Advies met dyscalculie
Volgend jaar gaat mijn kind naar het voortgezet onderwijs. We hebben hiervoor laatst voor de derde keer advies gekregen, dat is nu vmbo-gt (was in het eerste advies vmbo-kt). Ze hannest al vanaf groep 4 met rekenen en na lang wikken en wegen hebben we een dyscalculie test laten uitvoeren. Daaruit bleek dat er inderdaad sprake was van dyscalculie. Eind groep 7 had ze het rekenniveau van E4. Sindsdien mag ze hulp kaarten en rekenmachine gebruiken, ook bij de laatste Cito. Met de Cito is ze daardoor van een E score naar een C score gegaan. Helemaal prima dus.
Nu komt mijn irritatie mbt het schooladvies. Ze scoort op technisch lezen een A, begrijpend lezen lage A's en hoge B's, maar spelling schommelt tussen B en C met voor ww spelling nu een grote dip van A naar D (waar overigens de hele klas is gekelderd). In voorgaande jaren werd mij verteld dat alleen naar begrijpend lezen en rekenen werd gekeken waardoor ze (naar mijn mening) een laag advies kreeg van ergens in het midden. Maar nu ze een betere score voor rekenen heeft wordt wel ineens spelling bij het advies betrokken, wat de score weer naar beneden haalt.
Ik ben van mening dat vmbo-gt niet passend is bij de Cito scores, graag wil ik daarom jullie mening. Ze heeft op haar rapport voor motivatie, focus, sociaal emotioneel e.d allemaal plusjes, dus daar kan het ook niet aan liggen.
Babs03 schreef op 24-01-2026 om 17:44:
[..]
Begrijp me niet verkeerd, ik denk niet dat ze voor de leuk naar een speciale klas gaan. Ik zie er echt wel het nut van in en gun het jouw kind om zich daar te kunnen ontwikkelen. Laat daar geen onduidelijkheid over bestaan.
Mijn dochter heeft nu super enthousiaste leerkrachten die echt hun best doen om haar de juiste begeleiding te geven. Maar dat is niet alle jaren zo geweest. En de belofte van driemaal per week een rt'er werd al snel een onderwijsassistent wanneer dat kon, en dat kon dus nooit, want die is altijd in alle klassen nodig ivm lerarentekort. Mijn dochter heeft een leerstoornis én achterstand waar dus alleen onder de (drukke) rekenles soms wel en soms niet extra aandacht aan gegeven wordt. Vervolgens ziet ze kinderen die prima meekunnen en havo/vwo advies hebben een dag in de week naar extra ondersteunende lessen gaan. Dat is toch vreemd? Weet je hoeveel ze zou kunnen leren als ze ook een hele dag in de week rekenondersteuning zou krijgen? Ik begrijp dat gewoon echt niet.
Maar op het moment dat die andere kinderen naar de plusklas gaan, heeft de leerkracht toch meer tijd voor de andere kinderen?
Verschillende niveaus in een klas zijn van alle tijden en differentieren vraagt iets van leerkrachten. Mijn dochter zat op een jenaplanschool en dat is juist onderdeel van de visie en leerkrachten hebben saar aanvullende training / opleiding gedaan. School is daar op ingericht, voor kinderen is het duidelijk wat op welk moment voor hen is (instructie, zelfstandig werken, stil zijn). Plusklas was in school, maar ook de kinderen met extra hulpbehoefte werden soms in groepjes of alleen uit de klas gehaald. Ook een relatief kleine klas van 25, zelf zat ik trouwens in een klas van 27 in de jaren 80.
Mugske schreef op 24-01-2026 om 20:22:
[..]
Maar op het moment dat die andere kinderen naar de plusklas gaan, heeft de leerkracht toch meer tijd voor de andere kinderen?
Verschillende niveaus in een klas zijn van alle tijden en differentieren vraagt iets van leerkrachten. Mijn dochter zat op een jenaplanschool en dat is juist onderdeel van de visie en leerkrachten hebben saar aanvullende training / opleiding gedaan. School is daar op ingericht, voor kinderen is het duidelijk wat op welk moment voor hen is (instructie, zelfstandig werken, stil zijn). Plusklas was in school, maar ook de kinderen met extra hulpbehoefte werden soms in groepjes of alleen uit de klas gehaald. Ook een relatief kleine klas van 25, zelf zat ik trouwens in een klas van 27 in de jaren 80.
Het zijn geen specifieke plusklassen meer. Het zijn groepjes kinderen die pluswerk doen. Die groepjes zitten meestal gewoon in de klas en zijn niet altijd even rustig.
Agen schreef op 24-01-2026 om 10:36:
[..]
Wat erin zit komt er juist niet vanzelf wel uit. Dat is echt aantoonbare onzin.
In de loop van het leven bedoel ik dan. En dan is slimheid niet eens het beste criterium. Mijn mbo-kind staat op het punt zich te ontwikkelen tot managementcapaciteiten, mijn hbo-kind heeft net veel moeite gedaan om van die managementcapaciteiten af te komen en weer 'gewoon' op de werkvloer te kunnen werken. Dit is een voorbeeld van wat ik bedoel.
Kinderen hebben na school nog een heel lang werkzaam leven om van alles te ontwikkelen. Intelligentie is niet de beste voorspeller van geluk of succes.
tsjor schreef op 26-01-2026 om 09:34:
[..]
In de loop van het leven bedoel ik dan. En dan is slimheid niet eens het beste criterium. Mijn mbo-kind staat op het punt zich te ontwikkelen tot managementcapaciteiten, mijn hbo-kind heeft net veel moeite gedaan om van die managementcapaciteiten af te komen en weer 'gewoon' op de werkvloer te kunnen werken. Dit is een voorbeeld van wat ik bedoel.
Kinderen hebben na school nog een heel lang werkzaam leven om van alles te ontwikkelen. Intelligentie is niet de beste voorspeller van geluk of succes.
Ik geloof ook niet dat het er altijd 'vanzelf' uitkomt. Het is ontzettend hard werken, ook door de jaren heen. En hier dus een totaal ander verhaal: een diep ongelukkige man die met heel veel pijn en moeite mbo3 heeft afgerond (ver onder zijn niveau). Studeert nu weliswaar weer maar dat gaat dus niet vanzelf. Veel stress, veel gedoe. Het is supermooi als het leven zijn eigen ontwikkeling brengt, maar dat blijft soms echt zoeken, hard werken, falen en weer opstaan. Voor mijn gevoel dus echt niet vanzelf. Ik deel wel je mening dat een andere route altijd nog kan, via werk of latere studies. Zeker, intelligentie is beslist niet de enige of beste factoren tot succes maar om dan maar te zeggen dat t vanzelf wel komt....nee dat vind ik echt te kort door de bocht
ToetieToover schreef op 24-01-2026 om 17:31:
[..]
Dat jij het niet hebt meegemaakt, of niet zag, wil niet zeggen dat het niet bestaat. Vroeger kreeg je met de lineaal een mep in je handpalm. Vroeger zaten de slecht lerende kindjes achterin de klas om genegeerd te worden. Vroeger rookte de meester in het klaslokaal. Tja, vroeger is ook niet alles.
De liniaal heb ik gelukkig nooit meegemaakt.
Wel dit: je had cijfers voor godsdienst, gedrag, ijver en vlijt en die cijfers waren eigenlijk het belangrijkste.
Er stonden verder ook geen hele geschreven beoordelingen bij, alleen als er iets op te merken was over gedrag, ijver en vlijt.
En de onrust in de klas, dat was het eerste wat ik merkte toen ik in Nederland weer naar een basisschool ging: bij het begin van de dag ouders in de klas, een moeder die tegen de juf moest vertellen hoe de nacht van het kind was geweest, kinderen die alles letterlijk uit de kast trokken en rondrenden. Ik was verbijsterd en vroeg me echt af of ik mijn kind in die chaos wel achter wilde laten.
Ik denk nog steeds dat de ontwikkeling van een goed handschrift, aaneengesloten, gelijkmatige lussen, van groot belang is voor de samenwerking tussen de linker- en de rechterhersenhelften en daarmee voor de algehele ontwikkeling van een kind.
En gedichten uit het hoofd leren. In een rapportage over Engeland liet men zien hoe een slechte school tot een uitzonderlijk goede school kon worden. Ingrediënten waren o.a. dat men teksten uit de griekse mythologieën van buiten liet leren. Men behandelde elk kind alsof het een vwo-kind was. Het commentaar van Marjolein Moorman was dat ze het erg vond dat kinderen zich niet tot individu konden ontwikkelen (allemaal dezelfde les en schooluniform). Terwijl ik denk dat het mooi is als onderwijs kinderen de gereedschappen aanreikt om zich tot individu te kunnen ontwikkelen in de wereld, in hun leven, buiten het onderwijs. Nu hebben we individuen die niet kunnen lezen en schrijven, rondlopen met allerlei labeltjes en geen enkel individu is nog passend in het onderwijssysteem. En of de leerkrachten het maar willen oplossen (niet dus, die haken af).
Marit! schreef op 26-01-2026 om 09:50:
[..]
Ik geloof ook niet dat het er altijd 'vanzelf' uitkomt. Het is ontzettend hard werken, ook door de jaren heen. En hier dus een totaal ander verhaal: een diep ongelukkige man die met heel veel pijn en moeite mbo3 heeft afgerond (ver onder zijn niveau). Studeert nu weliswaar weer maar dat gaat dus niet vanzelf. Veel stress, veel gedoe. Het is supermooi als het leven zijn eigen ontwikkeling brengt, maar dat blijft soms echt zoeken, hard werken, falen en weer opstaan. Voor mijn gevoel dus echt niet vanzelf. Ik deel wel je mening dat een andere route altijd nog kan, via werk of latere studies. Zeker, intelligentie is beslist niet de enige of beste factoren tot succes maar om dan maar te zeggen dat t vanzelf wel komt....nee dat vind ik echt te kort door de bocht
Oh, dat het hard werken is deel ik helemaal.
Nog een aanvulling: ik heb het laatste jaar meegemaakt dat het basisonderwijs gescheiden was in jongens- en meisjesscholen. Ik zat op de meisjesschool. Wij hadden juffen, de jongens hadden meesters (vrijwel verdwenen uit het basisonderwijs). Misschien maakte dat ook een verschil.
Ik geloof best dat het systeem nu niet ideaal is. Ik vind al die losse groepjes en door elkaar lopende kinderen ook maar onrustig. Tegelijk vind ik het oude systeem van; 'we geven les voor de gemiddelde leerling en de rest zoekt het maar uit' (of; de rest moet maar na afronden van de schooltijd proberen om eruit te halen wat er in zit) ook niet goed.
Dat verheerlijken van het oude systeem staat me tegen. Zoals iemand anders ook al aangaf; ook toen waren er heus dingen mis (moeilijke leerders op de achterste rij, de meester met een sigaret in de klas). En dat meer ouders nu klagen en eisen komt niet per definitie doordat sommige leerlingen pluswerk krijgen. Dat komt ook/vooral door de gehele verandering in de maatschappij. Waar mensen 'voor zichzelf opkomen' en een leerkracht niet meer een autoriteit is waar mensen tegenop kijken. Dat zal niet veranderen als je weer alleen klassikaal les gaat geven. En zo zijn meer verschillen tussen vroeger en nu veel complexer dan enkel het gevolg van klassikaal versus subgroepjes.
De uitdrukking een dubbeltje wordt nooit een kwartje is ook niet ontstaan doordat 'het er later nog wel uitkwam'. Het lijkt me juist goed dat een dubbeltje ook eens wat extra aandacht krijgt. En in het oude systeem was de dochter van TO waarschijnlijk altijd het 'domme meisje' gebleven die het niet wil snappen en maar snel moet gaan werken. Net als haar klasgenootje dat niet leerde lezen, maar in de huidige tijd dyslexie blijkt te hebben.
Dus nee, het huidige systeem is niet perfect en ik zie echt wel dat er van alles op aan te merken is. Maar doen alsof in het oude systeem iedereen met een goede basis van school kwam en na school eruit wist te halen wat er in zat is MI niet kloppend.
Een goede basis zal ik niet zeggen, maar wel beter dan nu, dat is het probleem. En 'eruit halen wat erin zat' was volgens mij niet de doelstelling, wel een basis aan bepaalde vaardigheden en kwaliteiten bijbrengen die iemand later in het leven nodig had om te leven, werken en ontspannen.
Als het nu zou bestaan zou ik er waarschijnlijk ook moeite hebben met het oude systeem denk ik.
Ik ben op zoek naar een fragment uit een documentaire met Marjolein Moorman, waar zij een school in Engeland bezoekt. Het zal in de serie 'klassen' zitten. Ondertussen vond ik wel een commentaar waarin het fragment besproken werd, met de ervaring van iemand met onderwijs in het buitenland (herkenbaar).
https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/de-noodzaak-van-rust-structuur-en-eigenwaarde-in-het-onderwijs~b0d953b7/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F
tsjor schreef op 26-01-2026 om 09:54:
[..]
Oh, dat het hard werken is deel ik helemaal.
Maar dan gaat het dus niet 'vanzelf'...
Oh, en soms moet je ook nog extra scholing doen. Maar het leven wordt gelukkig niet totaal bepaald door het eindniveau basisschool.
