Ergernisjes met oudste zoon
Ik heb met mijn oudste zoon vaak kleine ergernissen, ik denk dat dat niet eens het goede woord is, we zijn heel snel gekwetst ofzo door elkaar.
Situatie: we hebben 2 zoons waarvan 1 er thuis woont (23)en de oudste (bijna 26) al heel lang op zichzelf. Inmiddels goede baan, huis, vriendin.
Nu was hij er eergisteren even wat ik super leuk vond en hij bleef eten. Op een gegeven moment hadden we een gesprek (om privacy redenen laat ik het onderwerp even weg) en onderwijl ging hij over het onderwerp iets op chatgpt opzoeken. En vervolgens voorlezen. Nu hadden mijn partner en ik datzelfde al eerder gedaan die dag, dus ik zei tegen hem : wij hebben het ook opgezocht maar daar komt toch uit dat....
Waarop hij zei: ik was nog niet uitgepraat.
Ik zei nee maar je hebt hetzelfde opgezocht als wij. Hij nogmaals : ik wil nog even mijn punt maken en jij valt me in de reden.
Nu wordt dat door hen vaker gezegd. En dat kwetst me heel erg. Als de jongens samen zijn is er qua volume geen doorkomen aan (maar dat vind ik ook wel leuk hoe ze dan met elkaar omgaan) maar verder ben ik niet heel veel aan het woord, ik weet niet. Is het niet zo dat je dat wel vaker hebt als je met meerdere mensen bent dat er dan een eens iemand het gesprek weer overneemt? Natuurlijk heb je beleefdheidsnormen, als iemand een emoties verhaal verteld dan stel je vragen enzo. Ik was benieuwd hoe dat bij jullie gaat. Ik weet niet waarom het me zo kwetst en verdrietig maakt en ergens ook wel een beetje van waarom zo tegen je moeder. Maar goed ik worstel nog steeds met een moeilijke jeugd dus dat speelt altijd mee.
Zo heb ik met hem wel vaker van die kleine issues. Ik vind het erg wennen om met een ineens volwassene om te gaan.
Dymo schreef op 21-12-2025 om 11:54:
[..]
Ik snap het wel hoor. Ik ben hartstikke dol op mijn dochter van 27 en zij ook op mij. Ze is hoger opgeleid dan ik en ik ben enorm trots op haar. Maar heel soms kan ze ook enorm betweterig en arrogant uit de hoek komen en mij een beetje afserveren. Als ik goed in mijn vel zit, maak ik daar dan een grapje over ('zal deze boomer nog maar even koffie zetten dan?') en meestal maakt zij dan een grapje over zichzelf, waaruit blijkt dat ze snapt dat het niet leuk is wat ze deed. Dan waait het vanzelf over en is alles weer prima. Maar als ik zelf niet goed in mijn vel zit, kan ik fel reageren (ik heb me als alleenstaande moeder zonder kinderalimentatie het schompes gewerkt om haar al die kansen te geven) en dan eindigen we allebei verongelijkt en wrokkig. In betere tijden kunnen we het daar dan weer over hebben en is het leed weer geleden.
Toen ze net op kamers zat, was het overigens veel erger dan nu. Er ging een nieuwe wereld voor haar open en 'thuis' en 'moeder' waren stom, saai en brachten verplichtingen mee waar ze op dat moment geen zin in had. En dan wist ze ook precies op mijn pijnpunten te drukken. Soms was ik blij als ze weer op de trein stapte. Jongvolwassenen kunnen nog best heel egocentrisch zijn.
Ik kan me zo voorstellen dat de clash tussen TO en haar zoon net op een moment kwam dat beiden niet helemaal op hun best waren en dat TO het hier even van zich af wilde schrijven. Ze houdt van die jongen maar vond zijn gedrag even niet zo leuk. Inmiddels is dat weer opgelost. Dat kan prima in 4 dagen.
Precies zo is het. Nu kwam gisteren zijn broer bij me die toch, ondanks dat ze razend goed bevriend zijn, zat met wat kritiek op de communicatie. Vooral in gezelschap gaat het echt soms pittig er aan toe, vaak leuk en humoristisch tot het ineens bij de één of ander verkeerd valt...
Anoniemvoornu schreef op 20-12-2025 om 20:56:
[..]
Zou je mischien niet iets moeten gaan doen met het trauma als het je zo beinvloed?
Het feit dat ik dat onderscheid maak geeft al aan dat ik me er bewust van ben en ja daar ben ik mee bezig.
