Jaar voorlopen volgens CITO
Mijn dochter is dit jaar in groep 3 begonnen en kreeg vorige week haar eindrapport mee naar huis. Volgens de CITO zit zij met elk getoetst onderdeel al op eind groep 4 niveau.
Het is wel een slimme meid, die al een beetje kon lezen voordar ze naar de basisschool ging. Echter heb ik niet het idee dat ze hoogbegaafd is, eerder gewoon slim met een goede werkhouding. Ze krijgt wat extra werk met rekenen en zit in het "zongroepje" (verschrikkelijke term trouwens). Maar verder heb ik niks vanuit de school gehoord.
Mijn vraag is, hoe vaak gebeurt het eigenlijk dat een kind een klas hoger uitkomt dat het inzit (op elk onderdeel). Gebeurt dit vaker en zijn er ook kinderen die b.v. op onderdelen of elk onderdeel meer dan een jaar vooruitlopen? Zijn er meer mensen die deze ervaring hebben en zo ja, hoe is de verdere schoolcarriere verlopen?
Fiorah schreef op 21-07-2026 om 13:13:
[..]
Als het kind structureel stripboeken mag lezen in de klas, is het niet goed af, want dat betekent, even heel zwart wit gezegd, dat ze hem niet voldoende kunnen bieden om te verrijken.
Of het kind raakt gedurende de dag volledig overprikkeld en kan weer wat herstellen door zich even af te sluiten met een stripboek (ik heb er zelf zo een). Net zoals een ADHD-er wat extra klusjes mag doen voor de juf zodat hij kan lopen. Of een kind met diabetes zo nodig een suikerwafel mag eten tijdens de les.
Soms worden dit soort uitzonderingen gedeeld met de rest van de leerlingen, soms niet.
Voor ieder kind worden weer andere afspraken gemaakt. Vaak met de intern begeleider en in overleg met bijvoorbeeld externe hulpverlening of een arts. Daar ben jij als buitenstaander niet van op de hoogte. En daar heb je verder ook niets mee te maken. En dat kan je je kind prima meegeven. Lijkt mij niet iets om jaloers op te zijn.
Ergens in deze discussie wordt iets gezegd van dat de lesstof is ingericht voor de gemiddelde leerling.
Maar dat hoeft toch niet te betekenen dat die leerlingen helemaal geen individuele aandacht hoeven te krijgen?
Want dat gevoel kan er bij die kinderen ontstaan natuurlijk. Dat er veel aandacht gaat naar de "bijzondere" kinderen. De "gewone" leerling kan zich dan "ongezien" voelen.
En ja, dit gebeurt (mijn dochter bijvoorbeeld).
Ik denk dat, dat ook het gevoel kan geven dat bepaalde klasgenoten "altijd" vanalles mogen en zij niet
Dat al was het alleen maar dat de kinderen van de klas die extra begeleiding hadden gekregen weleens een snoepje of zakje chips kregen van de juf die de extra begeleiding gaf omdat ze zo hard hadden gewerkt. Euhm ja en de rest van de klas had zeker niets uitgevoerd?
Ik kan me van vroeger op school eigenlijk helemaal niet herinneren dat er zo veel 'individuele aandacht' was voor ieder kind. Wij kregen klassikaal les, je (de klas als geheel) kreeg opdrachten, die deed je in stilte en die kreeg je nagekeken terug. Dan was er wel eens een opmerking van juf of meester, ze keken wel eens naar je tekening of je kreeg hulp bij een handwerk/handenarbeid opdracht oid. Maar dat was het wel. Als je iets niet snapte kreeg je eventueel een tweede keer uitleg. Maar meer individuele aandacht was er toch niet toen. En dan heb ik het over de tijd voordat kinderen met etiketjes (HB, ASS enz) hun eigen programma's kregen. De tijd dat iedereen 'gemiddeld' moest zijn en anders 'lastig' was. Volgens mij was in de tijd dat alle lessen alleen maar voor de gemiddelde leerlingen was het ook niet zo dat die leerlingen dan veel individuele aandacht kregen.
Is dat nu anders dan? Krijgen ze nu nog minder individuele aandacht? Of zijn de verwachtingen nu anders? Verwachten kinderen (hun ouders) dat ze speciale aandacht krijgen want Pietje met het etiketje krijgt dat ook dus het is niet eeheeheerlijk als ons Marietje dat niet ook krijgt.
Je gaat toch niet naar school voor aandacht. Je gaat naar school om dingen te leren zoals rekenen, lezen enz. En dan hebben we een systeem waar we dat zo veel mogelijk klassikaal/in groepsverband doen, dus per definitie niet individueel. Wel zo efficient, anders is het niet te betalen. Alleen kinderen die, met reden, niet meekunnen in die groep krijgen in een andere groep hun les (zoals plusgroep) en als dat niet mogelijk is individuele ondersteuning en afspraken.
Natuurlijk moet een leerkracht alle kinderen in beeld hebben en 'zien'. En is een keer een persoonlijk woordje en blijk van erkenning belangrijk. Maar aandacht om de aandacht want Piet krijgt dat ook en dan ook graag een tijdschrift want dat krijg Sjaakie ook en dan ook graag een plusgroep want dat heeft Liesje en graag extra groot afgedrukte toetsen zoals Mia en graag een paar aangepaste schoenen net zoals Lisa. Of nee, die schoenen niet, alleen de dingen die wij leuk vinden alsjeblieft. Sorry, ik draaf een beetje door, maar ik word een beetje kriegel van al die ouders die zich tekort gedaan voelen omdat hun kind geen beperking heeft.
Van wat ik weet is dat bij heel veel werkjes de kinderen met dyslexie bij de tafel van de docent zitten en dat de docent dan dus geen tijd heeft om rond te lopen. Bij rekenen gebeurde het vaak dat de docent dan bleef haken bij de kinderen die regelmatig de klas verlaten voor extra lessen. De plusklaskinderen mogen in de klas vaak plusklaswerk doen, en dat zijn vaak leukere werkjes als het standaard werk dat ze moeten doen. En de kinderen die extra begeleiding nodig hebben komen vaak weer blij terug want die hebben de bijles vaak ook afgesloten met wat leukers dan het standaard werk.
Marie111 schreef op 22-07-2026 om 10:05:
Ergens in deze discussie wordt iets gezegd van dat de lesstof is ingericht voor de gemiddelde leerling.
Maar dat hoeft toch niet te betekenen dat die leerlingen helemaal geen individuele aandacht hoeven te krijgen?
Want dat gevoel kan er bij die kinderen ontstaan natuurlijk. Dat er veel aandacht gaat naar de "bijzondere" kinderen. De "gewone" leerling kan zich dan "ongezien" voelen.
En ja, dit gebeurt (mijn dochter bijvoorbeeld).
Ik denk dat, dat ook het gevoel kan geven dat bepaalde klasgenoten "altijd" vanalles mogen en zij niet
Dit is een breder ding denk ik, het is overal zo dat als je 'makkelijk' bent, er meer van je verwacht wordt en minder aandacht voor je is, tenzij iemand daar heel bewust bij stilstaat.
Het kind in het gezin dat nooit problemen heeft, of de collega die altijd heel goed functioneert en niet actief ruimte voor zichzelf vraagt, degene die op het kinderfeestje meegaand is terwijl de rest opstandig is.
Het is, lullig genoeg, nou eenmaal makkelijk om iemand over het hoofd te zien die zelf geen extra aandacht vraagt/nodig heeft.
Maar een goede leerkracht zal manieren hebben om alle kinderen te zien (en te laten weten dat ze gezien worden).
Decembermamma schreef op 22-07-2026 om 12:05:
Van wat ik weet is dat bij heel veel werkjes de kinderen met dyslexie bij de tafel van de docent zitten en dat de docent dan dus geen tijd heeft om rond te lopen. Bij rekenen gebeurde het vaak dat de docent dan bleef haken bij de kinderen die regelmatig de klas verlaten voor extra lessen. De plusklaskinderen mogen in de klas vaak plusklaswerk doen, en dat zijn vaak leukere werkjes als het standaard werk dat ze moeten doen. En de kinderen die extra begeleiding nodig hebben komen vaak weer blij terug want die hebben de bijles vaak ook afgesloten met wat leukers dan het standaard werk.
Ik snap dit 'niet gunnen' niet. Prima als je extra's wilt, maar neem dan ook de extra lasten over die diegene ook heeft. Je kind wil vast geen dyslexie hebben, en daar bij vrijwel álle vakken tot en met de middelbare en een evt. vervolgstudie last van hebben. Of de klas uit moeten voor bijles, terwijl de rest het voor jouw gevoel wel allemaal snapt maar jij niet. Ik vind het ook niet eerlijk als de ene groep wel chips krijgt en de andere niet, maar ik zou daar prima een gesprek over kunnen voeren met mijn kind over hoe eerlijk het zou zijn om dan tegelijkertijd met de chips ook de leerachterstand van die leerling over te nemen.
Decembermamma schreef op 22-07-2026 om 12:05:
Van wat ik weet is dat bij heel veel werkjes de kinderen met dyslexie bij de tafel van de docent zitten en dat de docent dan dus geen tijd heeft om rond te lopen. Bij rekenen gebeurde het vaak dat de docent dan bleef haken bij de kinderen die regelmatig de klas verlaten voor extra lessen. De plusklaskinderen mogen in de klas vaak plusklaswerk doen, en dat zijn vaak leukere werkjes als het standaard werk dat ze moeten doen. En de kinderen die extra begeleiding nodig hebben komen vaak weer blij terug want die hebben de bijles vaak ook afgesloten met wat leukers dan het standaard werk.
Waar gaat dit over?
Docenten werken in het middelbaar onderwijs. Leerkrachten op de basisschool. Werkjes doen kinderen in de kleuterklas.
Serieuze vraag, over welk onderwijs heb jij het?
Decembermamma schreef op 22-07-2026 om 12:05:
Van wat ik weet is dat bij heel veel werkjes de kinderen met dyslexie bij de tafel van de docent zitten en dat de docent dan dus geen tijd heeft om rond te lopen. Bij rekenen gebeurde het vaak dat de docent dan bleef haken bij de kinderen die regelmatig de klas verlaten voor extra lessen. De plusklaskinderen mogen in de klas vaak plusklaswerk doen, en dat zijn vaak leukere werkjes als het standaard werk dat ze moeten doen. En de kinderen die extra begeleiding nodig hebben komen vaak weer blij terug want die hebben de bijles vaak ook afgesloten met wat leukers dan het standaard werk.
Wie zegt dat?
Het is niet leuker maar uitdagender. Het vraagt meer inzicht en meer inzet, dus hoezo leuker? Pluswerk is voor kinderen die dat nodig hebben. Houd toch op met dat jaloerse gedoe.
Decembermamma schreef op 22-07-2026 om 11:46:
Dat al was het alleen maar dat de kinderen van de klas die extra begeleiding hadden gekregen weleens een snoepje of zakje chips kregen van de juf die de extra begeleiding gaf omdat ze zo hard hadden gewerkt. Euhm ja en de rest van de klas had zeker niets uitgevoerd?
Ik heb als ouder/vrijwilliger ook wel eens met een groepje gewerkt en die kinderen voor een vakantie een keer wat lekkers gedeeld.
Als je 'bijles' geeft of extra begeleiding moet je een band opbouwen met die kinderen, je ziet ze niet dagelijks dus zoiets extra helpt daarbij.
Kampeerder schreef op 22-07-2026 om 13:22:
[..]
Wie zegt dat?
Het is niet leuker maar uitdagender. Het vraagt meer inzicht en meer inzet, dus hoezo leuker? Pluswerk is voor kinderen die dat nodig hebben. Houd toch op met dat jaloerse gedoe.
Hier werken ze overigens een magische 45 minuten pluswerk verdeeld over 4 schooldagen. En veel kinderen die pluswerk krijgen vervelen zich een paar uur per dag de tandjes. Nauwelijks iets om jaloers op te zijn.
En wat ik veel zie is dat kinderen helemáál niet speciaal willen zijn als dat betekent dat ze opvallen t.o.v. de rest. Uit de klas gehaald worden voor iets, werk uit een aparte kast moeten pakken, ergens anders moeten zitten etc. is echt geen beloning voor de meeste kinderen.
Fiorah schreef op 22-07-2026 om 13:29:
[..]
Hier werken ze overigens een magische 45 minuten pluswerk verdeeld over 4 schooldagen. En veel kinderen die pluswerk krijgen vervelen zich een paar uur per dag de tandjes. Nauwelijks iets om jaloers op te zijn.
En wat ik veel zie is dat kinderen helemáál niet speciaal willen zijn als dat betekent dat ze opvallen t.o.v. de rest. Uit de klas gehaald worden voor iets, werk uit een aparte kast moeten pakken, ergens anders moeten zitten etc. is echt geen beloning voor de meeste kinderen.
Ha ha, nee inderdaad. Mijn buurjongen maakt liever meer van hetzelfde dan dat hij in iets anders deed. De oude wig werkte met 1-, 2- of 3-ster opdrachten. Buurjongen maakte gewoon alles, terwijl hij alleen 3-ster hoefde.
Och, ik begon in groep 6 achter in mijn rekenboek bij de 'extra uitdaging' opdrachten. Ook bij die opdrachten begon ik niet bij de 1e opdrachten (te makkelijk) maar startte pas daar waar het daadwerkelijk uitdagend werd. Nog voor de kerstvakantie was ik 'klaar'. De oplossing van de juf: gewoon opnieuw beginnen. En vaak straf als ik onrustig was, omdat ik een boek las in de klas of als ik het huiswerk weigerde met de reden dat ik 3x hetzelfde nutteloos vond (erg eigenwijs). De beurt kregen wij alleen als er iets te leren viel. Ik niet dus want ik zou wrs gewoon het goede antwoord hebben gegeven. Mijn moeder legde mij in groep 7 uit dat het normaal was dat we niks leerden op school. Groep 7 en 8 is namelijk 'uitzitten' totdat je oud genoeg bent om naar de brugklas te gaan. Het laat zich raden dat de brugklas moeilijk bleek.
Inmiddels heb ik een 4-jarige die leert lezen en die zo nu en dan wat extra uitdaging krijgt. Ze is pas 4 en volgens mij 'gewoon slim'. Maar ik ben blij dat de tijden veranderd zijn. En als er dan iemand jaloers is omdat mijn kind al met de letterbak mag spelen terwijl die van hun nog moet leren een vierkant van een cirkel te onderscheiden, tja jammer dan.
Ik heb ook een 1,5 jarige die niet praat. En als zij ooit logopedie moet krijgen en daar, wie weet, een snoepje krijgt dan denk ik dat ik dat prima kan uitleggen aan mijn oudste. Sterker, onlangs mocht ze niet naar de logopedist op school terwijl haar 2 beste vriendjes wel mochten. Niet eerlijk, aldus dochter. Bleek prima uit te leggen. Aan een kind van 4.
Marie111 schreef op 22-07-2026 om 10:05:
Ergens in deze discussie wordt iets gezegd van dat de lesstof is ingericht voor de gemiddelde leerling.
Maar dat hoeft toch niet te betekenen dat die leerlingen helemaal geen individuele aandacht hoeven te krijgen?
Want dat gevoel kan er bij die kinderen ontstaan natuurlijk. Dat er veel aandacht gaat naar de "bijzondere" kinderen. De "gewone" leerling kan zich dan "ongezien" voelen.
En ja, dit gebeurt (mijn dochter bijvoorbeeld).
Ik denk dat, dat ook het gevoel kan geven dat bepaalde klasgenoten "altijd" vanalles mogen en zij niet
De extra aandacht voor snelle leerlingen is ook echt niet steeds individueel hoor. Het is niet voor niets dat er plusklasjes gevormd worden met groepjes leerlingen.
