Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
AnnaPollewop schreef op 03-02-2026 om 20:32:
[..]
Nouja, uiteindelijk is zijn gedrag op zo'n moment ook niet zoals je van een stabiele volwassen man mag verwachten. Het is niet zo dat alleen jij en dochter wel eens "moeilijk" zijn, ook hij (als homo neurotypicus) heeft zijn zwakke momenten en daar moeten jullie het dan toch ook maar mee doen. Ik hoop dat hij ook dat inziet, dat hij niet alleen vanaf zijn torenhoogte jullie tekortkomingen moet accepteren maar dat hij ook zijn eigen menselijkheid erkent en dus gewoon temidden van jullie staat.
Het is verleidelijk om in een gezin de neurodiverse persoon als het probleem te zien maar er is altijd een wisselwerking en iedereen draagt verantwoordelijkheid voor situaties.
"Het spijt me dat ik moeite heb met jouw beperking" klinkt toch weer anders dan "sorry ik vloog uit de bocht, had ik niet moeten doen¨.
PS. Ik las je posts nog eens door en ik heb dan weer moeite met dat je man struikelt over de "onleerbaarheid" van je dochter. Ze heeft potdorie een enorm leertraject afgelegd in de jaren dat ze er is. en dan vindt hij haar onleerbaar? Omdat ze is wie ze is? Hoe is hij dan wél leerbaar, als hij haar niet kan accepteren zoals ze is, maar blijft verlangen dat ze meer aan zijn verwachtingen voldoet? Ieder mens heeft talenten en tekortkomingen, en natuurlijk zien we de eerste meestal wel bij onszelf en de laatste vooral bij anderen, maar je man mag ook wel een beentje bijtrekken om te leren zijn dochter te accepteren voor het kind dat ze is en veel meer oog te hebben voor alle moeite die ze moet doen om zich staande te houden. Ze is sowieso nog maar een kind, dus hij zou altijd de wijste moeten zijn. Ook als ze geen ASS had, zou hij moeten accepteren dat ze niet een kopie van hem is (maar dan zonder zijn tekortkomingen, want die ziet hij vast niet graag terug in haar) maar een kind en een eigen persoonlijkheid bovendien.
Ik ben zelf niet zo van de school van vergeven en zou je man af en toe wel een schop willen geven. Jullie zijn niet drie gelijken in een gezin he. En het lijkt er soms wel op dat van je dochter dezelfde bijdrage en wijsheid verwacht wordt als je van een volwassene zou willen zien. Dat lijkt me overvragen. Hopelijk komt dat ook aan bod in zijn gesprekskring.
Dat klopt. Zijn reactie was zeker niet stabiel en volwassen. Mijn man heeft echt zeker wel zelfinzicht en is niet te beroerd om in te zien dat hij fout zat en dat toe te geven en er alles aan te doen om de relatie met dochter te herstellen.
Man bekijkt de dingen vanuit een ander referentiekader dan dochter. Alleen hij verwacht soms dat dochter de dingen hetzelfde ziet als hij en daar ontstaat frustratie en conflict.
Het was ook echt zo'n situatie waar hij helemaal niks mee hoeft. Gewoon niet, laat dochter even gefrustreerd zijn over iets onbenulligs en dan is het twee minuten later weer over.
Dochter is niet geheel onleerbaar, maar in bepaalde momenten/situaties lukt het haar stelselmatig niet om toe te passen wat ze leert in therapie. Dan is haar hoofd zo vol en is ze zo emotioneel of overprikkeld, dat ze dat niet meer kan bedenken, laat staan er naar handelen.
En mijn man accepteert dochter zeker wel om wie ze is. Ik denk dat je dat te hard leest. Natuurlijk is zo'n escalatie als vorige week niet goed en heel verdrietig, maar het is echt geen 'ik ga mijn kind wel even leren niet meer autistisch te zijn' opvatting.
En je hoeft hem ook niet te schoppen. Mijn man is geen slecht mens. Hij koos bewust voor mij en voor dochter. Met autisme en het risico op een kind met autisme. Hij heeft daar nooit een punt van gemaakt dat het is zoals het is. Wel soms van autistisch gedrag dat hij moeilijk kan begrijpen/plaatsen in een situatie die hij zelf écht fundamenteel anders bekijkt. Dat mag hij niet bij dochter neerleggen, dat klopt. En dat ziet hij zelf achteraf ook wel.
We zijn ons er wel van bewust dat dochter opgroeit tussen ons als volwassenen. En dat we van haar niet hetzelfde kunnen en mogen verwachten als van elkaar. We doen ons best, maar dochter mag zeker ook kind zijn en krijgt de ruimte om te leren en te groeien in het leven.
En ja, ik ben ook boos geweest op mijn man. Maar als hij zelfinzicht toont en spijt heeft, dan lukt het me inmiddels ook om hem te vergeven. Ik vind samenleven op een berg wederzijdse verwijten en onderlinge boosheid en frustraties geen mooi vooruitzicht. Zonder wrijving geen glans toch?
Ja, we hoeven nog maar 4 maanden vol te houden, dan naar het voortgezet onderwijs.
Wat naar Kaas dat jouw zoon ook gepest is. Hoe redt hij het om er vrede mee te hebben?
Van mij ook heel veel sterkte met herstellen van de operatie. En dan nog de bestraling erachteraan!
Ik denk dat voor mij de grootste teleurstelling is dat de juf in groep 7 het wel voor elkaar kreeg om het pesten vrijwel te stoppen. En nu is het gewoon weer terug. Het voelt zo machteloos.
Groep 8 is gewoon vaak helemaal niet leuk. De kinderen gaan puberen en ineens is de sfeer helemaal anders. De kinderen veranderen en de vriendschappen ook. Bij ons werd de oudste niet gepest in groep 6 en 7, maar in groep 8 ineens wel en veel. Wij hebben toen ook echt het jaar uitgezeten. Kind ging naar schoolmaatschappelijk werk om het vol te houden. Dat gaf wel wat steun.
S.ndra schreef op 06-02-2026 om 04:53:
Groep 8 is gewoon vaak helemaal niet leuk. De kinderen gaan puberen en ineens is de sfeer helemaal anders. De kinderen veranderen en de vriendschappen ook. Bij ons werd de oudste niet gepest in groep 6 en 7, maar in groep 8 ineens wel en veel. Wij hebben toen ook echt het jaar uitgezeten. Kind ging naar schoolmaatschappelijk werk om het vol te houden. Dat gaf wel wat steun.
Oh dat is nog wel een goed idee om school maatschappelijk werk in te zetten!
Mvtj schreef op 05-02-2026 om 19:10:
…
Wat naar Kaas dat jouw zoon ook gepest is. Hoe redt hij het om er vrede mee te hebben?
Hij heeft online game-vriendschappen en pikt wat mee via de vrienden van broertje. Ze kennen elkaar over en weer van school en interesses, de contacten lopen via broertje. Niet dat dat heel veel is hoor, er kunnen weken zo niet maanden tussen zitten dat ze elkaar fysiek op een van de huisadressen zien om te gamen. Meestal gaat het dus online en dat is wel wekelijks of vaker en met eigen rechtstreeks contact.
Hij heeft momenteel geen behoefte aan andere vrienden geloof ik. Hij heeft genoeg ‘automatische’ sociale uitdagingen op school (verplicht en ook teamwerk), 1 club (positieve contacten en eigen keuze) en in de vulploeg (andersoortige contacten en eigen keuze en 80-90% positief plus de financiële beloning). Hij heeft moeite met vertrouwen van leeftijdgenoten. Dus of hij er vrede mee heeft dat durf ik niet te zeggen, maar hij lijkt er niet onder te lijden.
Kaassoufflee schreef op 07-02-2026 om 10:48:
[..]
Hij heeft online game-vriendschappen en pikt wat mee via de vrienden van broertje. Ze kennen elkaar over en weer van school en interesses, de contacten lopen via broertje. Niet dat dat heel veel is hoor, er kunnen weken zo niet maanden tussen zitten dat ze elkaar fysiek op een van de huisadressen zien om te gamen. Meestal gaat het dus online en dat is wel wekelijks of vaker en met eigen rechtstreeks contact.
Hij heeft momenteel geen behoefte aan andere vrienden geloof ik. Hij heeft genoeg ‘automatische’ sociale uitdagingen op school (verplicht en ook teamwerk), 1 club (positieve contacten en eigen keuze) en in de vulploeg (andersoortige contacten en eigen keuze en 80-90% positief plus de financiële beloning). Hij heeft moeite met vertrouwen van leeftijdgenoten. Dus of hij er vrede mee heeft dat durf ik niet te zeggen, maar hij lijkt er niet onder te lijden.
Wees je ervan bewust dat bewustzijn van en kunnen uiten van emoties ook lastig kan zijn met autisme. Ik heb toen ik een jaar of 15 was ook min of meer besloten dat ik geen vrienden nodig had in het leven, maar dat was meer een gevolg van dat toch niemand mij leuk leek te vinden en ik ook niet telkens teleurgesteld wilde worden of onterecht hoop wilde houden. Juist vlak daarna kreeg ik wel vriendinnen die me waardeerden om wie ik was en dat vond ik toch wel heel fijn. De periode dat ik 14/15 was en ik heel weinig sociale contacten had buiten school en sport, ervaar ik nog altijd als diep eenzaam, ook al kan ik heel goed alleen zijn.
De keerzijde is ook dat je als ouder geen vrienden voor je kind kan regelen, en zeker niet op deze leeftijd. Misschien en hopelijk komt dat nog. Ik zou hem dat enorm gunnen.
