Onze dochter (14) doet haar eigen zin en loopt weg
Onze dochter (14) heeft altijd een probleemloze jeugd gehad, tot ze naar de middelbare school ging. Vanaf dat moment wilde ze niet meer naar ons luisteren, en begonnen ook de problemen.
Ten eerste op school. Ze had VWO advies en het eerste jaar van de Havo/Vwo brugklas haalde ze nog net. Maar omdat ze steeds minder aan haar huiswerk deed, bleef ze het tweede jaar zitten. Inmiddels doet ze praktisch niets meer aan school en ligt ze op schema om opnieuw te blijven zitten, waarna ze van school af zal moeten.
Dit ondanks allerlei pogingen van ons om haar te helpen met huiswerk, ook hebben we een huiswerkinstituut ingeschakeld. Maar tevergeefs.
Daarnaast zijn er problemen thuis. Ze is niet bereid mee te helpen in het huishouden. Praten, straffen of belonen hebben geen effect.
En ze heeft inmiddels een groep vriendinnen gevonden met dezelfde rebelse houding als zijzelf, waarmee ze rookt, drinkt en af en toe een joint rookt. Wij weten dit, maar als we met haar het gesprek hierover aangaan ontkent zij alles.
En tenslotte is ze de laatste tijd begonnen met weglopen. Soms doet ze dat als ze met ons ergens ruzie over heeft. Maar ook is er soms niets aan de hand, gaat ze even naar haar vrienden en komt ze daarna gewoon niet meer thuis. Gelukkig kunnen we haar meestal wel telefonisch bereiken en lukt het daarna vaak wel om haar midden in de nacht alsnog naar huis te halen.
Maar voor ons is dit bijna niet vol te houden. En we zien onze dochter steeds verder afglijden.
We zijn al in gesprek met een psycholoog over haar problemen. Alleen wij als ouders, onze dochter wil niet mee. Deze psycholoog adviseert ons om te blijven communiceren met onze dochter, en haar verder gewoon net zo ver te laten afglijden tot zij er zelf genoeg van heeft en zelf besluit om iets aan haar leven te doen.
Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het doet veel pijn om je dochter in zo'n situatie te zien, en als ze 's avonds weer eens niet thuiskomt dan lukt het ons niet om gewoon te gaan slapen.
We zijn intussen ten einde raad. We hebben bureau jeugdzorg al eens gebeld, maar die verwijst ons door naar de opvoedpoli: en de opvoedpoli meldt ons dat ze alleen iets voor ons kunnen doen als ons kind vrijwillig meewerkt. Maar dat wil ze niet.
Wie weet nog iets wat we zouden kunnen proberen?
ToetieToover schreef op 07-08-2026 om 06:42:
Sommige oplossingen vind ik erg ‘hard’ voor een meisje met een diagnose. CreaBea, bij mijn meisjes met ASS diagnose kwam ook Psycho educatie en een coach voor elk kind. Die coach kon (met hún toestemming) aan mij wat vertellen over de belevingswereld van mijn dochters. Zelf deden ze dat niet en dat vond ik erg moeilijk en pijnlijk. Ik had mijn eigen coach, om af en toe mijn wanhoop te bespreken en het gevoel van afwijzing door mijn eigen kinderen.
Die coach kwam met mij tot creatieve oplossingen. Mijn ene dochter douchte bijvoorbeeld helemaal niet, de andere hield eveneens uuuuuren de badkamer bezet. Ik ben er na een half uur steeds bij gaan zitten. Gewoon daar zitten, in de badkamer, mijn tanden flossen ofzo, en haar niet rechtstreeks benaderen. Dat was natuurlijk irritant en dan ging ze weg. Ze bleek graag hulp te willen met haren föhnen, dat deed ik dan voor haar.
Bij andere dochter hield ik een ‘sit-in’ op haar kamer als ze uit contact was. Dan zat ik op de grond te wachten tot ze mij ging aanspreken. Nu ik erover nadenk, net als een paard aandrijven: je stopt met druk geven zodra ze in beweging komen.een zachte druk, maar wel aanwezig. Hier lees ik mensen die sporen en een zweep willen gebruiken, maar dat is niet nodig. Als ze dan begon te praten tegen mij, was mijn doel bereikt: contact. Als ze netjes (!) vroeg of ik weg wilde gaan, dan stond ik op en verliet ik haar kamer. Uiteraard antwoordde ik dan dat ik benieuwd was hoe het met haar ging maar dat ze dat een andere dag kon vertellen, want dan kwam ik weer. Na drie maanden wilde ze iets meer vertellen. “Het gaat goed met mij hoor mama. Wil je nu weer weggaan?”. Een kwestie van geduld, maar daarna wilde ze steeds meer praten. Praten bleek ze moeilijk te vinden, zei ze. De coach tipte een schriftelijke communicatie. En inderdaad. Het ging echt beter toen we een schriftje begonnen en ik daarin zat te schrijven in haar kamer. Dan schreef zij terug. Hele volzinnen en geweldig onder woorden gebracht wat er in haar omging. Zo bleek ze niet te willen douchen omdat ze het eng vond en het pijn deed.
Hopelijk heb je iets aan mijn ervaringen. De samenvatting is: hard er tegenin gaan, werkt niet.
Hulp (van wie dan ook) accepteert ze niet, dat ten eerste. En we hebben het allemaal al wel zo'n beetje geprobeerd (verbindend gezag, geef me de vijf methode, etc. etc. etc.) Dat in aanwezigheid zijn, zonder verdere communicatie bij haar zitten bedoel ik dan, dat werd uiteindelijk lichamelijk geweld (van haar uit naar mij). Dus daar zat ook geen oplossing in, de spanning bouwde zich torenhoog op en dat waren de keren dat verbaal geweld (wat al als normaal beschouwd wordt ondertussen hier) naar lichamelijk geweld omsloeg.
tsjor schreef op 03-08-2026 om 10:51:
[..]
Wat denk je van dat verhaal over hikikomori?
Ik heb me daar op ingelezen, maar ook dit komt maar deels overeen met de situatie hier (net als dat bed-rotting). Ik denk, gezien de diagnose die er ligt, steeds vaker aan een autistische burn out of shutdown, gecombineerd met puberteit/hormonen en een pittig karakter.
CreaBea schreef op 07-08-2026 om 09:40:
[..]
Ik heb me daar op ingelezen, maar ook dit komt maar deels overeen met de situatie hier (net als dat bed-rotting). Ik denk, gezien de diagnose die er ligt, steeds vaker aan een autistische burn out of shutdown, gecombineerd met puberteit/hormonen en een pittig karakter.
Mee eens, CreaBea.
CreaBea schreef op 07-08-2026 om 09:35:
[..]
Hulp (van wie dan ook) accepteert ze niet, dat ten eerste. En we hebben het allemaal al wel zo'n beetje geprobeerd (verbindend gezag, geef me de vijf methode, etc. etc. etc.) Dat in aanwezigheid zijn, zonder verdere communicatie bij haar zitten bedoel ik dan, dat werd uiteindelijk lichamelijk geweld (van haar uit naar mij). Dus daar zat ook geen oplossing in, de spanning bouwde zich torenhoog op en dat waren de keren dat verbaal geweld (wat al als normaal beschouwd wordt ondertussen hier) naar lichamelijk geweld omsloeg.
Wat ontzettend naar om te lezen. Dan is een sit-in actie al te heftig voor haar. Ik heb wel eens iets naar mijn hoofd gekregen, maar ik kon snel genoeg bukken. Overigens heeft mijn ene dochter 3 coaches versleten voordat ze er eentje vond waar het mee klikte. Ik kijk er nu rustig op terug, maar ik weet nog hoe het voelde toen we er middenin zaten. Zorg goed voor jezelf 
CreaBea schreef op 07-08-2026 om 09:28:
[..]
Ik denk dat ze dat wel weet ergens, maar er naar handelen doet ze niet (of lukt haar niet)
Zolang je dat laatste ook ziet kan je het eigenijk niet verkeerd doen. Deze situatie is hoe dan ook onmogelijk zwaar. Maar ik vind het iig fijn om te lezen dat je ook de kant ziet van het niet lukken. En dat je rekening houdt met het feit dat het niet perse onwil is maar dat het ook een kwestie kan zijn van niet kunnen. Dat maakt nu niet uit in de zin van bed, bad, brood. Maar ik denk dat dat de verbinding wel gemakkelijker maakt.
Het is heel mooi dat er voor sommige kinderen wel oplossingen zijn. Of hulp mogelijk is. Maar dat werkt niet voor iedereen. Niet voor sommige kinderen en niet voor sommige ouders. Dan is het een kwestie van uitzitten. En als het echt niet langer gaat kan iemand niet langer thuis blijven. In de tussentijd mag je grenzen aangeven. Sommige jongeren zijn beter op hun plek als ze elders wonen. Of ze moeten eerst de bodem raken. Hoe goed bedoeld ook kunnen ouders onderdeel zijn van de problemen.
