26 jarige dochter trouwt/woont in buitenland
Hallo moeders,
Drie jaar geleden woonde mijn dochter samen met een jongen die ze na de scheiding van haar vader en mij, had leren kennen. De relatie liep niet lekker maar ze vond het moeilijk deze te beëindigen, in plaats daarvan besloot ze haar grenzen te verleggen en haar 9-5 baan op te zeggen en in het buitenland te gaan werken. Door de afstand durfde ze ook haar relatie te beëindigen. Het was een goeie jongen maar ze waren te jong en ieder nog volop in ontwikkeling.
In het buitenland werkte ze een paar maanden op locatie en ontmoette daar een Griekse jongen die voor dezelfde organisatie werkte. Ze werden verliefd, en tegen het eind van het seizoen en project, besloten zij te blijven i.p.v. naar huis te keren. Mijn dochter vond een baan bij een Nederlandse organisatie en woont er sinds die tijd samen met haar Griekse vriend. Een intelligente en lieve jongen die echt gek is op haar, ze hebben een goede klik. De locatie is prachtig, ze verdient goed, haar vriend heeft inmiddels een leuke baan, ze wonen klein, maar ze zijn aan de toekomst aan het bouwen. Mijn dochter is dit najaar 2 weken naar Nederland gekomen met haar vriend, en verbleef bij mij en mijn partner in huis.
Daar liet ze doorschemeren te willen trouwen, ze kennen elkaar inmiddels 2 jaar.
Afgelopen Kerst reisden ze af naar Griekenland waar zijn familie vandaan komt, en verblijven daar 2 weken. De dag na hun aankomst belde mijn dochter en haar vriend ons op, om dolgelukkig te vertellen dat hij haar ten huwelijk had gevraagd. Wij waren blij voor hun, alhoewel gemengde gevoelens uiteraard. Dit blijft een afstandsrelatie met mijn dochter, en waarschijnlijk met toekomstige kleinkinderen.
Het contact was na de scheiding een tijdje lastig. Ze was 15 en het was lastig voor ons allen om bij te sturen, maar het is gelukt. Zij en haar broer zijn sneller zelfstandig geworden dan nodig, daar voel ik me nog rot over. Ik heb hard gewerkt aan mijzelf en herstel van de relatie met de kinderen na de scheiding, toch is het nooit meer hetzelfde geworden (kan ook niet).
Ze woont nu ver weg, en belt/belde regelmatig, toch voel ik en merk ik dat ik niet meer alles van haar leven goed kan volgen of helemaal begrijp. De afstand lijkt groter te worden. Ik moet voor mijn gevoel alle zeilen bijzetten om het contact te onderhouden, op afstand is dat best lastig.
Op 1e kerstdag had ik haar gevraagd of ze met haar vriend om een bepaalde tijd kon bellen, haar opa en oma , broer en zijn vriendin, waren er allemaal voor de kerstbrunch. Ik wilde haar en haar vriend verrassen op een gezamenlijke toast zodat ze konden zien dat we blij waren met hun geluk. Toen ze belde stond ze in de tuin van haar Griekse familie, het leek alsof ze zich verplicht voelde te bellen. Ik vroeg haar of ze haar partner er even bij wilde halen, en dat wij allen op hen wilden toasten, waarop ze door de tuin naar hem toeliep waar hij op de achtergrond stond te barbecueën. Ze vroeg hem niet bij haar te komen staan, ondanks mijn verzoek en de intentie om op hen te proosten, het moment viel dan ook in een leeg gat, waarop ik kort hen geluk wenste namens ons als familie en we allen heel blij waren voor hen. Mijn dochter ‘liet het over zich heen komen’ leek niet echt betrokken, haar vriend stond op de achtergrond te barbecueën en keek niet op of om.
Ik heb mijn teleurstelling gemaskeerd, maar heb wel verdriet van dit moment en vraag mij de laatste dagen af: is dit nou het ‘lege nest syndroom’?
Ik ben verdrietig, omdat ik een bepaalde nabijheid mis, maar ook niet kan forceren, en zij die ook niet nodig lijkt te hebben.
Ik deel dit verhaal in de hoop op wat herkenning, of, mogelijk wat advies voor hoe ik hiermee om kan gaan.
Het voelde na de scheiding al, achteraf, dat ik de kinderen al een stuk moest loslaten door het co-ouderschap. Toch waren zij voor mij het belangrijkste in die periode, waarin ik veel verloren heb, om voor te vechten en te bestaan.
Nu lijkt het, alsof ik ze helemaal moet loslaten. Het voelt alsof ik haar ga verliezen.
Ik weet, het klinkt vrij pathetisch maar toch, ik vraag me af, wat is verder dan het nut van het leven, als je je kinderen bijna niet meer spreekt.
Zijn er hier moeders die dit herkennen, mensen die advies kunnen geven?
Dank je wel!
Griekenland is (tegenwoordig) toch niet meer zo ver weg? Volgende Kerst kun je misschien daar vieren.
In mijn vriends familie gaan al generaties lang in het buitenland wonen. Zijn jongste zus 40 jaar geleden naar Nieuw Zeeland, zijn nichtje (3e generatie) onlangs naar Australië.
Je gaat haar niet verliezen, je krijgt er een vakantie-adres bij. Het is zo eenvoudig en goedkoop tegenwoordig contact te houden met appen, beeldbellen. Je hoeft niet meer te smachten naar een luchtpostbrief of een telefoongesprekje van 5 minuten voor 10 euro/minuut.
Nou, Beterlaat2021!, zo lees ik het niet hoor: dat deze moeder het contact niet verliest, maar er een vakantieadres bij krijgt. Het klinkt wél als verlies van contact. En nee, dat hoeft niet perse te komen door de afstand. Ook ondanks afstand kun je je verbonden voelen.
Wat je schrijft over het toastmoment is zoiets: dat had een heel mooi moment van verbondenheid kunnen zijn, ondanks de fysieke afstand. Maar blijkbaar voelde je dochter dat niet zo, of stond ze er niet voor open.
Je zegt dat je alle zeilen bij moet zetten om het contact te onderhouden. Ik weet niet of het zo werkt. Volgens mij moet het wederkerig zijn. Je kunt een goed contact, een warme relatie, niet afdwingen.
Minder contact betekent nog niet dat je haar gaat verliezen, mogelijk heeft ze slechts tijdelijk behoefte zelf en alleen haar leven vorm te geven.
Maar op basis van wat je schrijft, snap ik dat het wel zo voelt.
Het nut van je leven zit in jouzelf. Ik heb nog nooit gedacht dat dat zou zitten in hoe vaak ik mijn kinderen spreek. Kinderen zijn van zichzelf, mogen hun eigen leven vormgeven. Fijn als jij daar een (stevige) plek in krijgt. Maar als ze wat rust of afstand willen, kun je die plek niet afdwingen. Wel blijf jij voor altijd hun moeder. Die 'status ' heb en houd je.
Mijn advies zou zijn om wat minder te vechten, haar wat met rust te laten. En zelf rust en geloof vinden in het feit dat je ondanks minder contact wél altijd haar moeder bent. En dat een relaties nu eenmaal veranderen, en ook weer (opnieuw) sterker kunnen worden. Maar mogelijk nu (nog) even niet. Ondertussen kun je zoeken naar nut en zingeving in andere zaken, andere contacten, hobbys of vrijwilligerswerk. Dat lijkt me voor je dochter ook wat lucht geven: het geluk van haar moeder hangt niet van haar af, ook zélf kan haar moeder een fijn leven maken.
Griekenland is maar een paar uurtjes vliegen dus zo dramatisch is het ook weer niet. Daarnaast denk ik dat je dit issue ook zou hebben als ze nog thuis woonde bij je. Volgens mij wil zij zelf meer afstand nemen van je. En dat is ook goed. Dat hoort bij volwassen worden. Misschien moet jij iets nieuws in je leven vinden om je op te richten. Een nieuwe levensfase breekt voor je aan en dat kan eng zijn maar ook heel mooi.
Het is niet netjes van die jongen, als hij jullie goed kent (zoals ik het begrijp heeft hij eerder 14 dagen bij jullie gelogeerd) hij niet even zijn hand opsteekt, zegt "dag ma, ik wens jullie een fijne kerst daar in Nederland", en vervolgens: "maar ik moet nu weer terug anders brandt het vlees aan, maar nogmaals..". Dus zelfs al heb je niets te zeggen, dan kan je nog wel groeten.
Maar goed, belangstelling en spontaniteit moeten vanzelf komen anders is het niets waard. Misschien kan je nog even informeren of "alles goed is tussen ons" zodat je je niet je telkens hoeft af te vragen of er een reden zit achter de nonchalante houding maar misschien dacht je dochter alleen: "ik bel weleens op een minder druk tijdstip; dat begrijpt ze wel", en was het een communicatiemisverstand.
Hoe dan ook: een gesprek kan alleen maar bestaan als beide partijen het even leuk vinden en anders moet het snel stoppen. Degene die het minder goed uitkomt heeft het beslissende woord. En dan moet de ander zich erbij neerleggen. Zo zijn de ongeschreven regels. Dus ik zou wel vragen of het uitkomt.
En daarna niet overdrijven. Misschien was je dochter altijd al een pleaser totdat ze door de scheiding op zichzelf werd teruggegooid en ze nu denkt: "maar nu moet ik er wel altijd ineens zijn". Je weet het niet wat er speelt. Iedereen heeft te maken met oud zeer, dus ik zou er wel rekening mee houden maar je leven er niet door laten verpesten. We zijn allemaal maar mensen die meestal hun best doen maar niet altijd 100% perfect in alles slagen.
Wat een mooie reactie van TrefleQ.
Je hebt nu verdriet doordat dingen anders zijn gelopen dan je had gehoopt en verwacht en dat is pijnlijk. Neem de tijd om dat onder ogen te zien.
Wat zingeving betreft: geen kinderen hier en een heel zinvol leven. Je voelt dit nu even zo, maar als je je verdriet los hebt kunnen laten en je staat er voor open, zullen er nieuwe dingen ontstaan in je leven, die ook heel zinvol zijn.
Als je in het buitenland bent/woont voelt het heel anders dan wanneer je de 'overgebleven' familie in Nederland bent. Voor jou is er iets verandert doordat je dochter niet meer in de buurt woont, maar voor je dochter is haar hele leefsituatie verandert.
Maar als je kinderen je reden zijn om voor te bestaan, lijkt het me verstandig om aan jezelf te gaan werken en je eigen belang te zien. Daarnaast is de band van een ouder naar kind anders dan andersom.
(Tip: boek De fontein).
Ik snap dat het lastig is dat ze uitvliegt. Maar zo te lezen is ze hartstikke gelukkig en gaat het heel goed met haar. Dat het telefoongesprek niet helemaal ging zoals jij graag had gewild begrijp ik wel. Voor jou is dat heel belangrijk maar zij zit ver weg, is met haar eigen dingen bezig en moet weglopen uit wat ze daar aan het doen is om jullie te bellen. Voor haar was het waarschijnlijk veel handiger geweest op een ander moment.
Zij heeft een eigen leven opgebouwd, nu wordt het tijd dat jij dat ook weer gaat doen. Je dochter is niet verantwoordelijk voor jouw geluk. Zou je echt willen dat ze haar huidige leven wat haar gelukkig maakt opgeeft om bij jou in de buurt te gaan wonen?
je schrijft dat je niet alles meer meemaakt uit haar leven. Dat het anders geworden is. Dat lijkt me een normaal iets bij het volwassen worden. Het gaat vast nog verder vanwege de afstand maar ik lees ook:
- ze belt regelmatig
- ze is in het najaar twee weken met haar vriend bij jullie geweest
- na haar verloving heeft ze jou heel enthousiast opgebeld
Natuurlijk is de afstand groter als je zou willen, natuurlijk heb je minder contact als je zou willen. Natuurlijk was het fijn geweest als je met haar had kunnen proosten op hun geluk (had je dochter dit door, op een telefoon schermpje is dit onduidelijk en ze zat ook in een kerstviering in Griekenland). Je mag hier ook best verdriet om hebben.
Kijk ook naar wat er wel is en koester dat ook. Ze bent zelf, ze komt naar huis, met haar vriend, ze belt je zelf op een speciaal moment. Het klinkt niet alsof je er alleen zelf aan trekt. Het klinkt wel alsof je meer zou willen en er verdriet van hebt dat je dochter kiest voor een leven ver weg. Dat mag er ook zijn.
Ben je zelf al eens bij haar bezoek geweest?
'Ik weet, het klinkt vrij pathetisch maar toch, ik vraag me af, wat is verder dan het nut van het leven, als je je kinderen bijna niet meer spreekt.'
Ik vind dit nogal dramatisch, niet alleen tegenover je dochter, maar je hebt ook nog een zoon. Is die dan helemaal weggevallen.
Griekenland is tegenwoordig niet zo heel ver, maar het ligt er ook aan waar ze gaat wonen. Sommige eilanden zijn buiten het toerismeseizoen nauwelijks bereikbaar hoorde ik van mijn tante, haar dochter woont daar.
Je dochter heeft een schoonfamilie gevonden waarmee ze het gelukkig goed kan vinden. De dynamiek in die schoonfamilie is waarschijnlijk heel anders dan jij (en ik) gewend bent. Samen lekker buiten barbecueën is nu eenmaal iets anders dan met elkaar in één ruimte aan tafel zitten. Die familie wordt belangrijk voor haar. Ik denk dat het voor jou even zoeken wordt naar jouw plekje in haar leven, hoe je daarmee omgaat. Je mag best eerlijk zijn over je verdriet, dat je haar mist etc., want dat is jouw kant van het verhaal. Maar laat het niet zo klinken dat het iets is wat zij dan moet oplossen. Vertel dan ook hoe je zoekt naar een oplossing voor jezelf.
Afgezien van facetime heb je ook nog altijd een ouderwetse manier van contact houden: brieven schrijven, met foto's over jouw leven, eenvoudige dingen zoals ijs op het water, krokusjes die uitkomen, alles wat in jouw leven betekenisvol kan zijn. Ik bedoel vooral: zorg dat het in de contacten die je hebt met haar het niet eenzijdig is (zij moet jouw vragen en verlangens beantwoorden) maar tweezijdig: verschijn in het contact wie je bent als haar moeder, maar ook als vrouw die haar eigen leven leidt.
Nu op naar de bruiloft. Kijk even wat je met haar kunt doen. Misschien samen de jurk uitzoeken? Of heb je een mooi, betekenisvol sieraad dat je haar graag wil geven?
En ja, dat is loslaten, maar het is ook andere dingen ervoor terugkrijgen: zien hoe je kinderen een eigen leven krijgen is ook heel mooi. en zelf weer meer je eigen leven kunnen ontwikkelen ook. Een nieuwe fase, met nieuwe mogelijkheden.
Hoe je de band met volwassen kinderen goed houdt kan complex zijn, waar doe je als ouder goed aan en wat moet je laten.
Jij vond een toast op eerste kerstdag een leuk idee en wilde daar een familie momentje van maken gepland op een tijdstip dat jou goed uitkwam maar heb jij je dochter en haar vriend ook gevraagd of dat tijdstip ook in hun dagplanning paste.
Ze waren op vakantie bij zijn familie en wonen normaal in een ander land en gaven nu zijn familie de volle aandacht. Zij haddden net op dat moment iets anders gepland en je dochter belde wel even maar haar vriend was op dat moment gewoon midden in een activiteit met zijn familie en daar gaf hij zijn volledige aandacht aan.
Ik heb een goede band met mijn kinderen heb regelmatig contact met ze maar wacht gewoon soms op mijn beurt en overleg of iets uitkomt.
Je zit nu in een levensfase waarin jij niet meer de belangrijkste persoon voor je kinderen bent en je moet zelf voor de invulling van jouw leven zorgen.
Ik heb nadat mijn kinderen zijn uitgevlogen weer oude hobby's opgepakt en ben een nieuwe sport gaan beoefenen.
Je mag best verdrietig zijn dat het anders gaat dan je had gehoopt.
Wat is de reden dat de scheiding de band tussen jou en de kinderen negatief beinvloed heeft? En ze sneller zelfstandig waren dan nodig? Dit hoeft namelijk niet zo te gaan.
Zo’n gezamenlijke toast ziet er leuk uit in films maar in de praktijk werkt dat meestal anders. Als mijn kind belt, sta ik meestal te koken, dus dan praten we terwijl ik in pannen roer. Of we wandelen door het huis op zoek naar een kat. Als ik bel wordt het overigens zelden opgenomen, dan is ze altijd druk. Tja, zo gaat dat. Soms spreek ik haar drie weken niet en soms drie keer per week. We zien elkaar drie à vier keer per jaar, ongeveer de helft van de keren komt ze hierheen.
Ik lees mee (dochter en vriend hebben emigratieplannen naar Nieuw Zeeland).
Maar of emigratie het probleem is, deze post doet me denken aan wat ik voelde toen mijn zoon op zichzelf ging wonen een buurt 1,5 km verderop en we opeens heel weinig contact hadden. Het losmaakproces ging even hard toe, maar alles is goedgekomen, we moeten onze draai vinden in onze nieuwe verhouding tot elkaar.
Mijn kinderen bellen niet graag, 't is meest appen en daar gaat soms belangrijke nuances verloren, dat is wel een nadeel merk ik.
Dank jullie wel voor jullie reacties. Het is is fijn om alle gezichtspunten te lezen, waarin ik veel herken!
Natuurlijk is het zo dat ik weet, en ook zelf vind, dat kinderen hun vleugels uit moeten slaan. Dat hoort bij het leven en is gezond. Ik zou het heel vervelend vinden als kinderen hun ouders bellen of contact hebben uit een soort plichtsbesef, dat ze dat op Kerstdag deed is misschien wel het geval geweest. Ik had vooraf wel gevraagd of het haar uitkwam rond die tijd, maar ben me er ook van bewust dat ze het misschien niet leuk vond of haar vriend zich er ongemakkelijk bij heeft gevoeld. Hij groette overigens wel, maar bleef zogezegd op afstand.
Ik ben in de 2 jaar dat ze daar woont overigens 2x die kant opgevlogen. Haar vader ook een keer en haar broer en mijn zus ook.
Zij doen eigenlijk niks verkeerd, ik ook niet denk ik. Het is gewoon zoals het is.
Ik zoek denk ik herkenning voor mijn gevoel. En advies; zijn er ook moeders die dit hebben meegemaakt of dit gevoel hebben ervaren van, wat is het leven nog de moeite waard als je kinderen (mijn zingeving vroeger en nu nog steeds) minder/niet meer op de voorgrond staan, en je je leven anders zin moet geven.
En ook, hoe ervaren, en doen andere moeders het contact in deze fase.
Ik dring mij overigens niet op, in dit enkele geval maakte ik een uitzondering om haar te verrassen. Maar het is denk ik meer het gevoel dat daarna kwam, soort besef van, je rol is een soort van klaar ofzo. En nu?
Mijn zoon is me ook dierbaar en andersom houdt hij ook van mij. Hij belt niet vaak, is ook oké ergens, maar toch ben ik bang het contact te verliezen.
Ik ben een zoekende moeder, waarin ik mijn eigen behoefte voel van contact hebben met mijn kinderen en ook hun leven en behoefte daarin wil respecteren. Zij hebben daarin minder behoefte dan ik. Duidelijk.
Na de scheiding was het contact met hun vader en mij niet goed, de kinderen hebben er wel last van gehad. Ik heb een burn-out gehad waardoor ik toen niet helemaal beschikbaar kon zijn in een periode waarin er al veel veranderde in hun leven. Ik heb hard aan mijzelf gewerkt, en daarna gezorgd dat ik de boel weer op de rit kreeg. Zij, en mijn gezondheid, waren voor mij de motor om te blijven gaan. Nu valt dat voor mijn gevoel weg, ze hebben me niet nodig (gelukkig maar). Mijn vraag is dan ook, ondanks dat dit allemaal normale ontwikkelingen en processen zijn, hoe doen anderen dat? Herkennen zij dit ‘verlies van betekenis’ en hoe zijn zij dit aangegaan?
Ik heb een lieve partner, een fijn huis, na een lange loopbaan beb ik nu op zoek naar andere invulling van werk.
Ik heb door de scheiding en burn-out destijds veel contacten verloren. Een beetje het geloof verloren ook in mensen en het doel van het leven.
Nu zijn de kinderen volwassen, en ik mag en heb de vrijheid om te doen en laten wat ik wil, toch voelt het een soort van waarvoor dan, wat is nu de bedoeling? Waar haal ik mijn plezier uit!
Het is misschien makkelijk om hier over te oordelen. Het zijn kwetsbare vragen en niet makkelijk om te erkennen dat ik dit voel en ervaar, en hier te delen. Een lang verhaal! Toch doe ik het.
Wie herkent het nog meer, en, wie heeft advies? Dank jullie wel voor jullie reacties!