Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Gefeliciteerd MamaE 🥳🎈🌷
Dankjewel, en voor jouw zoons veel succes met de eindexamens. Spannend, maar ook met uitzicht op een rustigere periode met minder stress. En zorg ook goed voor jezelf, dat is het allerbelangrijkste!
Even een succeservaring delen: mijn jongste zoon heeft gesolliciteerd voor een baan van 16-24 uur per week als verkoop-/winkelmedewerker in een supermarkt en is aangenomen 🙂
Hij start na zijn eindexamen en gaat daar in zijn tussenjaar het geld voor zijn vervolgopleiding verdienen. Wij hebben het collegegeld zelf al klaarliggen hoor, maar dat weet hij geloof ik nog niet. Hij heeft een duurdere computer nodig voor de opleiding (grafisch en zo) en neemt zelf zijn verantwoordelijkheid om dat te betalen. Dat is ook mooi, die is dan ook echt van hem.
De spanning loopt hier flink op met de eindexamens die eind deze week starten, zo knap dat hij tussendoor nog deze job heeft gevonden. Bij de vorige sollicitatie (andere functie en winkel) werd hij afgewezen na de online sollicitatie, dus ik hoopte zo dat hij zich daardoor niet liet afschrikken…echt een blije moeder hier!
Kaassoufflee schreef op 04-05-2026 om 18:17:
Even een succeservaring delen: mijn jongste zoon heeft gesolliciteerd voor een baan van 16-24 uur per week als verkoop-/winkelmedewerker in een supermarkt en is aangenomen 🙂
Hij start na zijn eindexamen en gaat daar in zijn tussenjaar het geld voor zijn vervolgopleiding verdienen. Wij hebben het collegegeld zelf al klaarliggen hoor, maar dat weet hij geloof ik nog niet. Hij heeft een duurdere computer nodig voor de opleiding (grafisch en zo) en neemt zelf zijn verantwoordelijkheid om dat te betalen. Dat is ook mooi, die is dan ook echt van hem.
De spanning loopt hier flink op met de eindexamens die eind deze week starten, zo knap dat hij tussendoor nog deze job heeft gevonden. Bij de vorige sollicitatie (andere functie en winkel) werd hij afgewezen na de online sollicitatie, dus ik hoopte zo dat hij zich daardoor niet liet afschrikken…echt een blije moeder hier!
Wat goed, gefeliciteerd!
MamaE schreef op 12-04-2026 om 21:01:
Ik zit even ergens mee...dochter heeft afgelopen week twee keer schroefjes in haar kaak moeten laten boren. Beide keren wel paniek, boosheid en tranen, maar ze herpakte zich redelijk snel en leek veel minder last te hebben van alle prikkels in haar mond dan we verwacht hadden. We hadden ons voorbereid op nachten met pijn, tranen en boosheid en weinig slaap.
Gisteren haar kinderfeestje gevierd en ze heeft genoten van begin tot eind. Eigenlijk had ik ergens gisteravond of vandaag wel een ontploffing verwacht, omdat deze week veel van haar gevraagd heeft.
Toen ik zei dat ik trots op haar was omdat het zo goed gegaan was ondanks alle spanning en prikkels rondom haar gebit en toen zei ze dat ze de afgelopen dagen een extra pilletje had genomen. En dat vind ik toch wel een dingetje hoor. Niet omdat het per se heel veel kwaad kan, het heeft nu heel goed uitgepakt. Maar wel dat ze uit zichzelf met de medicatie klooit en experimenteert zonder dat met ons te overleggen. En ja, ze heeft haar pillen in eigen beheer. Omdat autonomie en zelf verantwoordelijk zijn voor haar belangrijk zijn. Maar wat nu? Boos worden, medicatie weer in ons beheer houden of het zo laten en erop vertrouwen dat ze zelf prima kan inschatten wat ze nodig heeft.
Ik ben hier wat dubbel over. Je complimenteert haar met hoe ze ermee omgaat. Daarmee leg je toch een lat neer van wat goed is, en wat niet zo goed is. En zij wil het dan toch goed doen. En neemt daarvoor extra medicatie, geeft dat eerlijk aan en dat vind jij dan weer niet goed. Zou je niet wat minder moeten normeren naar haar toe, dat ze emoties gewoon mag hebben en uiten zonder dat er steeds een meetlat naast gaat? En altijd is er weer iets niet goed (want nu pakte het medicijngebruik goed uit, en frons jij toch weer je wenkbrauwen), maar ondertussen moet zij het allemaal maar zelf zien te rooien. Maar dan wel exact op de manier die jij voor ogen had.
Als die medicatie niet veel voorstelt, waarom dan je er druk om maken? Zij moet zich op een of andere manier zien te managen. Je noemt het klooien, maar misschien is het wel logisch dat ze meer nodig heeft als de tijden zwaarder zijn. En ze wordt zelf ook groter, en er staat niet steeds een arts naast te kijken hoeveel ze exact op dit moment nodig heeft. Ze voelt het zelf aan blijkbaar. Vertrouw haar toch eens gewoon, en daar hoort af en toe een fout maken ook bij (en dit was in mijn ogen geen fout, trouwens).
Iets minder er bovenop zitten zou haar wel meer lucht geven.
AnnaPollewop schreef op 05-05-2026 om 14:27:
[..]
Ik ben hier wat dubbel over. Je complimenteert haar met hoe ze ermee omgaat. Daarmee leg je toch een lat neer van wat goed is, en wat niet zo goed is. En zij wil het dan toch goed doen. En neemt daarvoor extra medicatie, geeft dat eerlijk aan en dat vind jij dan weer niet goed. Zou je niet wat minder moeten normeren naar haar toe, dat ze emoties gewoon mag hebben en uiten zonder dat er steeds een meetlat naast gaat? En altijd is er weer iets niet goed (want nu pakte het medicijngebruik goed uit, en frons jij toch weer je wenkbrauwen), maar ondertussen moet zij het allemaal maar zelf zien te rooien. Maar dan wel exact op de manier die jij voor ogen had.
Als die medicatie niet veel voorstelt, waarom dan je er druk om maken? Zij moet zich op een of andere manier zien te managen. Je noemt het klooien, maar misschien is het wel logisch dat ze meer nodig heeft als de tijden zwaarder zijn. En ze wordt zelf ook groter, en er staat niet steeds een arts naast te kijken hoeveel ze exact op dit moment nodig heeft. Ze voelt het zelf aan blijkbaar. Vertrouw haar toch eens gewoon, en daar hoort af en toe een fout maken ook bij (en dit was in mijn ogen geen fout, trouwens).
Iets minder er bovenop zitten zou haar wel meer lucht geven.
Hmm...ja misschien wel. Ze mag ook heus wel emoties hebben, boos zijn, verdrietig, huilen etc. En dat extra pilletje was slim bedacht, maar ik viel er vooral over dat ze het zonder overleg deed. Inmiddels met de arts gebeld die het voorschreef en die zei dat het prima kon, maar dat ze het wel moest overleggen met ons zodat, stel ze reageert er niet goed op, we het wel kunnen melden.
Ik merk wel dat het stukje 'het is voor jou nooit goed genoeg hoe ze het doet' me wel raakt, omdat dat precies is waar ik zelf ook mee worstel in het leven. En dat doe ik nu mijn meisje ook aan, terwijl ik dat niet wil. Maar ik kan ook niet zonder meer beloven dat het me lukt om het anders te doen.
Gewoon een kort gesprekje zou in dit geval toch prima zijn? Dat je het heel slim vindt van haar dat ze er aan gedacht heeft om een extra pilletje te nemen. Top! Dat ze het een volgende keer wel even moet overleggen, omdat je soms last kunt krijgen als je meer of minder neemt van medicatie. Bijv. duizelig of vermoeid of misselijk. Dan kunnen jullie samen kijken wat handig is om te doen.
Boos worden is nooit de oplossing als het gewoon bespreekbaar gemaakt kan worden. Uitleggen en overleggen is (bijna) altijd een betere optie.
Ik vind jullie dochter heel dapper en snap jou ook. Het is soms echt moeilijk om te weten wat het beste is in een situatie.
Pfff...helemaal ruk weer hier. Dochter moest vanaf vandaag haar beugels weer gaan dragen, daar had ze geen zin in en uit recalcitrantie of frustratie heeft ze de banden van de buitenboordbeugel doorgeknipt. Kwam ze ook heel demonstratief laten kijken. Ortho gebeld en we kunnen morgenmiddag even terecht. Ik laveer momenteel enorm tussen boosheid en begrip. Want ze doet dit niet zomaar. En die 'stoere' buitenkant van 'boeiend, niemand legt me dingen op, ik bepaal zelf wel wat ik doe' is waarschijnlijk eigenlijk gewoon het verbloemen van emoties en onmacht.
MamaE schreef op 06-05-2026 om 17:50:
Pfff...helemaal ruk weer hier. Dochter moest vanaf vandaag haar beugels weer gaan dragen, daar had ze geen zin in en uit recalcitrantie of frustratie heeft ze de banden van de buitenboordbeugel doorgeknipt. Kwam ze ook heel demonstratief laten kijken. Ortho gebeld en we kunnen morgenmiddag even terecht. Ik laveer momenteel enorm tussen boosheid en begrip. Want ze doet dit niet zomaar. En die 'stoere' buitenkant van 'boeiend, niemand legt me dingen op, ik bepaal zelf wel wat ik doe' is waarschijnlijk eigenlijk gewoon het verbloemen van emoties en onmacht.
En startende pubertijd; ze is nu ook op een leeftijd gekomen dat ze anders gaat handelen in situaties die haar niet zinnen.
Gingergirl schreef op 06-05-2026 om 19:33:
[..]
En startende pubertijd; ze is nu ook op een leeftijd gekomen dat ze anders gaat handelen in situaties die haar niet zinnen.
Oh ja, echt feest dit. Nu al klaar mee.
Man was boos op haar en vond dat ze een deel van de kosten voor dit grapje (wat de verzekering niet gaat betalen, en terecht) zelf mag dragen. Dochter bleef nogal hangen in haar 'grote mond bui'. Het boeide haar niet, ze ging morgen ook niet meewerken bij de ortho en ze was helemaal klaar met alles en ook met ons, want ze wist best dat we haar maar irritant, vermoeiend en brutaal vonden. Nou, vandaag wel ja.
MamaE schreef op 07-05-2026 om 00:13:
[..]
Oh ja, echt feest dit. Nu al klaar mee.
Man was boos op haar en vond dat ze een deel van de kosten voor dit grapje (wat de verzekering niet gaat betalen, en terecht) zelf mag dragen. Dochter bleef nogal hangen in haar 'grote mond bui'. Het boeide haar niet, ze ging morgen ook niet meewerken bij de ortho en ze was helemaal klaar met alles en ook met ons, want ze wist best dat we haar maar irritant, vermoeiend en brutaal vonden. Nou, vandaag wel ja.
Tja dat is echt puber gedrag. Sterkte vandaag bij de ortho.
Ik snap de reactie van je man van dat betalen, maar besef wel dat het ook averechts kan werken en meer van dit gedrag in de hand kan gaan werken. Het zal niet zijn bij je dochter van; o jee nu moet ik zelf betalen nou dan doe ik het nooit meer. Zo denken pubers niet.
Gingergirl schreef op 07-05-2026 om 06:29:
[..]
Tja dat is echt puber gedrag. Sterkte vandaag bij de ortho.
Ik snap de reactie van je man van dat betalen, maar besef wel dat het ook averechts kan werken en meer van dit gedrag in de hand kan gaan werken. Het zal niet zijn bij je dochter van; o jee nu moet ik zelf betalen nou dan doe ik het nooit meer. Zo denken pubers niet.
Dankjewel. Ik snap de reactie van mijn man ook, maar ik betwijfel of het helpend is.
Of het helemaal aan de puberteit ligt weet ik niet, ze doet dit niet zomaar. Dat is net zoiets als wanneer ze met haar bril gooit uit frustratie of zichzelf pijn doet, dan kun je haar daar een 'boete' voor geven, maar daarmee leert ze het waarschijnlijk niet af, hooguit wordt ze nog gefrustreerder, bozer en verdrietiger. De verbinding met haar is denk ik vele malen belangrijker dan dat ze er wat van leert. Al moet ze dit soort grapjes niet wekelijks gaan flikken, want dan wordt het wel heel prijzig.
MamaE schreef op 07-05-2026 om 13:43:
[..]
Dankjewel. Ik snap de reactie van mijn man ook, maar ik betwijfel of het helpend is.
Of het helemaal aan de puberteit ligt weet ik niet, ze doet dit niet zomaar. Dat is net zoiets als wanneer ze met haar bril gooit uit frustratie of zichzelf pijn doet, dan kun je haar daar een 'boete' voor geven, maar daarmee leert ze het waarschijnlijk niet af, hooguit wordt ze nog gefrustreerder, bozer en verdrietiger. De verbinding met haar is denk ik vele malen belangrijker dan dat ze er wat van leert. Al moet ze dit soort grapjes niet wekelijks gaan flikken, want dan wordt het wel heel prijzig.
Het zijn 2 verschillende dingen. A: je mag geen spullen kapot maken, daar zit een consequentie aan. B: waarom doe je het, en bij die waarom zit de verbinding.
'Dat wat je DOET vind ik niet goed dat weet je, daar hebben we het vaker over gehad daarom moet je nu meebetalen aan herstel, WAAROM je het doet probeer ik te begrijpen en hoe kan ik je helpen om dat anders op te lossen dan dingen kapot te maken.'
Nou, dat was me het middagje wel weer zeg...Dochter bloedchagrijnig, hele rit nukkig voor zich uit zitten kijken. De ortho was gelukkig wel heel begripvol en nam ons even mee naar een apart kamertje. Op de vraag waarom ze dit gedaan had snauwde ze dat ze het onzin vond om haar beugels nog te dragen voor de tijd tot ze slotjes kreeg. Overigens moet ze de buitenboordbeugel alsnog blijven dragen met de slotjes en dat wist ze, maar daar was ze het ook niet mee eens en ze was niet voornemens mee te gaan werken.
De ortho heeft haar toen een voorstel gedaan; totdat de slotjes geplaatst worden moet ze de losse beugel hele dagen dragen en mag ze de buitenboordbeugel even weglaten, want de boog moet dan sowieso vervangen worden door een met langere pootjes. Dan zitten er nieuwe banden bij, hoeven we die niet los aan te schaffen voor twee weken.
Daarna weer wel en als alles goed blijft gaan, mag ze rond de zomer afbouwen naar alleen 's nachts. Daar heeft dochter uiteindelijk met tegenzin mee ingestemd.
Ze bleef echter boos en nukkig, dus ik heb haar even naar haar kamer gestuurd en toen ik even later bij haar kwam zitten, kwam er een enorme huilbui. Ze was vooral heel moe van alle ingrepen, telkens pijn en gedoe, van alles moeten wat niemand anders hoefde, altijd maar tegenslag, altijd maar anders zijn...en toen zat ik opeens met haar mee te huilen. Maar ze werd daarna wel rustiger, meer ontspannen en zichzelf. En dan zie ik toch ook haar kwetsbaarheid, door die façade van boosheid en frustratie heen.
Mijn man vindt echter dat ze 'er goed mee weg is gekomen' en dat ze teveel in haar zieligheid en slachtofferrol blijft hangen en dat ik dat faciliteer. Daar hebben we al eens eerder woorden over gehad en ik wil er niet telkens ruzie over maken.
Je kan een machtsspel spelen met je kind of je kan de verbinding zoeken en haar verzet breken. We hebben het daarnaast ook gehad over de kosten van dingen die ze stuk maakt. Dat dat niet goedkoop is en dat ze wanneer dat nodig is, daar ook aan mee zal moeten betalen. Dat snapte ze wel en het was ook niet haar bedoeling om ons op kosten te jagen.
Na het eten vond ze het toch even lastig om de beugel weer in haar mond te doen, maar daar was mijn man heel hard in; we hebben een afspraak en daar houd je je aan. Klaar nu met moeilijk doen en zielig zijn.
MamaE schreef op 07-05-2026 om 19:45:
Nou, dat was me het middagje wel weer zeg...Dochter bloedchagrijnig, hele rit nukkig voor zich uit zitten kijken. De ortho was gelukkig wel heel begripvol en nam ons even mee naar een apart kamertje. Op de vraag waarom ze dit gedaan had snauwde ze dat ze het onzin vond om haar beugels nog te dragen voor de tijd tot ze slotjes kreeg. Overigens moet ze de buitenboordbeugel alsnog blijven dragen met de slotjes en dat wist ze, maar daar was ze het ook niet mee eens en ze was niet voornemens mee te gaan werken.
De ortho heeft haar toen een voorstel gedaan; totdat de slotjes geplaatst worden moet ze de losse beugel hele dagen dragen en mag ze de buitenboordbeugel even weglaten, want de boog moet dan sowieso vervangen worden door een met langere pootjes. Dan zitten er nieuwe banden bij, hoeven we die niet los aan te schaffen voor twee weken.
Daarna weer wel en als alles goed blijft gaan, mag ze rond de zomer afbouwen naar alleen 's nachts. Daar heeft dochter uiteindelijk met tegenzin mee ingestemd.
Ze bleef echter boos en nukkig, dus ik heb haar even naar haar kamer gestuurd en toen ik even later bij haar kwam zitten, kwam er een enorme huilbui. Ze was vooral heel moe van alle ingrepen, telkens pijn en gedoe, van alles moeten wat niemand anders hoefde, altijd maar tegenslag, altijd maar anders zijn...en toen zat ik opeens met haar mee te huilen. Maar ze werd daarna wel rustiger, meer ontspannen en zichzelf. En dan zie ik toch ook haar kwetsbaarheid, door die façade van boosheid en frustratie heen.
Mijn man vindt echter dat ze 'er goed mee weg is gekomen' en dat ze teveel in haar zieligheid en slachtofferrol blijft hangen en dat ik dat faciliteer. Daar hebben we al eens eerder woorden over gehad en ik wil er niet telkens ruzie over maken.
Je kan een machtsspel spelen met je kind of je kan de verbinding zoeken en haar verzet breken. We hebben het daarnaast ook gehad over de kosten van dingen die ze stuk maakt. Dat dat niet goedkoop is en dat ze wanneer dat nodig is, daar ook aan mee zal moeten betalen. Dat snapte ze wel en het was ook niet haar bedoeling om ons op kosten te jagen.
Na het eten vond ze het toch even lastig om de beugel weer in haar mond te doen, maar daar was mijn man heel hard in; we hebben een afspraak en daar houd je je aan. Klaar nu met moeilijk doen en zielig zijn.
Jeetje dat klinkt weinig empathisch van je man, een beetje meer inlevingsvermogen mag best. Het is nog maar een kind, geen kleine volwassene. En waarom moet ze naar haar kamer als ze boos en nukkig is? Ik zou haar wat meer ruimte geven om zichzelf te kunnen zijn, met alle emoties van dien. Elkaar wat meer met rust laten en niet alles bespreken en analyseren lijkt me veel gedoe besparen. Dan is het voor jullie ook wat beter te behappen allemaal.
