Positieve ervaringen scheiden?

Sila1 schreef op 04-09-2026 om 09:20:

[..]

Hij ziet zeker zijn tekortkomingen, maar wordt ook steeds bozer op mij, waardoor hij minder zn excuses aanbiedt. Kortgezegd: hij is vaak degene die fout zit, ik ben koppig en blijf erin hangen en kan hard zijn. Dat maakt voor hem dat hij er dan ook niet meer zn best voor wil doen. Daar ging het gisteren ook weer mis: we lagen knuffelend in bed, hij zei dat voor hem alles weer goed was en we weer met schone lei gingen beginnen. Ik zei ook ja, maar diep vanbinnen voelde ik nog wel twijfel en angst en spanning. Dat voelde hij, en toen werd hij boos. Hij vindt mij egoïstisch dat ik me er dan niet overheen kan zetten. Omdat ik mijn eigen gevoel boven dat van mijn gezin zet en ervoor zorg dat we een gebroken gezin worden.

Het is begrijpelijk dat hij boos is. En dat kun je gerust erkennen tegen hem zonder dat dat jou van standpunt doet veranderen. Hij heeft recht op zijn emoties, en jij op de jouwe.

Dat wil niet zeggen dat jullie elkaar ermee om de oren moeten slaan.

Als ik het van hem uit bekijk snap ik best dat hij dit niet leuk vindt, hij zag dit ook anders voor zich. En in een intiem moment toch weer afstand ervaren is voor hem ook pijnlijk.

Maar ook als allebei de partijen niet perse de boosdoener zijn kan het soms toch niet werken.

Ik denk wel dat het eerlijk is om hem duidelijkheid te geven, ook als je nog twijfels hebt. Dan weet hij ook waar hij aan toe is. Wachten tot je 100% zeker van je zaak bent is eindeloos. 

Je waagt de sprong en dan maak je er vervolgens het beste van en sommige dingen zullen dan tegenvallen, dat hoort erbij. Dat is hoe je aan een relatie begint, en dus ook hoe je een relatie eindigt.

Ik las ooit de zin "volwassen zijn is schuldgevoel verdragen" en dat vond ik wel inzichtelijk. Je beslissingen hebben soms gevolgen voor anderen, maar dat is geen reden om ze niet te nemen of te verlangen dat iemand anders de verantwoordelijkheid daar voor gaat dragen. Je kunt dingen beslissen en je er rot over voelen en ze toch doorzetten.

Is die manische depressie vastgesteld door een arts?
Wanneer is dat gebeurd?
Wordt hij ervoor behandeld? Sinds wanneer? 

Al met al denk ik dat je moet concluderen dat hij jou geestelijk en fysiek mishandelt, behandeling of niet. Dat is een feit. Manische depressie (en dus verklaring/‘excuus’) of niet.
En jij bent nu al (na een paar jaar denk ik, weet niet hoe snel na het trouwen je zwanger was) moegestreden.

Het lijkt me dat je dit niet veel langer gaat volhouden, dan ga je kapot. Helemaal kleingemaakt.

Kan hij alleen voor jullie kind zorgen? Is hij daar met zijn manische depressiviteit in te vertrouwen?

En tja, nu zie je dat er al veel eerder rode vlaggen zijn. Helaas kan je het verleden niet veranderen. Nu dus maar doen wat het beste is voor de toekomst.

Heeft hij ook ziekte-inzicht? Staat hij open voor behandeling? Is hij therapietrouw als hij medicatie voorgeschreven zou krijgen? Een bipolaire stoornis is meestal goed te behandelen met medicatie, maar een van de veel voorkomende problemen is dat mensen met deze stoornis geen ziekte-inzicht hebben en zich dus niet aan de therapie houden. Dan is samenleven niet mogelijk denk ik. Tref je net die uitzondering, dan is het denk ik goed mogelijk om een gelukkig huwelijk te hebben. Maar zo klinkt het bij jullie niet helaas.
En ja, een scheiding kan dan heel naar worden. Ik zou ervan uitgaan dat het grootste deel van de zorg (uiteindelijk) bij jou komt te liggen. Omdat hij daar niet stabiel genoeg voor is. Maar dat is van later zorg. Eerst die scheiding regelen. Ga er daarbij vanuit dat hij zichzelf op de eerste plaats zet en niet per se in het belang van jullie kind handelt.
Ik zou niet met een mediator in zee gaan, zo’n proces gaat uit van gelijkwaardigheid van de partners die er in onderling overleg uit moeten komen. Jij hebt iemand nodig die voor jouw belangen opkomt. Jouw default is denk ik dat jij automatisch hem tegemoet zal komen.

Heel veel sterkte. Je kan dit!!

Jouw man zou zich aangesproken moeten voelen tot de boodschap van Anne de Jong in deze podcast op het moment dat hij van jou eiste dat je alles los zou laten en jij dat niet kon. Jullie zijn in de breuk waarschijnlijk al te ver om dit nog aan te kaarten. Het kan ook pijnlijk zijn om dan nu naar deze volgens podcast te luisteren. Kan ook zijn dat je dan juist beseft wat er niet goed is gegaan.
  https://open.spotify.com/episode/6Vo8DkQhBnfHmI7P3FNqdr?si=807e3f38592f44c3
Gijs Groenteman heeft er volgens mij zelf ook een beetje moeite mee. Dat zegt hij trouwens ook aan het begin van de podcast. Als Anne uitlegt hoe nodig het kan zijn om juist ook als je denkt, we hebben het weer leuk, wel met elkaar in gesprek te blijven over de moeiten, zegt hij: wat nu als je die moeite niet wilt nemen omdat je die persoon dat niet waard vindt. Lijkt me heel pijnlijk voor zijn ex als zij die podcast luistert. Nouja, zit ik hier ineens Gijs Groenteman te bashen..

'O ja, dit had ik trouwens nog niet verteld (het is ook allemaal zoveel): hij heeft een manische depressie.' Dit verklaart wel de ups en downs. Je schreef dat hij in het verleden wel therapie gehad heeft. Nu dus niet meer. Hebben jullie samen nog gezocht naar therapiemogelijkheden? Als je van iemand houdt dan pak je problemen zoveel mogelijk samen aan. Dat lees ik niet in je verhaal. Ook de wijze waarop en het moment waarop je in de relatie bent gestapt klinkt niet alsof je iemand gevonden had van wie je hield. Pijnlijk, want dat kan hij achteraf natuurlijk nooit meer voor elkaar krijgen. 
Ja, ik ben gescheiden en hoewel ik het nog steeds niet de beste oplossing vind is er wel weer een leven mogelijk daarna. De grootste last komt bij de kinderen te liggen. Mijn jongste kind was 2 1/2. Zij wist niet eens meer dat haar vader ooit bij haar in huis gewoond had. 
Angst voor boosheid van de ander etc. is allemaal herkenbaar. Maar als je allebei ervan overtuigd bent dat een scheiding het beste is, dan kun je er ook samen uitkomen met een mediator, ik heb daar goede ervaringen mee. Daarna zijn het vooral zakelijke afspraken die je moet maken, rond huis, zorg voor het kind, eventueel nog financiële afspraken. Belangrijk is dat je je realiseert dat een scheiding niet de afrekening is met het verleden, maar de start van een nieuwe toekomst voor ieder apart. Wat betreft je kind, ik heb het altijd belangrijk gevonden dat mijn kinderen contact hielden met hun moeilijke vader. De intensiteit kon wel eens wisselen in de loop van de tijd. Maar zij moesten zelf in de loop van hun leven hun verhouding tot hun vader kunnen bepalen. 
Ik vond het prettig om de ruzies en twijfels etc. achter me te kunnen laten. Ik vond het prettig dat ik gedrag waarmee ik moeite had achter me kon laten. Ik vond het superingewikkeld of en in hoeverre ik kinderen wel of niet genoeg tegen hem kon beschermen. Maar aan het einde van zijn leven hebben we alles met elkaar goed kunnen afronden. 
Het leven wordt er niet plotseling eenvoudiger op, Het helpt als je kunt accepteren dat de keuzes die gemaakt zijn je eigen keuzes waren en dat de gevolgen daarvan ook op bij jouw leven horen. 

Nog één aanvulling: na de scheiding word je er wel mee geconfronteerd dat je jezelf wel meeneemt, je goede en minder goede eigenschappen. Er is dan niemand meer waarachter je je kunt verschuilen of die je de schuld kunt geven. Je staat er echt zelf alleen voor. 

Sila1 schreef op 05-09-2026 om 04:38:

[..]

Mag ik vragen hoe jouw kind het wisselen naar beide ouders ervaart?

Wij wisselden nooit direct maar via kinderdagverblijf of later via bso.

Voor mijn zoon was het duidelijk: koffertje mee, de andere ouder haalt me op.

Zoon is inmiddels 21 en regelt het natuurlijk al jaren zelf, die geeft aan dat het hierdoor heel duidelijk was en hij nooit terplekke afscheid hoefde te nemen van een ouder. 

Als we samen dingen ondernamen: verjaardag, sport etc dan vertelden we van te voren al wat het plan was en soms wilde hij wat anders en dan keken we of dat kon. 

Wat een nare, gevaarlijke man. Als je nu niet gaat scheiden, hoef je het later misschien niet meer te doen, omdat je er dan niet meer bent. Jeetje. Twee keer bij de keel gegrepen en een keer bij de haren. Rode vlaggen overal. Maar dat weet je zelf ook.