Positieve ervaringen scheiden?

Toch denk ik beter even 2 weken even rust pakken. Geen contact behalve over kind. Kan je ook gaan voelen wat dit met jou doet t.o.v. je partner. Denk dat jullie nooit goed gecommuniceerd hebben. Zijn woedeaanvallen kunnen ook te maken hebben met jouw gedrag en waarschijnlijk is hij niet zo'n prater. Is een aanname natuurlijk maar vaak willen mannen alleen maar pleasen om hun vrouw gelukkig te houden. Dit kunnen jullie dan bespreken met een derde erbij. Hebben jullie een gezamenlijke kennis of goede familielid die deze rol kan opnemen.  De spanning is bij jullie nu heel hoog. Motto hier op dit forum is dat scheiden altijd nog kan.

Die flat zou ik zeker nemen als je de kans krijgt. Woningmarkt is ruk. Als hij niet ingeschreven staat, heeft hij de komende jaren nog steeds niks. Dat is voor hem misschien niet zo'n probleem, maar maakt het thuis niet leefbaarder. 

Een scheiding is ook inleveren. Waarom kan de hond niet op de flat wonen? Uitlaten moet je toch. Hoe vaak er iemand thuis is/hoe lang het beestje alleen moet blijven lijkt me een belangrijker uitgangspunt.

ik snap heel goed dat je je rot en ontheemd voelt bij de gedachte aan een verhuizing. Maar toch zou ik het je aanraden. Een plekje voor jezelf, een nieuwe start. Ik ben in het huis gebleven na mn scheiding. Dat heb ik bewust gedaan voor de kinderen, zodat er voor hun weinig zou veranderen, maar voor mij is het eigenlijk helemaal niet fijn. Er liggen nog steeds spullen van ex hier, veel dingen herinneren me aan wat was en het verdriet van de scheiding. En ex voelt zich hier ook nog steeds thuis, en heeft een mening over wat ik met het huis of de spullen doe. Dat voelt niet fijn en ik zou best graag willen verhuizen om met een schone lei te kunnen beginnen. 
Zie het dus als een kans! Je kan altijd weer doorverhuizen, je dochter is nog jong, en de hond kan ook prima in een flat. 
Heel veel sterkte. Ik herken je verdriet en paniek enorm, maar het komt echt goed. Hou je taai. 

Sila1 schreef op 07-09-2026 om 10:32:

ik ben net naar de huisarts geweest en die heeft me doorverwezen naar maatschappelijk werk. Daarnaast ben ik vrijdag uitgenodigd voor een bezichtiging van de flat. Voordelen: ik ga er financieel op vooruit (we hebben afgesproken dat degene die in t huis blijft het kindgebonden budget krijgt) en ik heb vriendinnen en winkels op loopafstand. Nadelen: ik ga van mijn droomhuis in droombuurt die eindelijk helemaal naar wens is, naar een flatje op 4hoog bij sociale huur. Ik ben heel bang als ik dit direct aanpak ik spijt ga krijgen, maar ana de andere kant geeft het wel de kans om alles snel rond te krijgen. Wat moet ik doen?

Sila, wat is de reden dat degene die in het huis blijft kindgebonden budget krijgt?

Ik zou even heel erg uitkijken om nu allemaal toezeggingen te doen en afspraken te maken, terwijl je helemaal nog niet kunt overzien en je emotioneel bent. Ik zou zelfs overwegen dat je er op terugkomt en zegt dat je dat alleen wilt doen als jij in de woning blijft (en dan niet zeggen dat je misschien een flat gaat accepteren - dat moet je sowieso niet zeggen voordat het 100% zeker is dat je die kunt krijgen en dat je het wilt.

En dan moet je denk ik ook eerst definitief afspreken dat als iemand het huis verlaat, de ander alle kosten (huur, GWL, onderhoud etc.) m.b.t.  het huis vanaf dat moment volledig betaalt.

Ook zou ik alle meubels al verdelen voordat je zegt dat je vertrekt. Neem lekker mee wat je mee wilt nemen (ik bedoel: zorg dat spullen (alle spullen dus niet alleen meubels) redelijk verdeeld worden), dat scheelt je vooral heel veel geregel in het begin (heel veel dingen zoeken en aanschaffen) als je dan ook al druk genoeg ben - vervangen van meubels kan je daarna doen.

En bedenk ook dat alles wat je weggeeft aan hem, je niet meer als ruilmiddel gebruikt kan worden, terwijl uiteindelijk en scheiding ook een kwestie van onderhandelen is. Dus ik zou stop met cadeautjes te geven zonder dat je er iets voor terug krijgt. Dat kan evt. op het eind als je daardoor dingen snel rond kunt krijgen, maar niet al in het begin, en zeker niet op dingen die (financieel) voor jou van belang (kunnen) zijn.

Stresskipje schreef op 07-09-2026 om 12:49:

ik snap heel goed dat je je rot en ontheemd voelt bij de gedachte aan een verhuizing. Maar toch zou ik het je aanraden. Een plekje voor jezelf, een nieuwe start. Ik ben in het huis gebleven na mn scheiding. Dat heb ik bewust gedaan voor de kinderen, zodat er voor hun weinig zou veranderen, maar voor mij is het eigenlijk helemaal niet fijn. Er liggen nog steeds spullen van ex hier, veel dingen herinneren me aan wat was en het verdriet van de scheiding. En ex voelt zich hier ook nog steeds thuis, en heeft een mening over wat ik met het huis of de spullen doe. Dat voelt niet fijn en ik zou best graag willen verhuizen om met een schone lei te kunnen beginnen.
Zie het dus als een kans! Je kan altijd weer doorverhuizen, je dochter is nog jong, en de hond kan ook prima in een flat.
Heel veel sterkte. Ik herken je verdriet en paniek enorm, maar het komt echt goed. Hou je taai.

Ik ben weggegaan uit ons huis, mijn ex ook, maar we hadden er beide kunnen blijven wonen. Ik ben superblij dat ik weggegaan ben, is een stuk goedkoper en inderdaad wat Stresskipje zegt, ik word niet continu herinnerd aan hoe het was, spullen van ex die hij laat staan etc.

Ik zou alleen wel kritisch zijn op een andere woning/flat. Dat je niet de eerste de beste pakt, maar dat je er wel een goed gevoel bij hebt. De flat even sauzen is vaak wel fijn, maar voor de rest moet je het wel zien zitten. Zeker met jouw goede positie op de wachtlijst of hoe dat heet.
En is het nou een flat op de 4e etage? Wel met lift? Dat zou ik met kind wel doen, eigenlijk ook zonder kind .

Maar waarom zo’n haast? Als je nu een huis aangeboden krijgt is er over een half jaar toch ook wel een huis voor je? Misschien besluit je toch in je huidige huis te blijven. Dat je ex-in-spé nu nog geen onderdak heeft zegt ook niks over hoe het over een half jaar is. In tijden van stress is het niet verstandig grote levensbepalende beslissingen te nemen. Doe het nou stap voor stap. Als je je huis uit gaat kun je niet meer terug, je kunt wel altijd alsnog beslissen over te stappen naar sociale huur.

Jonagold schreef op 07-09-2026 om 13:57:

Maar waarom zo’n haast? Als je nu een huis aangeboden krijgt is er over een half jaar toch ook wel een huis voor je? Misschien besluit je toch in je huidige huis te blijven. Dat je ex-in-spé nu nog geen onderdak heeft zegt ook niks over hoe het over een half jaar is. In tijden van stress is het niet verstandig grote levensbepalende beslissingen te nemen. Doe het nou stap voor stap. Als je je huis uit gaat kun je niet meer terug, je kunt wel altijd alsnog beslissen over te stappen naar sociale huur.

Nou dit, vanwaar opeens die haast en paniek, ik word al een soort van paniekerig bij alleen het lezen?!

Neem nu eerst eens de tijd eea rustig op een rijtje te zetten ipv in paniek allerlei belangrijke beslissingen te nemen? Wat maakt dat het nu allemaal meteen en snel moet? En wat iemand anders ook al schreef, doe geen toezeggingen richting elkaar zo lang er nog niets definitief en écht duidelijk is.

Sila1 schreef op 07-09-2026 om 16:52:

[..]

Nou ik moet er niet aan denken om een halfjaar in deze ellende te zitten. Ik heb er alles voor over om zo snel mogelijk een nieuwe start te maken. Er zit heel veel verdriet en emotie aan beide kanten, dus we kunnen het maar beter zo snel mogelijk geregeld hebben. Ik ga er financieel flink op vooruit als ik naar de flat ga, dus moet maar bedenken dat het niet de meest vreselijke optie is. Als ik daarmee een veilig en rustig thuis voor mijn dochter creëer is dat me alles waard. Zij krijgt deze spanningen nu ook allemaal mee.

Ik snap dat het ook geen proces van jaren moet gaan worden. Lees je berichten eens terug vanaf openen topic tot nu, tijdsbestek van 4 dagen en variërend van opluchting tot totale paniek.

Even rustig aan doen zodat je geen overhaaste (verkeerde) belangrijke beslissingen neemt kan echt geen kwaad hoor!