Ergernisjes met oudste zoon
Ik heb met mijn oudste zoon vaak kleine ergernissen, ik denk dat dat niet eens het goede woord is, we zijn heel snel gekwetst ofzo door elkaar.
Situatie: we hebben 2 zoons waarvan 1 er thuis woont (23)en de oudste (bijna 26) al heel lang op zichzelf. Inmiddels goede baan, huis, vriendin.
Nu was hij er eergisteren even wat ik super leuk vond en hij bleef eten. Op een gegeven moment hadden we een gesprek (om privacy redenen laat ik het onderwerp even weg) en onderwijl ging hij over het onderwerp iets op chatgpt opzoeken. En vervolgens voorlezen. Nu hadden mijn partner en ik datzelfde al eerder gedaan die dag, dus ik zei tegen hem : wij hebben het ook opgezocht maar daar komt toch uit dat....
Waarop hij zei: ik was nog niet uitgepraat.
Ik zei nee maar je hebt hetzelfde opgezocht als wij. Hij nogmaals : ik wil nog even mijn punt maken en jij valt me in de reden.
Nu wordt dat door hen vaker gezegd. En dat kwetst me heel erg. Als de jongens samen zijn is er qua volume geen doorkomen aan (maar dat vind ik ook wel leuk hoe ze dan met elkaar omgaan) maar verder ben ik niet heel veel aan het woord, ik weet niet. Is het niet zo dat je dat wel vaker hebt als je met meerdere mensen bent dat er dan een eens iemand het gesprek weer overneemt? Natuurlijk heb je beleefdheidsnormen, als iemand een emoties verhaal verteld dan stel je vragen enzo. Ik was benieuwd hoe dat bij jullie gaat. Ik weet niet waarom het me zo kwetst en verdrietig maakt en ergens ook wel een beetje van waarom zo tegen je moeder. Maar goed ik worstel nog steeds met een moeilijke jeugd dus dat speelt altijd mee.
Zo heb ik met hem wel vaker van die kleine issues. Ik vind het erg wennen om met een ineens volwassene om te gaan.
ToetieToover schreef op 19-12-2025 om 17:56:
Het lijkt mij op een machtsstrijd. Zoon gebruikt de ‘macht van kennis’ en moeder gebruikt de ‘respect voor je ouders macht’. Ondertussen gaat het dus helemaal niet over chatGPT.
Ja dat gevoel heb ik ook. Herkenbaar ook, jonge mensen die je wil overbluffen met kennis die ze ergens hebben opgediept. Ik laat het altijd gaan, geen zin in een machtsstrijd. En vaak hoor ik ook interessante nieuwe dingen, andere keren denk ik gewoon het mijne ervan. Blijkbaar ook een fase bij twintigjarig
Valeria schreef op 19-12-2025 om 17:45:
[..]
Je kunt chatgpt vragen of het fatsoenlijk is om iemand te onderbreken en dan het bericht bewerken zonder iets te veranderen (dezelfde vraag opnieuw stellen dus) en dan krijg je steeds een ander antwoord met een andere focus. Soms begint het met dat het niet netjes is, soms dat het aan de context ligt, maar ik kreeg ook een keer een antwoord dat begon met tips om het netjes te doen. Het was geen enkele keer dezelfde tekst met exact dezelfde strekking.
Sowieso is het dus al een beetje bijzonder om antwoorden van chatgpt te gebruiken, maar helemaal als je denkt dat het antwoord dat jij krijgt het enig mogelijke antwoord is
Ik gebruik geen chatgpt, dus het fijne weet ik niet 
. Alleen dat het niet altijd hetzelfde antwoord is op dezelfde vraag en dat het niet altijd het correcte antwoord is.
MRI schreef op 19-12-2025 om 20:02:
[..]
Ja dat gevoel heb ik ook. Herkenbaar ook, jonge mensen die je wil overbluffen met kennis die ze ergens hebben opgediept. Ik laat het altijd gaan, geen zin in een machtsstrijd. En vaak hoor ik ook interessante nieuwe dingen, andere keren denk ik gewoon het mijne ervan. Blijkbaar ook een fase bij twintigjarig
Het is ook vrij zinloos om met 20ers de strijd aan te gaan over kennis, want op veel vlakken schaatsen ze je moeiteloos voorbij. En inderdaad, wie weet leer je er nog wat van. En als je bereid bent om naar ze te luisteren, luisteren ze misschien ook weer eerder naar jou als je wel iets echt beter weet.
Het is zeker een fase bij de ouders van 20ers, in ieder geval .
Lizzyliz schreef op 19-12-2025 om 19:49:
[..]
Het gaat mij om chatgpt. Voor die flauwekul heb ik geen geduld, nee. Ik zie dat niet als een serieuze informatiebron. Verder zal ik mensen niet snel in de rede vallen.
Maar dan val je ze niet in de rede met dat jij het al op ChatGpt hebt gelezen, neem ik aan.
Overigens is het ook flauwekul om ChatGpt af te serveren als een niet-serieuze informatiebron. Het haalt ook wel degelijk echte kennis op.
Wat vind jij dan wel een serieuze informatiebron? Je kan toch moeilijk naar het papieren archief van de krant fietsen en daar alle stukken doorlezen? Google gebruikt tegenwoordig ook voor ongeveer alles AI, of je wil of niet.
Bedankt voor al jullie uitgebreide reacties.
Het blijft lastig om een situatie goed te beschrijven. Een paar mensen hebben wel heel stellige aannames, maar goed die lopen daar zelf wel tegenaan denk ik. Ik ben zeker niet zo'n persoon die altijd gelijk teruggaat naar mijn eigen ervaringen. Ik merk dat met gesprekken van volwassenen het altijd wel een beetje door elkaar loopt op een normale manier. Ik denk idd dat mijn zoon heel gevoelig is daarvoor, terwijl ik overgevoelig kan zijn voor de zoveelste keer kritiek daarover.
We hebben er een super goed gesprek over gehad, waarbij ik hem vooral heb laten vertellen over mijn reactie die ik soms kan hebben vanuit trauma zeg maar. Het gebeurt niet vaak maar hij is er wel bang voor. Ik heb me volledig opengesteld hierover en dat was niet makkelijk maar brengt ons wel dichter bij elkaar. Gelukkig hebben we jn basis een goede band.
In 4 dg tijd een hele anderen reactie .
Ik volg het niet meer maar dat hoeft ook niet .
piep schreef op 20-12-2025 om 19:57:
Bedankt voor al jullie uitgebreide reacties.
Het blijft lastig om een situatie goed te beschrijven. Een paar mensen hebben wel heel stellige aannames, maar goed die lopen daar zelf wel tegenaan denk ik. Ik ben zeker niet zo'n persoon die altijd gelijk teruggaat naar mijn eigen ervaringen. Ik merk dat met gesprekken van volwassenen het altijd wel een beetje door elkaar loopt op een normale manier. Ik denk idd dat mijn zoon heel gevoelig is daarvoor, terwijl ik overgevoelig kan zijn voor de zoveelste keer kritiek daarover.
We hebben er een super goed gesprek over gehad, waarbij ik hem vooral heb laten vertellen over mijn reactie die ik soms kan hebben vanuit trauma zeg maar. Het gebeurt niet vaak maar hij is er wel bang voor. Ik heb me volledig opengesteld hierover en dat was niet makkelijk maar brengt ons wel dichter bij elkaar. Gelukkig hebben we jn basis een goede band.
Zou je mischien niet iets moeten gaan doen met het trauma als het je zo beinvloed?
Roos57 schreef op 20-12-2025 om 20:12:
In 4 dg tijd een hele anderen reactie .
Ik volg het niet meer maar dat hoeft ook niet .
Ik snap het wel hoor. Ik ben hartstikke dol op mijn dochter van 27 en zij ook op mij. Ze is hoger opgeleid dan ik en ik ben enorm trots op haar. Maar heel soms kan ze ook enorm betweterig en arrogant uit de hoek komen en mij een beetje afserveren. Als ik goed in mijn vel zit, maak ik daar dan een grapje over ('zal deze boomer nog maar even koffie zetten dan?') en meestal maakt zij dan een grapje over zichzelf, waaruit blijkt dat ze snapt dat het niet leuk is wat ze deed. Dan waait het vanzelf over en is alles weer prima. Maar als ik zelf niet goed in mijn vel zit, kan ik fel reageren (ik heb me als alleenstaande moeder zonder kinderalimentatie het schompes gewerkt om haar al die kansen te geven) en dan eindigen we allebei verongelijkt en wrokkig. In betere tijden kunnen we het daar dan weer over hebben en is het leed weer geleden.
Toen ze net op kamers zat, was het overigens veel erger dan nu. Er ging een nieuwe wereld voor haar open en 'thuis' en 'moeder' waren stom, saai en brachten verplichtingen mee waar ze op dat moment geen zin in had. En dan wist ze ook precies op mijn pijnpunten te drukken. Soms was ik blij als ze weer op de trein stapte. Jongvolwassenen kunnen nog best heel egocentrisch zijn.
Ik kan me zo voorstellen dat de clash tussen TO en haar zoon net op een moment kwam dat beiden niet helemaal op hun best waren en dat TO het hier even van zich af wilde schrijven. Ze houdt van die jongen maar vond zijn gedrag even niet zo leuk. Inmiddels is dat weer opgelost. Dat kan prima in 4 dagen.
AnnaPollewop schreef op 19-12-2025 om 17:56:
[..]
Dan veel liever zoals met een goede vriendin van mij met wie ik gesprekken voer door allebei door elkaar heen te praten omdat we net als veel mensen prima kunnen praten en luisteren tegelijk. Dat voelt veel meer samen.
Tja, ik vraag me dan weer af hoe erg je écht naar elkaar luistert als jullie steeds door elkaar heen praten. Ik kan moeilijk geloven dat dat goed samen kan, en luisteren en praten.
Het door elkaar heen praten zal iedereen wel eens doen, maar bij mensen die dat steeds doen haak ik af.
Ik heb veel liever dat iemand naar mij luistert zonder mij te onderbreken om de eigen ervaring te willen vertellen. Want misschien is mijn ervaring heel anders dan de jouwe, en ik hoef niet meteen raad. Wil dat iemand even luistert en daarna is er nog voldoende tijd om wel eigen ervaring te vertellen.
Ik ben altijd blij dat mijn vriendinnen heel goed kunnen luisteren en dat ik mijn verhaal kan doen.
Sorry, TO, dit gaat niet meer over jou. Fijn dat het uitgepraat is met je zoon.
Dymo schreef op 21-12-2025 om 11:54:
[..]
Ik snap het wel hoor. Ik ben hartstikke dol op mijn dochter van 27 en zij ook op mij. Ze is hoger opgeleid dan ik en ik ben enorm trots op haar. Maar heel soms kan ze ook enorm betweterig en arrogant uit de hoek komen en mij een beetje afserveren. Als ik goed in mijn vel zit, maak ik daar dan een grapje over ('zal deze boomer nog maar even koffie zetten dan?') en meestal maakt zij dan een grapje over zichzelf, waaruit blijkt dat ze snapt dat het niet leuk is wat ze deed. Dan waait het vanzelf over en is alles weer prima. Maar als ik zelf niet goed in mijn vel zit, kan ik fel reageren (ik heb me als alleenstaande moeder zonder kinderalimentatie het schompes gewerkt om haar al die kansen te geven) en dan eindigen we allebei verongelijkt en wrokkig. In betere tijden kunnen we het daar dan weer over hebben en is het leed weer geleden.
Toen ze net op kamers zat, was het overigens veel erger dan nu. Er ging een nieuwe wereld voor haar open en 'thuis' en 'moeder' waren stom, saai en brachten verplichtingen mee waar ze op dat moment geen zin in had. En dan wist ze ook precies op mijn pijnpunten te drukken. Soms was ik blij als ze weer op de trein stapte. Jongvolwassenen kunnen nog best heel egocentrisch zijn.
Ik kan me zo voorstellen dat de clash tussen TO en haar zoon net op een moment kwam dat beiden niet helemaal op hun best waren en dat TO het hier even van zich af wilde schrijven. Ze houdt van die jongen maar vond zijn gedrag even niet zo leuk. Inmiddels is dat weer opgelost. Dat kan prima in 4 dagen.
Als ik er over nadenk hoe ik was toen ik begin 20 was. Dat was de periode dat ik me het allerwijst en volwassen voelde, zeker toen ik net mijn diploma had. Als je dan ouder wordt, ga je steeds meer beseffen dat je meer niet weet dan wel. Pas na mijn 26e, toen ik mijn eerste kind kreeg, is echt het volwassen worden ingezet. Misschien toeval dat dat net samenviel met het volgroeid zijn van je hersenen.
Ik heb er dus twee van begin 20. Toen we samen de kerstboodschappen deden, behandelden ze mij als de oudere die het niet meer zo vlot doorzag. Terwijl ik dus degene ben die het overzicht heeft, zij mogen lekker shinen op de details. Inmiddels gaan ze ook goed met elkaar om, dus samen sterk tegen het oude moedertje 
Dymo schreef op 21-12-2025 om 11:54:
[..]
Ik snap het wel hoor. Ik ben hartstikke dol op mijn dochter van 27 en zij ook op mij. Ze is hoger opgeleid dan ik en ik ben enorm trots op haar. Maar heel soms kan ze ook enorm betweterig en arrogant uit de hoek komen en mij een beetje afserveren. Als ik goed in mijn vel zit, maak ik daar dan een grapje over ('zal deze boomer nog maar even koffie zetten dan?') en meestal maakt zij dan een grapje over zichzelf, waaruit blijkt dat ze snapt dat het niet leuk is wat ze deed. Dan waait het vanzelf over en is alles weer prima. Maar als ik zelf niet goed in mijn vel zit, kan ik fel reageren (ik heb me als alleenstaande moeder zonder kinderalimentatie het schompes gewerkt om haar al die kansen te geven) en dan eindigen we allebei verongelijkt en wrokkig. In betere tijden kunnen we het daar dan weer over hebben en is het leed weer geleden.
Toen ze net op kamers zat, was het overigens veel erger dan nu. Er ging een nieuwe wereld voor haar open en 'thuis' en 'moeder' waren stom, saai en brachten verplichtingen mee waar ze op dat moment geen zin in had. En dan wist ze ook precies op mijn pijnpunten te drukken. Soms was ik blij als ze weer op de trein stapte. Jongvolwassenen kunnen nog best heel egocentrisch zijn.
Ik kan me zo voorstellen dat de clash tussen TO en haar zoon net op een moment kwam dat beiden niet helemaal op hun best waren en dat TO het hier even van zich af wilde schrijven. Ze houdt van die jongen maar vond zijn gedrag even niet zo leuk. Inmiddels is dat weer opgelost. Dat kan prima in 4 dagen.
Je kan ook zo denken als je haar studie kan mogelijk maken kun je dit ook voor jezelf doen.
Anoniemvoornu schreef op 21-12-2025 om 18:14:
[..]
Je kan ook zo denken als je haar studie kan mogelijk maken kun je dit ook voor jezelf doen.
Wie zegt dat ik dat niet doe dan?
AnnaPollewop schreef op 19-12-2025 om 18:07:
[..]
Tja, daar kun je over van mening verschillen. Misschien vind ik helemaal niet dat die ander het begrijpt, ook al heeft hij iets vergelijkbaars meegemaakt (voorbeeld: ik ben eventjes erg verdrietig over het verlies van mijn dochtertje, iemand begint een uitgebreid verhaal over het verlies van haar moeder en vraagt daarna of ik daar wat aan heb. Mijn antwoord: "nee". Reactie: ¨Wat bot dat je zo reageert terwijl ik over het verlies van mijn moeder vertel omdat ik je wil helpen bij het verlies van je dochtertje.¨ Zucht. ), of misschien wil ik gewoon even mijn verhaal doen zonder dat die ander zijn verhaal uitgebreid gaat vertellen en daarmee de aandacht naar zichzelf toetrekt.
Zelf heb ik die neiging overigens ook heel sterk, gewoon omdat het verhaal van die ander bij mij associaties oproept en dan ga ik enthousiast los over mijn ervaring en dat is razend irritant voor die ander; dus deze draad is voor mij zeker een prikkel om daar nog weer eens veel beter op te gaan letten.
Wat ik dan weer nooit doe is van die ander verlangen dat mijn overname van het gesprek ook nog eens gewaardeerd moet worden want anders.
Je moet ook niet van jezelf uitgaan maar kijken waar de ander vandaan komt.
Anoniemvoornu schreef op 21-12-2025 om 18:14:
[..]
Je kan ook zo denken als je haar studie kan mogelijk maken kun je dit ook voor jezelf doen.
Als je fulltime of meer werkt om die kosten te kunnen betalen, heb je niet veel tijd of energie meer om daarnaast te studeren. Of ze kan het nu omdraaien, dat dochter haar studie betaald.😁
Mijn dochter werkt inmiddels al drie jaar, waardoor haar kosten bij mij zijn weggevallen. In die tijd heb ik mezelf al heerlijk kunnen bijscholen, soms zelfs op mooie plekken in het buitenland. En daar ga ik ook zeker mee door. Dochter volgt nog een aanvullende studie naast haar werk die ze zelf betaalt.