Scheiding bij de rechtbank!
Hallo allemaal, ik moet even mijn frustratie kwijt. Het gaat over de scheiding van mijn vriend. Mijn vriend ligt al ruim 2 jaar in scheiding met zijn ex vrouw. Het is een vechtscheiding vanuit haar kant. Zij wil alles van hem afpakken waar hij hard voor gewerkt heeft. Hij heeft een eigen bedrijf opgezet waar zij de administratie van heeft gedaan, 3 dagen in de week. Hij heeft 29 jaar geleden een huis gekocht en heeft met die overwaarde grond kunnen kopen en hebben ze een huis kunnen bouwen. Het bedrijf is goed gaan lopen en ze hebben er goed van kunnen leven. Hun huis, waar zij nu al 2 jaar woont, is ruim 1 miljoen waard en hij woont bij mij in mijn huurhuis. Zij heeft een hypotheek van €400 per maand. Wij een huur van €1100,-!
Hij heeft haar 2 jaar geleden aangeboden dat ze het huis mocht hebben zodat hij de zaak heeft, hopende dat de scheiding snel rond zou zijn zodat hij ook nog iets kan kopen. Ze heeft dat niet geaccepteerd en is naar de rechter gestapt om alles eruit te halen wat erin zit. Mijn vriend is nu ruim 57 en kan waarschijnlijk niets meer kopen ondanks dat hij een bedrijf heeft. Na twee jaar wachten op de uitspraak van de rechtbank (belachelijk lang) is nu vastgesteld dat haar behoeftigheid neerkomt op €6300 netto per maand 😱! Dit terwijl zij in het huis woont waar zij maar €400 pm voor hoeft te betalen! Mijn vriend kan dus nu helemaal niets meer! Zij verdient nu meer dan hij per maand en heeft ook nog een huis met 800k overwaarde. Mijn vriend heeft zijn zaak waar hij wel waarde in heeft zitten maar kan dit er pas uithalen als hij met pensioen zou gaan. Wat is dit voor een land? Hoe kan het zijn dat een vrouw alles krijgt en een man alles maar moet betalen om haar levensstijl aan te kunnen houden terwijl hij niks meer kan? Ik snap dat het eerlijk verdeeld moet worden maar waarom wordt er niet gekeken naar de kosten die iemand moet maken? Een nieuw huis kopen gaat zeker een hypotheek opleveren van minstens €1500 pm. Ik vind dit zo ontzettend oneerlijk. Daarnaast is zij zo evil dat hij zijn kinderen ook al ruim een jaar niet meer ziet. (M19 en J21). Ze zijn zó gemanipuleerd dat ze geen contact meer willen. Mijn vriend gaat hier aan onderdoor en zij lacht zich kapot. Alle vrienden die ze gezamenlijk hadden zijn allemaal bij haar weggelopen en ze heeft niemand aan haar zijde staan behalve haar kinderen omdat deze niet het echte verhaal kennen. Hoe kan een rechter tot deze conclusie komen? Ik hoop dat karma zijn werk doet.
Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn die scheiden van een narcist.
Wat wel beter geregeld zou moeten worden, is de kinderalimentatie. Aardig wat mannen (en vast ook wat vrouwen) weten zich daar handig onderuit te draaien. Mijn ex moest 150 euro KA per maand betalen voor ons kind. Verder geen partneralimentatie, wilde ik zelf niet en had ik ook niet nodig. Die 150 euro heb ik nooit gezien. Ging ik naar het LBIO, ging hij zijn baan opzeggen en konden ze geen beslag leggen op zijn salaris. En dat meerdere keren. Hij wist het altijd zo te draaien dat hij een prima leven had (financieel gezien dan), maar nooit draagkracht had. Hij zorgde zelfs expres dat hij belastingschuld had, zodat die schuld voorging op zijn schuld aan mij. En het ging niet om een kind dat verwekt was tijdens een one night stand, maar een bewust verwekt kind binnen een huwelijk.
Ik heb altijd prima verdiend, dus op een gegeven moment kon hij het van mij in zijn r**t steken. Maar als vrouwen dan voor zichzelf moeten zorgen, dan moeten ze er wel van op aan kunnen dat de kinderalimentatie ook daadwerkelijk wordt betaald. Co-ouderschap is natuurlijk een prima manier om kosten te delen zonder KA, maar mijn ex vond een weekend in de twee weken al teveel, dus de kosten kwamen voor 95% op mij neer. Ik heb het altijd raar gevonden dat hij daarmee wegkwam.
Dymo schreef op 26-02-2026 om 20:03:
Wat wel beter geregeld zou moeten worden, is de kinderalimentatie. Aardig wat mannen (en vast ook wat vrouwen) weten zich daar handig onderuit te draaien. Mijn ex moest 150 euro KA per maand betalen voor ons kind. Verder geen partneralimentatie, wilde ik zelf niet en had ik ook niet nodig. Die 150 euro heb ik nooit gezien. Ging ik naar het LBIO, ging hij zijn baan opzeggen en konden ze geen beslag leggen op zijn salaris. En dat meerdere keren. Hij wist het altijd zo te draaien dat hij een prima leven had (financieel gezien dan), maar nooit draagkracht had. Hij zorgde zelfs expres dat hij belastingschuld had, zodat die schuld voorging op zijn schuld aan mij. En het ging niet om een kind dat verwekt was tijdens een one night stand, maar een bewust verwekt kind binnen een huwelijk.
Ik heb altijd prima verdiend, dus op een gegeven moment kon hij het van mij in zijn r**t steken. Maar als vrouwen dan voor zichzelf moeten zorgen, dan moeten ze er wel van op aan kunnen dat de kinderalimentatie ook daadwerkelijk wordt betaald. Co-ouderschap is natuurlijk een prima manier om kosten te delen zonder KA, maar mijn ex vond een weekend in de twee weken al teveel, dus de kosten kwamen voor 95% op mij neer. Ik heb het altijd raar gevonden dat hij daarmee wegkwam.
Je zou een soort waarborgfonds willen dat de vastgestelde alimentatie betaald en dst het fonds het verhaald op de wanbetaler met gelijkwaardige of zelfs boven de belasting staande voorrang.
Ysenda schreef op 26-02-2026 om 21:05:
[..]
Je zou een soort waarborgfonds willen dat de vastgestelde alimentatie betaald en dst het fonds het verhaald op de wanbetaler met gelijkwaardige of zelfs boven de belasting staande voorrang.
Dat is het LBIO.
tsjor schreef op 27-02-2026 om 07:58:
[..]
Dat is het LBIO.
Nee, lbio verhaald alleen, maar betaald niet als de andere ouder niet betaald.
Ysenda schreef op 26-02-2026 om 21:05:
[..]
Je zou een soort waarborgfonds willen dat de vastgestelde alimentatie betaald en dst het fonds het verhaald op de wanbetaler met gelijkwaardige of zelfs boven de belasting staande voorrang.
Nou nee. Dan mag de maatschappij betalen voor andermans scheiding en kinderen. Terwijl daar al meer dan genoeg sociale voorzieningen voor zijn. En je als alleenstaande ouder ook een behoorlijk bedrag aan kgb krijgt tegenwoordig.
Het toont gewoon maar aan dat vrouwen hun denkbeelden moeten bijstellen. Niet afhankelijk van een partner worden. Niet jouw baan zien als bijbaan en minimaal gaan werken vanwege de kinderen. Maar andere keuzes maken. Zelf financieel onafhankelijk blijven. Blijven werken zodat je bij een breuk niet met lege handen en een gat in je CV overal moet aankloppen.
Izza schreef op 27-02-2026 om 09:26:
[..]
Nou nee. Dan mag de maatschappij betalen voor andermans scheiding en kinderen. Terwijl daar al meer dan genoeg sociale voorzieningen voor zijn. En je als alleenstaande ouder ook een behoorlijk bedrag aan kgb krijgt tegenwoordig.
Het toont gewoon maar aan dat vrouwen hun denkbeelden moeten bijstellen. Niet afhankelijk van een partner worden. Niet jouw baan zien als bijbaan en minimaal gaan werken vanwege de kinderen. Maar andere keuzes maken. Zelf financieel onafhankelijk blijven. Blijven werken zodat je bij een breuk niet met lege handen en een gat in je CV overal moet aankloppen.
We hadden het over KINDERalimentatie! Ik mag hopen dat je vind dat beide ouders daar verantwoordelijk voor zijn.
Voor PA kan ik je redenatie nog begrijpen, maar ook daar vind ik dat dat een gevolg is ven de keuze die BEIDE ouders hebben gemaakt. Ook die vader kan minder gaan werken en meer zorgen voor zijn eigen kroost, gaan mantelzorgen voor zijn ouders en gaan helpen op school. Taken die nu nog steeds onbetaald op de schouders van vrouwen worden gelegd.
We hebben het over luizenMOEDERS, biebMOEDERS, ik heb in al de jaren op de basisschool maar weinig vaders gezien, het heet een PAPAdag alsof dat iets bijzonders is. Vaders passen op op hun eigen kinderen. Het zit heel heel diep en we zijn er nog lang niet met emancipatie op dat gebied.
En als vaders thuisblijfvaders zijn dan hebben zij de zelfde rechten op PA en alleenstaande ouder voorzieningen als die moeders. Maar die vader wordt het dan iet aangerekend dat hij een VERKEERDE keuze heeft gemaakt. Het is dezelfde keuze die die vrouw heeft gemaakt. En ja, dan zal de moeder moeten betalen volgens hetzelfde concept.
Mijn ex heeft nooit de vraag gekregen hoe hij het thuis organiseerde als hij weer eens op dienstreis ging, ik heb me elke keer moeten verantwoorden, al ging ik maar 1 dag wat langer weg. O, past zijn vader dan op? NEE!!!! Zijn vader zorgt gewoon voor onze zoon, je kan niet op je eigen kind passen. Vonden ze maar vreemd.
Mijn verhaal ging inderdaad over KINDERalimentatie en hoe gemakkelijk je daar blijkbaar onderuit kunt komen. Ik ben nooit afhankelijk geweest van een partner of van partneralimentatie, maar ik had het net wat gemakkelijker gehad als mijn ex de kinderalimentatie gewoon had betaald, zoals hem was opgedragen door de rechtbank. Met het LBIO heb ik slechte ervaringen, die geven gemakkelijk op als een ex tegenspartelt.
Ik heb overigens de meeste weerstand ervaren van andere moeders, als we het over emancipatie hebben. Aangezien ik fulltime werkte (en trouwens nog steeds) om mijzelf en mijn kind te onderhouden, was ik niet beschikbaar voor luizen/overblijf/mediatheek. Dat werd mij vooral door de andere moeders verweten. Ik heb ze het telefoonnummer van mijn ex gegeven, bel hem maar voor je klusjes, hij heeft net weer zijn baan opgezegd om onder de kinderalimentatie uit te komen, dus hij heeft wel tijd. Maar dat deden ze dan weer niet.
Dymo schreef op 27-02-2026 om 12:34:
Mijn verhaal ging inderdaad over KINDERalimentatie en hoe gemakkelijk je daar blijkbaar onderuit kunt komen. Ik ben nooit afhankelijk geweest van een partner of van partneralimentatie, maar ik had het net wat gemakkelijker gehad als mijn ex de kinderalimentatie gewoon had betaald, zoals hem was opgedragen door de rechtbank. Met het LBIO heb ik slechte ervaringen, die geven gemakkelijk op als een ex tegenspartelt.
Ik heb overigens de meeste weerstand ervaren van andere moeders, als we het over emancipatie hebben. Aangezien ik fulltime werkte (en trouwens nog steeds) om mijzelf en mijn kind te onderhouden, was ik niet beschikbaar voor luizen/overblijf/mediatheek. Dat werd mij vooral door de andere moeders verweten. Ik heb ze het telefoonnummer van mijn ex gegeven, bel hem maar voor je klusjes, hij heeft net weer zijn baan opgezegd om onder de kinderalimentatie uit te komen, dus hij heeft wel tijd. Maar dat deden ze dan weer niet.
Ik heb een vergelijkbare ervaring, bij ons stond het nr van mijn ex boven aan de nood nr lijst. Als er wat was belde school mij, en elke keer vroeg ik: waarom bellen jullie mij, ik ben niet het nood nr, ik sta nr 3! Antwoord, keer op keer: Wij bellen altijd de moeder. Mijn tegenvraag waarom we dan een lijstje moesten geven konden ze niet beantwoorden.
Ysenda schreef op 26-02-2026 om 13:58:
[..]
En als beide exe-lieden onafhankelijk van elkaar dubbel modale cijfers of meer binnen halen is dat minder vervelend want er is meer ruimte om stappen terug te doen dan wanneer het gezinsinkomen op een 1,5x modaal is.
Zeker, maar ook dan is het handig om in kaart te hebben wat je binnen krijgt, wat je uitgeeft en waar je indien nodig makkelijk in kan snijden. Het hoeft geen scheiding te zijn, het kan ook om baanverlies of andere uitval van inkomen gaan.
En je kan dan wel lekker in een duur huis wonen maar dat heb je niet zomaar verkocht in ruil voor een goedkope huurwoning, net zoals je bv een particulier lease contract voor een auto niet zomaar kwijt bent. Dus een beetje vooruitzien en weten wat je wiggle room is, is ook met hogere inkomens wel zo verstandig.
Dymo schreef op 26-02-2026 om 20:03:
Wat wel beter geregeld zou moeten worden, is de kinderalimentatie. Aardig wat mannen (en vast ook wat vrouwen) weten zich daar handig onderuit te draaien. Mijn ex moest 150 euro KA per maand betalen voor ons kind. Verder geen partneralimentatie, wilde ik zelf niet en had ik ook niet nodig. Die 150 euro heb ik nooit gezien. Ging ik naar het LBIO, ging hij zijn baan opzeggen en konden ze geen beslag leggen op zijn salaris. En dat meerdere keren. Hij wist het altijd zo te draaien dat hij een prima leven had (financieel gezien dan), maar nooit draagkracht had. Hij zorgde zelfs expres dat hij belastingschuld had, zodat die schuld voorging op zijn schuld aan mij. En het ging niet om een kind dat verwekt was tijdens een one night stand, maar een bewust verwekt kind binnen een huwelijk.
Ik heb altijd prima verdiend, dus op een gegeven moment kon hij het van mij in zijn r**t steken. Maar als vrouwen dan voor zichzelf moeten zorgen, dan moeten ze er wel van op aan kunnen dat de kinderalimentatie ook daadwerkelijk wordt betaald. Co-ouderschap is natuurlijk een prima manier om kosten te delen zonder KA, maar mijn ex vond een weekend in de twee weken al teveel, dus de kosten kwamen voor 95% op mij neer. Ik heb het altijd raar gevonden dat hij daarmee wegkwam.
Toch is jouw verhaal een illustratie van mijn reden, waarom ik eerder een verhaal heb opgeschreven over 'partneralimentatie', wat eigenlijk zou moeten zijn: de vereffening van het ontwikkelde verdienvermogen tijdens de relatie. Nu zien vrouwen (heel dapper en groots) af van partneralimentatie, maar ondertussen vechten ze over kinderalimentatie, waarbij de kinderen eigenlijk een emotioneel pressiemiddel zijn. Want uiteindelijk gaat het niet slecht met het kind, het zou alleen wat gemakkelijker hebben gekund. Maar ja, dat kan natuurlijk altijd wel. Tot de dag dat ik de staatsloterij win zal ik dat blijven zeggen. Het kind is dus niet echt het probleem, waardoor je ruzie moet maken over die alimentatieregeling. Er is best een ingewikkelde berekening te maken over het ontwikkelde verdienvermogen gedurende de relatie, en dat dan omgezet naar een vereffeningsregeling gedurende een afgeleide periode, afhankelijk van de duur van de relatie.
AnnaPollewop schreef op 28-02-2026 om 17:05:
[..]
Zeker, maar ook dan is het handig om in kaart te hebben wat je binnen krijgt, wat je uitgeeft en waar je indien nodig makkelijk in kan snijden. Het hoeft geen scheiding te zijn, het kan ook om baanverlies of andere uitval van inkomen gaan.
En je kan dan wel lekker in een duur huis wonen maar dat heb je niet zomaar verkocht in ruil voor een goedkope huurwoning, net zoals je bv een particulier lease contract voor een auto niet zomaar kwijt bent. Dus een beetje vooruitzien en weten wat je wiggle room is, is ook met hogere inkomens wel zo verstandig.
Maar dat is normal life. Of je nou alleen bent of met een partner, bij elke langdurige financiële beslissing die er te nemen is.
Blijft dat er met meer inkomend geld meer ruimte is.
tsjor schreef op 01-03-2026 om 12:11:
[..]
Toch is jouw verhaal een illustratie van mijn reden, waarom ik eerder een verhaal heb opgeschreven over 'partneralimentatie', wat eigenlijk zou moeten zijn: de vereffening van het ontwikkelde verdienvermogen tijdens de relatie. Nu zien vrouwen (heel dapper en groots) af van partneralimentatie, maar ondertussen vechten ze over kinderalimentatie, waarbij de kinderen eigenlijk een emotioneel pressiemiddel zijn. Want uiteindelijk gaat het niet slecht met het kind, het zou alleen wat gemakkelijker hebben gekund. Maar ja, dat kan natuurlijk altijd wel. Tot de dag dat ik de staatsloterij win zal ik dat blijven zeggen. Het kind is dus niet echt het probleem, waardoor je ruzie moet maken over die alimentatieregeling. Er is best een ingewikkelde berekening te maken over het ontwikkelde verdienvermogen gedurende de relatie, en dat dan omgezet naar een vereffeningsregeling gedurende een afgeleide periode, afhankelijk van de duur van de relatie.
Ben ik niet met je eens, kinderen zijn de verantwoordelijkheid van beide ouders, dus mag je verwachten dat beide bijdragen en dat je niet probeert om onder de verantwoordelijkheid naar je kinderen uut te komen op allerlei manieren.
Wij verdienden ongeveer evenveel tijdens ons huwelijk. En betaalden dus ook samen de kosten van ons kind (en ons huis). Toen we gingen scheiden, verdienden we nog steeds evenveel, alleen ik betaalde meer dan 95% van de kosten van ons kind. Het ging dus niet om een vereffening van het ontwikkelde verdienvermogen tijdens de relatie, maar over het feit dat ik ineens veel meer kosten had. Ik moest in mijn eentje de vaste lasten van een huis ophoesten én in mijn eentje een kind onderhouden (en opvoeden). Ik heb mijn kind nooit als pressiemiddel gebruikt en nooit de omgang tussen vader en kind in de weg gestaan. En ook niet 'dapper afgezien van partneralimentatie' die ik niet nodig had. Het meest ideaal zou zijn geweest als wij co-ouderschap hadden gehad. Maar dat kon mijn ex niet aan. Als hij had bijgedragen aan de kosten van zijn kind was dat een goede tweede geweest.
Het kind is inmiddels volwassen en goed terecht gekomen, maar het was wel even doorbuffelen.