fijn/goed is voor de ouders om even lekker te ontspannen. Ik denk dat geen enkele ouder met een ernstig ziek kind even lekker kan ontspannen terwijl het zieke kind voor langere tijd, aan de andere kant van de wereld, ongelukkig/boos/verdrietig en ziek bij opa en oma zit. Als er iets niet ontspannen is dan zijn dat de zorgen om je kind. Of je nu in de buurt bent of niet.
Daarnaast snap ik niet dat zoveel mensen dat hun kind zouden aandoen. Van je familie moet je het hebben zeg. Op vakantie oké maar met z'n drieeen een verre, bijzondere reis maken zonder dochter terwijl zij wel mee wil maar vanwege ziekte niet mee kan dat vind ik echt niet kunnen.
Anne1234! schreef op 26-07-2026 om 09:56:
Het verbaasd me echt dat zoveel mensen zeggen dat ze gewoon zouden gaan en er dan ook nog bij zeggen dat het fijn/goed is voor de ouders om even lekker te ontspannen. Ik denk dat geen enkele ouder met een ernstig ziek kind even lekker kan ontspannen terwijl het zieke kind voor langere tijd, aan de andere kant van de wereld, ongelukkig/boos/verdrietig en ziek bij opa en oma zit. Als er iets niet ontspannen is dan zijn dat de zorgen om je kind. Of je nu in de buurt bent of niet.
Daarnaast snap ik niet dat zoveel mensen dat hun kind zouden aandoen. Van je familie moet je het hebben zeg. Op vakantie oké maar met z'n drieeen een verre, bijzondere reis maken zonder dochter terwijl zij wel mee wil maar vanwege ziekte niet mee kan dat vind ik echt niet kunnen.
TO heeft nog een kind die dag en nacht in de spanning van zijn zus zit. Dat kind verdient ook aandacht en rust.
Anne1234! schreef op 26-07-2026 om 09:56:
Het verbaasd me echt dat zoveel mensen zeggen dat ze gewoon zouden gaan en er dan ook nog bij zeggen dat het fijn/goed is voor de ouders om even lekker te ontspannen. Ik denk dat geen enkele ouder met een ernstig ziek kind even lekker kan ontspannen terwijl het zieke kind voor langere tijd, aan de andere kant van de wereld, ongelukkig/boos/verdrietig en ziek bij opa en oma zit. Als er iets niet ontspannen is dan zijn dat de zorgen om je kind. Of je nu in de buurt bent of niet.
Daarnaast snap ik niet dat zoveel mensen dat hun kind zouden aandoen. Van je familie moet je het hebben zeg. Op vakantie oké maar met z'n drieeen een verre, bijzondere reis maken zonder dochter terwijl zij wel mee wil maar vanwege ziekte niet mee kan dat vind ik echt niet kunnen.
Misschien lees je er even overheen dat TO zelf een trigger is voor het kind. Wat voor mij tot de conclusie leidt, dat je het kind niks aandoet door het naar opa en oma te sturen. Het kan zelfs goed zijn voor de gezondheid.
Maar de verre bijzondere reis vermoed ik ook dat leuker is, als de dochter weer beter in haar vel zit, en zonder (grote) problemen mee kan. Maar daarnaast, wat zegt de annuleringsverzekering van het annuleren vanwege anorexia?
Ik weet niet wat ik zou doen. Enerzijds zou ik het waarschijnlijk niet over mijn hart verkrijgen om een ernstig ziek kind thuis te laten, anderzijds weet ik nog precies welke verjaardagen ik vroeger heb moeten uitstellen/overslaan omdat mijn zus ziek was. Ik heb niet veel aandacht gekregen als kind.
Ik denk dat ik de vakantie zou annuleren en iets in de buurt boeken voor iedereen. Een collega van mij zit in dezelfde situatie als TO. Zelfs Duitsland durft ze niet aan, dus zij doen een weekje Veluwe en dan gaan zij en haar partner apart van elkaar nog een paar dagen weg met hun andere kind.
MMcGonagall schreef op 26-07-2026 om 09:14:
[..]
Ik was zelf de patiënt en als ik nu programma’s zie over klinieken, voel ik die weerzin weer. Er zal vast over nagedacht zijn, maar nu ik beter ben, mijd ik grote hoeveelheden vet en suiker nog steeds. Het is natuurlijk een wankel evenwicht, maar ik vraag me af of het niet anders kan dan om een patiënt te dwingen twee rijstwafels met een dikke laag pindakaas te laten eten als tussendoortje.
Ik vermoed dat het mevrouw A. is die van zich laat horen wanneer jij weerzin voelt. Vet, suiker, twee rijstwafels met een “dikke” laag pindakaas zijn geen ongewone zaken.
Ik heb leren eten en werd niet gedwongen om pindakaas te eten. Wel moest ik elke lunchmaaltijd een uitdaging voor mezelf aangaan. Voor mij was een uitdaging bijvoorbeeld al een scheutje melk in mijn koffie of een snee witbrood inplaats van volkorenbrood. Op donderdag werd tussen lunch en avondeten een tussendoortje onder begeleiding gegeten. Bijvoorbeeld een plak cake, een zakje chips of een Snickers. En zo werkte ik (worstelde ik) me stap voor stap, oftewel hap voor hap, door die verschrikkelijke ziekte heen die mij wilde verbieden te eten. Uiteraard aangevuld met de nodige andere vormen van therapieën.
Echt, je gevoel is verklaarbaar, maar hou in de achterhoofd dat het deze nare ziekte is die het influistert. Niemand verwacht dat je dagelijks fastfood, een grote zak chips en een reep chocolade eet.
(Overigens is het niet mijn bedoeling dit topic te kapen. Ik zal daarom nu ook niet meer verder schrijven over dit thema. Wilde het wel heel graag toelichten.)
TO ik weet niet waar je heen gaat. Maar als je je dochter toch meeneemt, kijk dan ook even naar wat er kan gebeuren. Loopt ze weg in een kleine stad in Canada dan heb je toch heel andere risico's dan wanneer ze er vandoor gaat op safari in Kenia. Vliegt ze jou aan dan zal Australië wel een systeem hebben met psychiaters etc, maar doet ze dat in Tanzania, dan gaan ze daar wellicht toch iets anders mee om...
Misschien ga ik deze post straks verwijderen ivm herkenbaarheid
ik lees hier veel dingen en neem het allemaal mee. Wij alleen dochter hadden gehad was er geen "discussie" en waren wij thuis gebleven.
In dit geval is er ook een ander kind betrokken waar wij ook aan moeten denken.
Ik lees wat over een annulering's verzekering daar hebben wij niet voor gekozen (hier hebben wij ook bewust voor gekozen) dit betekent dat annuleren volledig uit eigen zak betaald moet worden (en dit is ook prima)
Maar ook dat er nu geen ruimte is om nu op korte termijn een andere vakantie voor mij en mijn zoon te boeken.
Na e n week enigzins "rust" is ze gisteren wederom geëscaleerd, gisteravond ben ik thuis gekomen van een vriendin en bleek mijn dochter niet thuis te zijn. Mijn man was verbaasd en zei dat ze er 5 minuten geleden nog was. Het verhaal is dat de hond weg was gelopen uit de tuin, zij een paniek aanval gekregen had en het gevoel had weg te moeten lopen. Ik ben naar het station gereden en daar stond ze te wachten om in te stappen op de trein. Ik zag haar staan op het perron en ben rustig naar haar toegelopen, in de eerste instantie leek ze opgelucht mij te zien. Vervolgens riep ze dat ze de trein in wou en begon mij te krabben, schoppen, slaan en buiten. Ik heb haar omgedraaid en haar tegen de muur gedrukt omdat ze zichzelf niet meer leek en steeds agressiever werd (ook voor haar veiligheid omdat ik bang was dat ze het spoor op zou rennen. Ik heb op het station gevraagd of iemand de politie kon bellen, de politie kwam er vrij snel aan en heeft haar van mij over genomen en ook daar was ze agressief (ze is in de boeien gezet achter in de auto) zodat ze tot rust kom komen. Uiteindelijk begon ze te hyperventileren en lukte het mij om haar kalm te krijgen en kon ze mee naar huis.
Dit begrijp ik niet: jij werkt als een rode lap op een stier en jij gaat achter haar aan in plaats van je man. Dat is toch onlogisch?
Poezie schreef op 26-07-2026 om 11:09:
Dit begrijp ik niet: jij werkt als een rode lap op een stier en jij gaat achter haar aan in plaats van je man. Dat is toch onlogisch?
Er zijn twee stations waar ze regelmatig op de trein stap, wij hebben ervoor gekozen om ons te splitten zodat we haar op konden vangen
Als ze regelmatig wegloopt en zo agressief wordt dat zelfs de politie erbij moet komen, dan begrijp ik niet, dat je haar bij haar opa en oma wil laten voor langere tijd, met jullie ver weg. Is ze vaker een langere periode bij hen geweest?
Wat vinden opa en oma er zelf eigenijk van? Zien zij het zitten?
Lieveliefde schreef op 26-07-2026 om 11:15:
[..]
Er zijn twee stations waar ze regelmatig op de trein stap, wij hebben ervoor gekozen om ons te splitten zodat we haar op konden vangen
Ah ik snap het. Wat een ongelukkig toeval dat niet je man maar jij haar vond.
Hoe had het eigenlijk gelopen als jullie niet achter haar aan waren gegaan? Was ze dan "gewoon" op een trein gestapt en was ze ergens wel weer opgedoken of was er werkelijk een kans dat ze zich voor een trein zou gooien?
Ik kan me niet voorstellen dat je serieus overweegt om een meisje met deze problematiek mee te nemen op een verre reis, laat staan om haar 2 weken bij oma en opa te droppen.
Kun je geen auto met chauffeur huren zodat je zelf niet hoeft te rijden met je zoon, of jezelf over die rij-angst heen zetten? Het ligt er nogal aan waar je heen gaat maar er zijn genoeg landen waar een chauffeur echt niet zo duur is
