ex-vriendin vaak nieuwe vriend
Hallo,
Ik ben een man van 39 jaar. Mijn ex is 37, twee kinderen, jongens (3 en 8).
We zijn nu een jaar uit elkaar. De kinderen wonen bij de moeder, en zijn twee dagen per week bij mij. Nou hoorde ik laatst van mijn oudste zoon, dat zijn moeder een relatie heeft. Hij werd als 'een vriend' voorgesteld, maar mijn zoon had door dat het iets anders in elkaar zat. Deze vriend werd overigens direct geïntroduceerd bij hen thuis. Mijn zoon wist ook dat ze bij elkaar in bed sliepen. Van mijn ex hoor ik hier niks over. Ik hoorde ook van mijn zoon dat deze vriend vreemd tegen hem deed.
Later ging dit blijkbaar uit. Maar, niet veel later kwam er weer regelmatig 'een vriend' van mama langs. Dit heeft blijkbaar niet lang geduurd.
En nu hoorde ik laatst dat ze alweer een nieuwe vriend heeft, die daar ook gewoon thuis komt. Ex zegt hier niks over. Nu kampen mijn kinderen met gedragsproblemen, die zijn opgetreden na de scheiding, en mijn ex en ik hebben hierover gesproken, wederom geen woord over de thuissituatie ('de vrienden').
Nu hebben we in het ouderschapsplan afgesproken dat we ten allen tijde het belang van de kinderen voorop stellen, en elkaar op de hoogte houden van belangrijke gebeurtenissen in het leven van de kinderen.
In mijn ogen strookt dit niet met elkaar.
Ik heb geen jalousie tov mijn ex. Als we geen kinderen hadden gehad, en ik had haar nooit meer gezien of gesproken, dan had ik dat prima gevonden.
Ik heb gelezen dat het beter is voor de kinderen om in het jaar na de scheiding niks te doen qua daten, en eventuele partners pas voor te stellen naar een half jaar tot een jaar. Ik ben zelf niet bezig met relaties omdat ik stabiliteit en de volledige aandacht aan de kinderen wil bieden. Dit is een bewuste keuze.
Ik ben benieuwd naar jullie reacties, maak ik me voor niks zorgen, of is het vreemd wat mijn ex doet. Ik kende mijn ex altijd als een redelijk persoon, maar ze lijkt helemaal omgeslagen.
Rienk1 schreef op 15-03-2026 om 14:21:
[..]
Ik heb een beetje het idee dat er vooral wordt gewezen wat ik allemaal verkeerd doe. Maar ik heb nooit om deze situatie gevraagd. Mijn ex werd verliefd op iemand anders, en wilde daarmee verder. Dat is inmiddels uit. Ik had dus geen keus. En, nogmaals, ik verhuis niet voor de lol 40 km verder, dat was namelijk de enige plaats waar ik nog een fatsoenlijke woning kon vinden, welke ook geschikt was voor de kinderen, ipv één of ander klein huisje met één of twee kleine slaapkamertjes. Dus de oorzaak van de situatie situatie waar ik in zit, kan ik niks aan doen en ik heb er niet om gevraagd.
Je bent niet de oorzaak, er zijn externe factoren die hebben gemaakt dat je in deze situatie bent beland. Dat klopt. Maar nu lijkt het alsof je de oorzaak bij je ex neerlegt en dat zij het dan maar moet oplossen. Dat klopt niet. Het maakt namelijk niet uit wie de oorzaak is, uiteindelijk moet je ermee kunnen omgaan als een volwassene die zijn verantwoordelijkheid neemt en kijkt wat hij zelf kan doen aan de situatie. De gedachte dat je er verder niets aan kan doen, want je werkt en je moet een half uur rijden, dat is net iets te gemakkelijk.
Er zijn al wat suggesties gedaan. Nog een suggestie: stel dat je kinderen een hobby krijgen dan kun je ook op je nemen om daar betrokken bij te zijn. Dan ga je met ze naar een training, uitvoering etc. Je kunt zelfs op afstand in een bestuur gaan zitten, of in de ouderraad, dat merkt je kind niet direct, maar op die manier ben je wel betrokken bij waar je kind mee bezig is en dat merkt je kind wel.
tsjor schreef op 16-03-2026 om 07:43:
[..]
stel dat je kinderen een hobby krijgen
Oudste kind is 8, dan zitten er veel toch al wel op een sport.
Lotus_ schreef op 16-03-2026 om 07:01:
[..]
Goh en hoe zou je ex dat nou doen?
die hoeft toch geen 40 km naar school te rijden?
Als jij denkt/vind dat je kinderen last hebben van de wisselende relaties van hun moeder kun je niet als vader zeggen... ik kan hier niets in betekenen voor de kinderen want ik moet werken... dan ga je alles op alles zetten om wel een veilige haven te bieden en niet voor 1 nachtje per week. Heeft moeder ook tijd deze contacten te hebben zonder de kids en is er een kans dat zo het probleem ook opgelost wordt.
Anoniemvoornu schreef op 16-03-2026 om 08:28:
Als jij denkt/vind dat je kinderen last hebben van de wisselende relaties van hun moeder kun je niet als vader zeggen... ik kan hier niets in betekenen voor de kinderen want ik moet werken... dan ga je alles op alles zetten om wel een veilige haven te bieden en niet voor 1 nachtje per week. Heeft moeder ook tijd deze contacten te hebben zonder de kids en is er een kans dat zo het probleem ook opgelost wordt.
Die tijd heeft ze nu toch ook al, op vrijdagavond?
Rienk1 schreef op 16-03-2026 om 08:33:
[..]
Die tijd heeft ze nu toch ook al, op vrijdagavond?
Serieus je hebt je kids dus niet eens 2 volle dagen.. want dag 1 zitten ze op school ... snap je echt niet dat dit heel weinig is. En dat dit ook net zo goed een van de redenen kan zijn voor de gedragsproblematiek? Je lijkt wel een hele blinde vlek te hebben voor je eigen aandeel. Je ziet je kinderen het lastig hebben geef je aan ' wat is de reden dat ze niet van vrijdag tot zondagavond/maandagochtend er zijn?
Stel dat je een andere analyse neemt, een die ik waarschijnlijker vindt: het moeilijke gedrag van je zoon na de scheiding komt niet doordat je ex daarna veel vriendjes kreeg, maar doordat hij zich in de steek gelaten voelt door zijn vader. Wat zou je kunnen doen om daar iets aan te doen?
Overigens sta ik hier op het forum bekend als iemand die altijd mannen naar de mond praat, terwijl ik eigenlijk altijd probeer om een andere kant te laten zien en te zorgen dat mensen kijken naar wat ze zelf kunnen doen. Volgens het bekende gezegde:
Geef mij de moed om te veranderen wat ik kan veranderen;
Geef me het geduld om te accepteren wat ik niet kan veranderen;
Geef me de wijsheid om het verschil te zien.
En dan is veranderen iets wat ik moet doen, niet iets waarvan ik vind dat een ander dat moet doen.
die tijd die je met je kinderen in de auto zit kan juist quality tijd zijn.
Mijn zoon zei daarover: ik ben de enige die papa elke week voor zichzelf heeft. Ze hebben daardoor een hele goede band.
Meer dan ik want ik was altijd aan het zorgen: naar school, naar sport en eerst zwemles, boodschappen doen, werken.
Rienk1 schreef op 16-03-2026 om 08:28:
[..]
die hoeft toch geen 40 km naar school te rijden?
Dus je werk is geen belemmering, maar de afstand? En als je wel dichtbij woont, dan kun je ze net zo vaak bij je hebben als je ex?
tsjor schreef op 16-03-2026 om 08:43:
Stel dat je een andere analyse neemt, een die ik waarschijnlijker vindt: het moeilijke gedrag van je zoon na de scheiding komt niet doordat je ex daarna veel vriendjes kreeg, maar doordat hij zich in de steek gelaten voelt door zijn vader. Wat zou je kunnen doen om daar iets aan te doen?
Overigens sta ik hier op het forum bekend als iemand die altijd mannen naar de mond praat, terwijl ik eigenlijk altijd probeer om een andere kant te laten zien en te zorgen dat mensen kijken naar wat ze zelf kunnen doen. Volgens het bekende gezegde:
Geef mij de moed om te veranderen wat ik kan veranderen;
Geef me het geduld om te accepteren wat ik niet kan veranderen;
Geef me de wijsheid om het verschil te zien.
En dan is veranderen iets wat ik moet doen, niet iets waarvan ik vind dat een ander dat moet doen.
Ik denk eerder dat hij zich door zijn moeder in de steek gelaten voelt, hij ziet ook (in tegenstelling tot de mensen hier op dit forum) dat ik erg mijn best doe.
Ik zie de kinderen trouwens ook vaak op dinsdag, maar die dag is niet vast.
Lotus_ schreef op 16-03-2026 om 08:49:
[..]
Dus je werk is geen belemmering, maar de afstand? En als je wel dichtbij woont, dan kun je ze net zo vaak bij je hebben als je ex?
Zeker, en dat is ook de bedoeling. Zoon heeft al aangegeven meer bij mij te willen zijn. Maar de afstand is echt een probleem, hij kan hier niet zomaar komen na school.
Ik probeer echt veel te doen voor mijn kinderen, contact met vrienden die ook kinderen hebben, kinderen van m'n zusje, kinderen van neven en nichten, jonge neefjes. Ik zorg ervoor dat ze contact hebben met mijn kinderen.
Rienk1 schreef op 16-03-2026 om 08:57:
[..]
Ik denk eerder dat hij zich door zijn moeder in de steek gelaten voelt, hij ziet ook (in tegenstelling tot de mensen hier op dit forum) dat ik erg mijn best doe.
Ik zie de kinderen trouwens ook vaak op dinsdag, maar die dag is niet vast.
Kinderen zijn heel loyaal naar hun ouders grote kans dat hij zegt wat hij denkt dat je wilt horen. Hoe kun je zeggen dat je denkt dat hij zich door zijn moeder in de steek gelaten voelt terwijl zij de meeste zorgtaken heeft? Hoezo blinde vlek?
Rienk1 schreef op 16-03-2026 om 08:28:
[..]
die hoeft toch geen 40 km naar school te rijden?
Mijn kinderen hebben op een Leonardo school gezeten. Daarbij kwamen leerlingen van heinde en verre. Genoeg klasgenoten die dagelijks 30-40 km enkele reis, heen en weer reden.
Dus vrijdag uit school ophalen en maandagochtend ze weer naar school brengen, zou toch te regelen moeten zijn?
Rienk1 schreef op 16-03-2026 om 09:00:
[..]
Zeker, en dat is ook de bedoeling. Zoon heeft al aangegeven meer bij mij te willen zijn. Maar de afstand is echt een probleem, hij kan hier niet zomaar komen na school.
Ik probeer echt veel te doen voor mijn kinderen, contact met vrienden die ook kinderen hebben, kinderen van m'n zusje, kinderen van neven en nichten, jonge neefjes. Ik zorg ervoor dat ze contact hebben met mijn kinderen.
Dat lijkt me ontzettend pittig voor je kinderen zoveel sociale contacten moeten onderhouden en daar 1 dag in de week (zaterdag) voor hebben. Wat ook de enige vrije dag met je vader is. Wonen al je vrienden en familie ook 40 kilometer verder of is reizen dan geen probleem?
Rienk1 schreef op 16-03-2026 om 08:57:
[..]
Ik denk eerder dat hij zich door zijn moeder in de steek gelaten voelt, hij ziet ook (in tegenstelling tot de mensen hier op dit forum) dat ik erg mijn best doe.
Ik zie de kinderen trouwens ook vaak op dinsdag, maar die dag is niet vast.
Mooi dat jij inzet laat zien en je best doet. Maar zou vrijdag na school tm maandagochtend voor school hier geen optie zijn? Om de week een lang weekend. Dan heb je echt rustig de tijd met je kinderen. En zoiets is ook echt wel te regelen met een werkgever. Je hebt bij kinderen t/m 8 jaar ook nog eens recht op verlof waar je uren voor zou kunnen gebruiken.
En waarom denk jij dat moeder hem in de steek laat? Omdat zij wilde scheiden en jij niet? Omdat de kinderen dingen hebben gezegd? Het is logisch dat kinderen last kunnen hebben van een scheiding en moeten wennen aan een nieuw leven. Hun andere ouder afvallen helpt daar niet bij. Als jij zorgen hebt kan je die op een rustige manier bespreken. Zonder te wijzen naar haar of haar nieuwe contacten als oorzaak. Dan kom je niet tot een oplossing.