Update kleuterverlenging vanwege sociaal emotionele redenen
Lieve mensen, enkele maanden geleden heb ik op dit forum gepost over de mogelijke kleuterverlenging van mijn herfstkleuter. Ik heb toen veel lieve reacties van jullie gehad. Vandaag is de beslissing door de school genomen en hij moet inderdaad nog een keer groep 2 doen. Ik merk toch dat ik het even van me af moet schrijven.
In maart speelde zijn koppige gedrag. Daar heeft hij nu een goede sprong in gemaakt volgens de juf. Alleen is zijn concentratie nog steeds niet leeftijdsadequaat, net zoals het kritische luisteren. Het gesprek met de juf, IB'er en de adviseur passend onderwijs was goed en ik begrijp hun afwegingen. Voorbereidend rekenen is volgens hen goed genoeg. Alleen laat hij thuis veel meer zien, dan op school (maar dat terzijde). Hakken en plakken en rijmen, gaat nu wel. Maar begin en eindklank benoemen, daar heeft hij nog moeite mee. Groep 3 draait voornamelijk om leren lezen. Dus als je dan en moeite hebt om je gedachtes bij de les te houden, plus je aandacht bij een werkje te houden en ook nog niet alle voorwaardes beheerst voor het leren lezen gaat het zwaar worden. Maar goed, onze dochter (die wel haar kleuterjaren tijdens de coronajaren deed), kon ook helemaal niks met begin en eindklank benoemen begin eind groep 2 en las eind groep 3 op E5. Maar haar concentratie en kritisch luisteren waren volgens de juf wel goed genoeg. En haar fijne motoriek was veel beter.
Waar ik toch zelf gevoelsmatig een beetje moeite mee hebt, is dat mijn zoon zo vaak door mensen met kennis omschreven is als " heel slim" (juffen van de creche, bevriende kinderpsychologen). Maar goed het enige wapenfeit dat ik echt daarvoor kan aandragen is dat hij zichzelf Engels heeft leren praten. Hij kan hele gesprekken voeren in het Engels en het ook in het Nederlands kan vertalen (het is niet napraten). Het voelt nu net alsof ik een ruwe diamant had als moeder, die ik niet kon slijpen. En natuurlijk ken ik ook de feiten. Goede executieve functies zijn een betere voorspeller van goede schoolpresentaties dan pure intelligentie. Maar het blijft toch raar voelen. Omdat je dan ziet hoeveel hij kan in een rustige thuisomgeving.
kenfan schreef op 26-06-2026 om 17:40:
[..]
Een hoop diagnoses zijn feitelijk beschrijvingen zijn van persoonlijkheidskenmerken. Een hoop diagnoses vallen onder gedrag dat vroeger ' goed kunnen leren ' '' werd genoemd.
Nu zul je mij niet horen zeggen dat vroeger alles beter was. Integendeel. Wat nu een zorgleerling is, was toen een probleemkind. Wel denk ik dat het goed zou zijn kinderen de juiste begeleiding te kunnen bieden, zonder hun gedrag direct te medicaliseren en ze van een blijvend stempel te voorzien. Want de bandbreedte wat we als normaal beschouwen wordt steeds kleiner. En iedereen werpt zich op als amateurpsychiater. Zoon was een reteslim, maar druk baasje. Een meester en een juf hebben ook wel eens de woorden adhd en hb geopperd. Het was mijn derde kind, ik zat zelf in het onderwijs, ik had er vertrouwen in dat het wel losliep, het was geen weg die ik wilde bewandelen.
Voor mij was het juist een weg die ik had gewild dat mijn ouders bewandeld hadden. Maar ik kon goed meekomen en 'adhd' werd alleen getest bij echte probleemkinderen. En aan mijn concetratie van 10 minuten had ik genoeg om mijn taken af te krijgen. Toen de adhd diagnose 2 jaar geleden kwam vielen er zoveel puzzelstukjes op hun plek. En nu bij beide kinderen er sprake is van hb al dan niet net niet hb vallen er nog meer kwartjes.
Er is niet voor niks een enorme toename in adhd diagnoses bij vrouwen omdat dta vroeger niet gezien werd. Adhd is zoveel meer dan snel afgeleid, dromerig of juist druk' 'eenzelvig' of 'opstandig.
Een diagnose is in mijn ogen geen stempel, het is wat het is. Je hoeft het ook alleen maar te delen met degene waar je het mee wil delen. Mijn kinderen krijgen nu oa ergotherapie waarin ze echt dingen leren die voor ieder kind goed zouden zijn. Ze leren hun eigen gebruiksaanwijzing zeg maar. Zonder onderzoek waren we hier niet uitgekomen maar hadden ze het wel moeilijker gehad op school.
Maar we werden ook niet meteen geholpen bij de eerste plek waar we hulp zochten want ons kind liep nog niet vast. Nee dat was juist wat we wilden voorkomen maar daar hielpen ze pas als een kind vastliep.
Due-scimmie schreef op 26-06-2026 om 21:10:
[..]
Voor mij was het juist een weg die ik had gewild dat mijn ouders bewandeld hadden. Maar ik kon goed meekomen en 'adhd' werd alleen getest bij echte probleemkinderen. En aan mijn concetratie van 10 minuten had ik genoeg om mijn taken af te krijgen. Toen de adhd diagnose 2 jaar geleden kwam vielen er zoveel puzzelstukjes op hun plek. En nu bij beide kinderen er sprake is van hb al dan niet net niet hb vallen er nog meer kwartjes.
Er is niet voor niks een enorme toename in adhd diagnoses bij vrouwen omdat dta vroeger niet gezien werd. Adhd is zoveel meer dan snel afgeleid, dromerig of juist druk' 'eenzelvig' of 'opstandig.
Een diagnose is in mijn ogen geen stempel, het is wat het is. Je hoeft het ook alleen maar te delen met degene waar je het mee wil delen. Mijn kinderen krijgen nu oa ergotherapie waarin ze echt dingen leren die voor ieder kind goed zouden zijn. Ze leren hun eigen gebruiksaanwijzing zeg maar. Zonder onderzoek waren we hier niet uitgekomen maar hadden ze het wel moeilijker gehad op school.
Maar we werden ook niet meteen geholpen bij de eerste plek waar we hulp zochten want ons kind liep nog niet vast. Nee dat was juist wat we wilden voorkomen maar daar hielpen ze pas als een kind vastliep.
Ik zit meer op de lijn van Batstra en Dehue, die enorme toename wijten aan overdiagnostisering en een afnemende tolerantie voor normaal gedrag. Dat neemt niet weg dat kinderen ernstige problemen kunnen ervaren, waar je als ouder alleen niet uitkomt. Maar het gaat nog steeds om de beschrijving van een samenhangende set van persoonlijkheidskenmerken. Die maken het leven voor degene niet gemakkelijker in een veeleisende maatschappij waar iedereen 80 ballen in de lucht moet houden, maar afwijkingen in de hersenen zijn nog steeds niet overtuigend aangetoond.
Ik ken aardig wat volwassenen die een late diagnose kregen, daar merk ik dan vaak de neiging hun verleden wat rooskleuriger te herschrijven als ze het label eerder hadden gekregen.
kenfan schreef op 26-06-2026 om 23:08:
[..]
Ik zit meer op de lijn van Batstra en Dehue, die enorme toename wijten aan overdiagnostisering en een afnemende tolerantie voor normaal gedrag. Dat neemt niet weg dat kinderen ernstige problemen kunnen ervaren, waar je als ouder alleen niet uitkomt. Maar het gaat nog steeds om de beschrijving van een samenhangende set van persoonlijkheidskenmerken. Die maken het leven voor degene niet gemakkelijker in een veeleisende maatschappij waar iedereen 80 ballen in de lucht moet houden, maar afwijkingen in de hersenen zijn nog steeds niet overtuigend aangetoond.
Ik ken aardig wat volwassenen die een late diagnose kregen, daar merk ik dan vaak de neiging hun verleden wat rooskleuriger te herschrijven als ze het label eerder hadden gekregen.
Ik denk eigenlijk dat er vroeger onder diagnosticering was. Misschien wordt er nu in sommige gevallen wat over gediagnosticeerd.
Maar het is ook bekend dat op latere leeftijd nog kinderen krijgen, het risico op dergelijke afwijkingen verhoogd. En laat het nu toch de trend zijn dat veel mensen (te) lang wachten met een gezin starten. Et voila, meer kinderen met een afwijking. Ik denk dus dat het niet alleen aan de diagnostiek ligt, maar dat de afwijkingen vaker voorkomen.
Maar is dit niet een eind of-topic? Of heb ik ergens gemist dat TO een afwijking vermoed?
kenfan schreef op 26-06-2026 om 23:08:
[..]
Ik zit meer op de lijn van Batstra en Dehue, die enorme toename wijten aan overdiagnostisering en een afnemende tolerantie voor normaal gedrag. Dat neemt niet weg dat kinderen ernstige problemen kunnen ervaren, waar je als ouder alleen niet uitkomt. Maar het gaat nog steeds om de beschrijving van een samenhangende set van persoonlijkheidskenmerken. Die maken het leven voor degene niet gemakkelijker in een veeleisende maatschappij waar iedereen 80 ballen in de lucht moet houden, maar afwijkingen in de hersenen zijn nog steeds niet overtuigend aangetoond.
Ik ken aardig wat volwassenen die een late diagnose kregen, daar merk ik dan vaak de neiging hun verleden wat rooskleuriger te herschrijven als ze het label eerder hadden gekregen.
Ik denk dat dit makkelijk praten is voor mensen waar een diagnose niet van toepassing is.
Bijvoorbeeld Adhd klachten stoppen niet zodra je volwassen wordt. Het zijn dus niet enkel klachten die een kind ervaart. Sterker nog, ik denk dat er minder burnouts zouden zijn als er juist eerder dingen worden gesignaleerd dan dat achteraf pas de puzzelstukjes op hun plaats vallen.
Due-scimmie schreef op 27-06-2026 om 13:19:
[..]
Ik denk dat dit makkelijk praten is voor mensen waar een diagnose niet van toepassing is.
Bijvoorbeeld Adhd klachten stoppen niet zodra je volwassen wordt. Het zijn dus niet enkel klachten die een kind ervaart. Sterker nog, ik denk dat er minder burnouts zouden zijn als er juist eerder dingen worden gesignaleerd dan dat achteraf pas de puzzelstukjes op hun plaats vallen.
Hi due-scimmie wat vervelend om te horen dat je hier jaren zo mee hebt geworsteld.
