Jaar voorlopen volgens CITO
Mijn dochter is dit jaar in groep 3 begonnen en kreeg vorige week haar eindrapport mee naar huis. Volgens de CITO zit zij met elk getoetst onderdeel al op eind groep 4 niveau.
Het is wel een slimme meid, die al een beetje kon lezen voordar ze naar de basisschool ging. Echter heb ik niet het idee dat ze hoogbegaafd is, eerder gewoon slim met een goede werkhouding. Ze krijgt wat extra werk met rekenen en zit in het "zongroepje" (verschrikkelijke term trouwens). Maar verder heb ik niks vanuit de school gehoord.
Mijn vraag is, hoe vaak gebeurt het eigenlijk dat een kind een klas hoger uitkomt dat het inzit (op elk onderdeel). Gebeurt dit vaker en zijn er ook kinderen die b.v. op onderdelen of elk onderdeel meer dan een jaar vooruitlopen? Zijn er meer mensen die deze ervaring hebben en zo ja, hoe is de verdere schoolcarriere verlopen?
Jeetje Meesje, je hebt nog piepjonge kinderen en vertelt in de eerdere post dat je vroeger op school alles klassikaal kreeg en dat de oplossing van de juf als was (als je iets snel begreep en al uit had) om alles nog maar weer een keer te doen. Ik verwachtte dan dat je een stuk ouder zou zijn dan ik maar dat kan niet, integendeel.
Ik geloof je direct en ik weet dat mijn basisschool best wel bijzonder was hoor, maar ik heb echt een totaal andere ervaring. En mijn kinderen zijn twintigers..!!
Er werd bij mij vroeger veel zelfstandig gewerkt, veel in groepjes uitgelegd en enigszins maatwerk gegeven. Ook hier en daar wat individuele aandacht, al was het maar kort (om eigen werk uit te delen). Geen Montessorischool. Gewoon 30 leerlingen in de klas.
Decembermamma schreef op 22-07-2026 om 12:05:
Van wat ik weet is dat bij heel veel werkjes de kinderen met dyslexie bij de tafel van de docent zitten en dat de docent dan dus geen tijd heeft om rond te lopen. Bij rekenen gebeurde het vaak dat de docent dan bleef haken bij de kinderen die regelmatig de klas verlaten voor extra lessen. De plusklaskinderen mogen in de klas vaak plusklaswerk doen, en dat zijn vaak leukere werkjes als het standaard werk dat ze moeten doen. En de kinderen die extra begeleiding nodig hebben komen vaak weer blij terug want die hebben de bijles vaak ook afgesloten met wat leukers dan het standaard werk.
Je hebt werkelijk geen idee hoe onderwijs in elkaar zit. Of hoe het is een kind met extra aandacht te hebben of te zijn. Daar is niets leuks aan. Niet aan een beperking of leerstoornis. En ook niet aan meer- of hoogbegaafdheid. Niet alles in het leven is leuk. School is noodzakelijk en kan ook leuk zijn. Maar dat is het niet altijd. Een baan of het huishouden doen trouwens ook niet.
Uiteindelijk heeft een docent voor alle leerlingen aandacht. Maar voor sommigen gewoon wat meer. Omdat die zonder die aandacht überhaupt niet tot leren komen. Waar jou gemiddelde kind die vaardigheden wel kan. Sterker nog als die kinderen die aandacht, bijles of het andere werk niet kregen is de kans groot dat ze de sfeer voor de hele klas beïnvloeden. Waardoor jouw gemiddelde kind daar weer last van krijgt. Dat gebeurde vroeger in mijn klas.
Decembermamma schreef op 22-07-2026 om 12:05:
Van wat ik weet is dat bij heel veel werkjes de kinderen met dyslexie bij de tafel van de docent zitten en dat de docent dan dus geen tijd heeft om rond te lopen. Bij rekenen gebeurde het vaak dat de docent dan bleef haken bij de kinderen die regelmatig de klas verlaten voor extra lessen. De plusklaskinderen mogen in de klas vaak plusklaswerk doen, en dat zijn vaak leukere werkjes als het standaard werk dat ze moeten doen. En de kinderen die extra begeleiding nodig hebben komen vaak weer blij terug want die hebben de bijles vaak ook afgesloten met wat leukers dan het standaard werk.
Huh? Wat een bijzondere post. Hoe weet je dit allemaal? Ben je erbij ofzo?
Egel. schreef op 22-07-2026 om 15:37:
Jeetje Meesje, je hebt nog piepjonge kinderen en vertelt in de eerdere post dat je vroeger op school alles klassikaal kreeg en dat de oplossing van de juf als was (als je iets snel begreep en al uit had) om alles nog maar weer een keer te doen. Ik verwachtte dan dat je een stuk ouder zou zijn dan ik maar dat kan niet, integendeel.
Ik geloof je direct en ik weet dat mijn basisschool best wel bijzonder was hoor, maar ik heb echt een totaal andere ervaring. En mijn kinderen zijn twintigers..!!
Er werd bij mij vroeger veel zelfstandig gewerkt, veel in groepjes uitgelegd en enigszins maatwerk gegeven. Ook hier en daar wat individuele aandacht, al was het maar kort (om eigen werk uit te delen). Geen Montessorischool. Gewoon 30 leerlingen in de klas.
Ik ben wel ouder dan je op basis van mijn kinderen zou denken 😉 Maar ik denk dat het idd ook geen beste basisschool was. Ik weet dat de ouders van een vriendje hun best moesten doen om hem naar de lom-school te krijgen. Wij hadden echt nog kinderen in de klas die dan de conciërge moesten helpen oid. Dus mss heb ik ook geen goed referentiekader. Maar het voordeel is wel dat ik nu snel tevreden ben met de basisschool van mijn kinderen 😉
Egel. schreef op 22-07-2026 om 15:37:
Jeetje Meesje, je hebt nog piepjonge kinderen en vertelt in de eerdere post dat je vroeger op school alles klassikaal kreeg en dat de oplossing van de juf als was (als je iets snel begreep en al uit had) om alles nog maar weer een keer te doen. Ik verwachtte dan dat je een stuk ouder zou zijn dan ik maar dat kan niet, integendeel.
Ik geloof je direct en ik weet dat mijn basisschool best wel bijzonder was hoor, maar ik heb echt een totaal andere ervaring. En mijn kinderen zijn twintigers..!!
Er werd bij mij vroeger veel zelfstandig gewerkt, veel in groepjes uitgelegd en enigszins maatwerk gegeven. Ook hier en daar wat individuele aandacht, al was het maar kort (om eigen werk uit te delen). Geen Montessorischool. Gewoon 30 leerlingen in de klas.
Ik ben een dertiger maar pluswerk bestond nog niet op mijn basisschool toendertijd. Gelukkig veranderen tijden en krijgen mijn kinderen op diezelfde basisschool dat wel nu.
Meesje schreef op 22-07-2026 om 11:47:
Ik kan me van vroeger op school eigenlijk helemaal niet herinneren dat er zo veel 'individuele aandacht' was voor ieder kind. Wij kregen klassikaal les, je (de klas als geheel) kreeg opdrachten, die deed je in stilte en die kreeg je nagekeken terug. Dan was er wel eens een opmerking van juf of meester, ze keken wel eens naar je tekening of je kreeg hulp bij een handwerk/handenarbeid opdracht oid. Maar dat was het wel. Als je iets niet snapte kreeg je eventueel een tweede keer uitleg. Maar meer individuele aandacht was er toch niet toen. En dan heb ik het over de tijd voordat kinderen met etiketjes (HB, ASS enz) hun eigen programma's kregen. De tijd dat iedereen 'gemiddeld' moest zijn en anders 'lastig' was. Volgens mij was in de tijd dat alle lessen alleen maar voor de gemiddelde leerlingen was het ook niet zo dat die leerlingen dan veel individuele aandacht kregen.
Is dat nu anders dan? Krijgen ze nu nog minder individuele aandacht? Of zijn de verwachtingen nu anders? Verwachten kinderen (hun ouders) dat ze speciale aandacht krijgen want Pietje met het etiketje krijgt dat ook dus het is niet eeheeheerlijk als ons Marietje dat niet ook krijgt.
Je gaat toch niet naar school voor aandacht. Je gaat naar school om dingen te leren zoals rekenen, lezen enz. En dan hebben we een systeem waar we dat zo veel mogelijk klassikaal/in groepsverband doen, dus per definitie niet individueel. Wel zo efficient, anders is het niet te betalen. Alleen kinderen die, met reden, niet meekunnen in die groep krijgen in een andere groep hun les (zoals plusgroep) en als dat niet mogelijk is individuele ondersteuning en afspraken.
Natuurlijk moet een leerkracht alle kinderen in beeld hebben en 'zien'. En is een keer een persoonlijk woordje en blijk van erkenning belangrijk. Maar aandacht om de aandacht want Piet krijgt dat ook en dan ook graag een tijdschrift want dat krijg Sjaakie ook en dan ook graag een plusgroep want dat heeft Liesje en graag extra groot afgedrukte toetsen zoals Mia en graag een paar aangepaste schoenen net zoals Lisa. Of nee, die schoenen niet, alleen de dingen die wij leuk vinden alsjeblieft. Sorry, ik draaf een beetje door, maar ik word een beetje kriegel van al die ouders die zich tekort gedaan voelen omdat hun kind geen beperking heeft.
Ik kan me ook zulke dingen niet herinneren van vroeger. Alleen linkshandige kregen merkbaar extra aandacht, als in aparte instructies over hoe je als linkshandige de pen vasthoud. En een andere kleur vulpen, vanwege dat die voor linkshandigen was.
En de gymlerares gaf mij soms wat extra instructies bij gym. Dat ging niet ten koste van andere kinderen, andere kinderen hielp ze ook. En degenen die wel van nature goed waren in gym, hadden dan juist weer meer aandacht nodig om ze in het gareel te houden.
Ik denk dat vrijwel ieder kind wel bij een bepaald vak juist wat minder of meer aandacht kreeg.
Maar we hadden geen plusgroepen. Als je extra werk wou moest je daar zelf achteraan.
Er werd een jongen van school gepest die vermoedelijk nu de diagnose adhd zou krijgen.
Koptelefoons en stripboeken kwamen toen echt de klas niet in.
De werkelijk afwijkende kinderen verdwenen in die tijd naar een LOM school. Dus daar merkte je dan ook veel minder van.
Er komen wel meer leerlingen met afwijkingen op de gewone basisschool terecht nu, en daar is wel extra begeleiding voor. Maar de klassen zijn nog steeds even groot. Waarmee de kans dat een gemiddelde leerling minder aandacht krijgt, nu wel groter is dan vroeger.
