Home » Forum » Relaties » Carriere en scheiding

carriere en scheiding

483 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Lou
Alkes, affiniteit en omstandigheden

Vader was uitstekend in staat om kind te verzorgen en deed dat ook met veel liefde en vaardigheid toen ik ziek was. Maar toen ik aan de beterende hand was en hij vanuit werkloosheid een mooie fulltime baan kon beginnen waren we daar allebei stikgelukkig mee, omdat we in die tijd weinig geld hadden. Dat bedoel ik met: zo kan het lopen in het leven. In het algemeen ben ik het dus wel eens met je kritiek over moeders die altijd minder gaan werken en vaders niet. Maar in de praktijk is precies dat hier gebeurd, ondanks dat we van tevoren vast van plan waren om werk en zorg evenwichtiger te verdelen dan dit. Het pakte gewoon anders uit.

Daarnaast denk ik wel dat affiniteit ook een rol speelt. Het moederen vond ik denk ik toch fijner dan hij het vaderen vond. Het veel werken vond hij toch fijner dan ik dat vond. Tja. Hoe dat komt, weet ik niet. Je kunt het er mee eens zijn of niet, maar uiteindelijk maak je samen beslissingen waar je allebei het meest gelukkig van wordt. Als dat dan een min of meer traditioneel rolpatroon is, dan is dat maar zo. Je eigen persoonlijke afwegingen geven dan toch de doorslag.

Phryne Fisher
Zo moeilijk

Mensen doen altijd zo moeilijk over de combinatie werk, kinderen en huishouden. Ik doe dat al bijna 20 jaar, waarvan 17 jaar als alleenstaande ouder. 32-36 uur werk, twee kinderen met de nodige zorgbehoeften, 2 katten en het huishouden. Ja, er doet ook een vader mee, maar als je gescheiden bent heb je daar niet meer de lasten van.
Het is mooi dat het er nu op lijkt dat de regels rondom partneralimentatie echt gaan veranderen. Misschien dat jonge vrouwen niet zo makkelijk besluiten om zichzelf op een achterstand te zetten qua arbeidsperspectief.

Kyana
Phryne

Dat ben ik wel met je eens. Er wordt inderdaad heel moeilijk gedaan over het combineren van een fulltime baan met de zorg voor de kinderen, zelfs als er een partner in de buurt is. Tijdens de ziekte van mijn man en na zijn overlijden heb ik zelf altijd de volledige zorg voor de kinderen gehad, een fulltime baan en een huishouden zonder familie dicht in de buurt. Natuurlijk was het soms vermoeiend en was ik vaak blij als ik 's avonds even kon zitten maar je hoeft er ook niet te moeilijk over doen.Het overlijden van mijn man was heel zwaar maar dat zat hem niet in de praktische zaken maar in de emoties.

Inmiddels ben ik weer getrouwd, ik werk nog steeds bijna fulltime en we hebben samen ook nog (pleeg) kinderen gekregen en ik merk nu dat het veel makkelijker is als je de zorg kan delen met een partner. Zelfs als je allebei fulltime werkt en er kinderen bij zitten die wat extra zorg nodig hebben.

Ik kijk helemaal niet ontevreden terug op de periode dat ik het zelf moest doen. Het was echt geen zwaar bestaan met nauwelijks tijd voor de kinderen. We hebben het heel fijn gehad met elkaar en ik ben er echt niet aan onder doorgegaan.

Ik vind ook dat mensen soms wel heel moeilijk doen over het combineren van werk/huishouden/kinderen.

Kyana
Keuze

Natuurlijk moeten mensen zelf een keuze maken maar het is wel zo dat de maatschappij ook deels de zorg heeft voor mensen die de verkeerde keuze hebben gemaakt. Nog steeds belanden teveel vrouwen na een scheiding in een uitkering. Daarnaast is er een grotere kans dat die kinderen ontsporen omdat ze in slechte buurten komen te wonen en er te veel zorg is en te weinig geld. Er zullen altijd individuele gevallen zijn waarbij het de beste keuze is voor een van de ouders om thuis te blijven. Echter het zou vanzelfsprekender moeten zijn dat je gewoon je voor jezelf zorgt (ook financieel) en als maatschappij zouden we dat als de norm moeten zien.

🎶🎵Sinbads vrouw🎵🎶
Zullen we “verkeerde keuze” eens veranderen in “andere keuze”

Dat komt veel minder normerend en belerend over.

Wetten en regels, normen en waarden veranderen nu eenmaal.
Het is nu net zestig jaar geleden dat vrouwen handelingsbekwaam werden. Dat ze zeggenschap had over haar eigen vermogen, dat ze kon gaan werken zonder toestemming van de man en dat ze niet verplicht was haar loon af te dragen.

Quote:

“Ook vroeger bloeide de liefde, maar tot zestig jaar geleden sloot een Nederlandse vrouw met haar huwelijk feitelijk een onderwerpingsverdrag. Haar jawoord was meteen haar laatste vrije daad, want hiermee plaatste de bruid zich actief onder het wettelijke gezag van haar kersverse echtgenoot. Dit had vergaande consequenties.

Zo kon een gehuwde boerendochter bijvoorbeeld nooit eigenaar zijn van de familieboerderij die haar vader haar naliet. In de wet stond dat de man het hoofd was van de echtvereniging en als enige mocht beschikken over de ‘gemeenschap van goederen’. Via huwelijkse voorwaarden kon een vrouw wel het beheer krijgen over persoonlijke eigendommen, maar erover beschikken mocht ze uitsluitend met medewerking van haar echtgenoot. Overigens trouwde in 1957 93 procent van de paren in algemene gemeenschap van goederen; huwelijkse voorwaarden werden amper gesloten.

Niets te vertellen. Gehuwde vrouwen stonden gelijk aan onmondigen of geesteszieken

Ook over haar kinderen had een vrouw weinig te zeggen. De vaderlijke macht was doorslaggevend: bij meningsverschillen telde zijn stem.

De gedachte achter de ‘maritale’ macht van de man, die in 1838 was vastgelegd in het eerste Burgerlijk Wetboek, was dat er nu eenmaal geen twee kapiteins op één schip kunnen zijn. Eenheid van vermogen eiste eenheid van beheer. Ruzies in de echtvereniging werden voorkomen als er een de baas was, en dat was de man, zo stond het in het Evangelie. Om het ideaal van de huwelijkse eenheid te bewaren, diende de vrouw aan haar echtgenoot te gehoorzamen.

Sommige mannen misbruikten hun machtspositie. Zo waren er middenstanders die achter de rug van hun echtgenotes het bedrijf verpatsten om zich vanwege drankschulden of uit passie voor een minnares stilletjes uit de voeten te maken. Een regeling die aansprakelijkheid van de vrouw voor schulden van de man uitsloot, bestond niet.

Soms haalden schrijnende kwesties de krant. De predikant die zijn doodzieke echtgenote verbood om haar familie, met wie hij in onmin leefde, aan haar sterfbed te ontvangen, werd in 1925 door de Rotterdamse rechter in het gelijk gesteld. ‘Daar inderdaad onze huwelijkswet zulk een onbeperkte gehoorzaamheid van den vrouw aan den man, als hoofd van het gezin eischt.’

Vrouwen moesten hun loon inleveren

Een man kon een ‘onwillige’ vrouw gemakkelijk chanteren en dreigen dat hij haar kinderen bij haar weg zou nemen als zij niet deed wat hij verlangde. De enige ‘vrijheid’ van handelen van een vrouw was dat ze in haar eentje boodschappen mocht doen. Omdat een man druk was met werken, werd hij geacht zijn vrouw toestemming te geven voor huishoudelijke uitgaven. Hiermee waren de rol van de man als kostwinner en die van de vrouw als huisvrouw stilzwijgend in de wet vastgelegd. Een vrouw mocht sinds begin 1900 wel een arbeidscontract tekenen, maar alleen met ‘bewilliging’ van haar man. Haar loon moest ze bij hem inleveren.“

Einde quote. (Bron https://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/45181/handelingsonbekwaam...)

Normen en waarden die uit die periode stammen, hebben de akelige eigenschap om “onderhuids” door te leven.
Zo vond mijn vader (geboren 1938) het maar niets dat zijn vrouw ging werken, haar taak was het huishouden en de kinderen en hij zorgde wel voor het geld. Als dat jouw visie op het leven is, waarom zou je je dochters dan stimuleren om door te leren en om te gaan werken? ja, de huishoudschool want dat kwam later goed te pas als je je eigen huishouden had.

Vrouwen (en mannen) die na die periode geboren zijn (1960-1980) hebben dan ook nog heel sterk die normen en waarden mee gekregen tav je plaats en rol in de maatschappij.
En natuurlijk heeft die generatie daar veranderingen in aangebracht, neem de slogan “een slimme meid is op haar toekomst voorbereid” die in begin 80ger jaren opkwam.

Maar die generatie kreeg ook kinderen en ook zij gaven hun aangepaste normen en waarden door. Die ook weer aangepast werden/worden door hun kinderen.

Kortom, we hebben het over een doorlopend proces waarin altijd mensen voorop lopen en mensen achteraan sluiten.

Dat is niet verkeerd, dat is anders. Niet meer, niet minder maar anders.

Phryne Fisher
Niet beter maar anders?

Dus de macht aan de mannen, ook geformaliseerd, is niet slechter maar anders?
Bijzondere zienswijze.

MarSy
Bieb

zoals ik al eerder zei zo simpel is dat niet omdat dat niet geaccepteerd wordt door de maatschappij. De vrouw moet zorgen en de man moet jagen want dat zou biologisch zo in elkaar zitten, we zijn inmiddels al enkele 1000den jaren verder en de vrouwen hebben in die al die jaren altijd heel veel gewerkt (op het land, in de winkels, het huishouden van een ander en dat van zichzelf). Ik vind het dus een kul argument.

Daarnaast wordt er inderdaad moeilijk gedaan over de combinatie werk en huishouden, voorbeelden genoeg van mensen die dat alleen doen, ja het is zwaar, maar het is ook prima te doen.

Als laatste kost het de maatschappij op allerlei vlakken geld, want uitzonderingen daar gelaten, het zijn de vrouwen die er na een scheiding op achteruit gaan en dus ook de kinderen die daar in benadeeld worden met alle gevolgen van dien.

Het gaat over gender ongelijkheid, niet over mijn 'persoonlijke gevoelens van minder bedeeldheid' die ik uiteraard niet heb. Ik heb het niet over mij persoonlijk, ik heb het over wij vrouwen in het algemeen.

In het algemeen worden vrouwen op alle vlakken benadeeld en daar moeten 'wij vrouwen' wat aan doen!

🎶🎵Sinbads vrouw🎵🎶
Phryne

Ik reageerde hierop: bericht #65
Quote:
maar het is wel zo dat de maatschappij ook deels de zorg heeft voor mensen die de verkeerde keuze hebben gemaakt.

bieb63
precies sinbads vrouw

Hoe het vroeger was, was erg. Maar dat is nu niet meer zo, gelukkig. Ieder heeft daar nu z'n vrije keuze in. Dus daarom hou ik niet van dat gemekker over 'waarom de vrouw altijd de thuisblijver is'. Dat is een bewuste keus. Wil je dat niet, dan doe je dat niet.
Verder is het hebben en vinden van werk ook sterk afhankelijke van de economie op dat moment. Is de economie slecht, dan is het lastiger (meer) werk te vinden. Word je dan alleenstaand, dan heb je een probleem. Dat probleem heeft de man dan net zo hard als hij degene is die minder is gaan werken (of helemaal gestopt). Dus feitelijk komt het er op neer dat degene die minder gaat werken (of gestopt) een bepaald risico neemt wbt financiele afhankelijkheid bij het wegvallen van de werkende partner. Man of vrouw. En als er sprake is van minder gaan werken, dan zijn beide partner daar bij. Dat de keuze vaker op de vrouw valt, is de keuze van de vrouw zelf. Maar zou de keuze op de man vallen, dan is het risico net zo groot.

MarSy
sinbads vrouw

Bedoel je met anders de individuele 'keuze' die een vrouw nu maakt? Want in dit draadje is wat mij betreft de discussie meta en dus niet wat iedere individuele vrouw doet.

Het gaat wat mij betreft over dat in zijn algemeenheid de norm: de man is de baas, zoals jij dat mooi weer geeft nog steeds onderhuids gedragen wordt. In zijn algemeenheid heeft een vrouw dus geen keuze, want ze wordt nog steeds geacht voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Je mag als vrouw al blij zijn dat je man de boodschappen haalt, dat jij het lijstje hebt gemaakt en de rotzooi moet opruimen is dan bijzaak. Het zelfde als dat je moet vragen aan je man of hij iets in huishouden doet ipv dat hij uit zich zelf actie onderneemt. Wees blij dat hij wat doet, is dan een veel gegeven reactie van andere vrouwen.

Ik las vandaag in het AD een interview met een vrouw die een echte computernerd is en een school voor hackers heeft opgericht. Zij quote Madelinle Albreight: er is een speciaal plekje in de hel voor vrouwen die andere vrouwen niet helpen. Zij zegt ook dat vooral vrouwen afgunstig zijn over haar succes en dat dar er voor gezorgd heeft dat zij op sommige momenten vastliep. Ik zie dat hier in het draadje ook gebeuren: mensen betrekken het verhaal van een ander direct op zich zelf en gaan met modder gooien, waarom? Daar gaat het toch niet over? Dit draadje gaat over dat vrouwen niet goed voor zich zelf zorgen.

🎶🎵Sinbads vrouw🎵🎶
MarSy

Waar het mij om gaat, is dat keuze’s die vrouwen maken niet automatisch verkeerd zijn als ze niet met “de norm” van de maatschappij mee gaan.
Dat ze niet beoordeeld worden als zijnde “dom, verkeerd, niet goed” en vul maar in.

Achteraf is het makkelijk redeneren, maar zoals wij hier (als in thuis) zeggen: ”achteraf kijk je een koe in de kont”.

Als ik nu terug kijk op de afgelopen 30 jaar, dan zijn er dingen die ik met de kennis van nu anders gedaan had. Ik ben er ook van overtuigd dat ik daarin niet de enige ben.

Houdt dat in dat ik (en vele vrouwen met mij) de verkeerde keuze’s gemaakt heb? Ach welnee. Wij (Sinbad en ik) hebben gekozen naar onze kennis en mogelijkheden op dat moment en we hebben vervolgens daar de consekwenties van te dragen.

Dat is ook datgene wat ik probeer te zeggen, mensen, mannen en vrouwen, maken keuze’s op basis van de kennis die ze dan hebben. Ze kiezen waarvan ze op dat moment denken dat dat het beste voor hen (en hun kinderen) is.

En die keuze’s worden inderdaad vaak beïnvloed door “onderhuidse normen en waarden”. Vervolgens wordt ook je gedrag beoordeeld door mensen om je heen die zelfde onderhuidse normen en waarden meedragen.

Wat ik dus verschrikkelijk irritant vindt om te zien en te ervaren en waar ik tot mijn vel uit kan springen.
Simpel voorbeeld: Schoondochter (29) moet voor haar werk onverwachts naar het buitenland. Eerste opmerking die ze krijgt van personeelszaken als ze meteen “ja” zegt op die vraag is: “mag dat wel van je man?”
Daar zakt je broek toch van af?

Nog een voorbeeld:
Sinbad en ik zitten bij de bank voor een hypotheek gesprek. Ik stel de vragen, Sinbad krijgt de antwoorden, en als ik nog een vraag wil stellen krijg ik het volgende antwoord: “mevrouwtje, maakt u zich daar maar geen zorgen over...”

Wat dat aangaat is er nog heel veel verborgen seksisme onderhuids aanwezig in onze maatschappij.

En ja, deze voorbeelden zijn ervaringen uit mijn leefwereld. Ik denk alleen niet dat ik de enige ben die dit soort dingen meemaakt.

Wat ik wel weet is dat voordat mannen en vrouwen economisch gelijk zijn en dat de zorgtaken “natuurlijk” gelijkwaardig verdeeld zijn, er nog heel wat water onder de brug door moet stromen.

Kyana
Bieb

Het is niet perse een bewuste keuze. Vaak loopt het zo. Bovendien is geen enkele keuze neutraal. Als het maatschappelijk gezien nog steeds niet echt geaccepteerd is dat vrouwen fulltime werken als er kinderen zijn dan kun je inderdaad je afvragen hoever die keuze helemaal vrij wordt gemaakt. En zo geldt dat voor meer zaken. Daar kan je wel verandering in aanbrengen. Als het maatschappelijk kader veranderd dan veranderen individuele keuzes ook. Dan zullen er nog steeds moeders zijn die kiezen voor thuisblijven en in sommige gevallen is dat vast ook de beste keuze. Als het maatschappelijk normaal is dat iedere volwassene gewoon voor zichzelf zorgt dan doe je dat vanuit een ander kader dan in een maatschappij waar het gewoon is dat moeders een klein baantje hebben voor de gezelligheid maar niet de primaire verantwoordelijkheid hebben voor het gezinsinkomen.

Donna
Keuze

Op metaniveau is de keuze voor (blijven) werken een betere keuze dan vrijwillig jarenlang uit het werkende bestaan stappen. Voor de samenleving (de groep die de collectieve lasten moet dragen, wordt kleiner, het risico op afhankelijkheid van een uitkering neemt af en het is goed voor de emancipatie), voor de positie van de vrouw zelf en ik geloof dat het ook beter is voor de zorg binnen het gezin als de man daarin een gelijkwaardige positie inneemt. En dan zijn er op individueel niveau natuurlijk uitzonderingen, lijkt me vanzelfsprekend.

MarSy
sinbads vrouw

Ik snap wat je bedoelt en ben dat ook met je eens als het gaat over keuzes op individueel niveau. Keuzes zijn niet verkeerd, op dat moment met de informatie die je dan hebt maar vooral door de normen en waarden die dan gelden maak je keuzes. Hoe de keuzes op individueel niveau uitpakt verschilt dan ook, je doet het met de informatie die je dan hebt soms zit het mee, soms valt het tegen.

Maar in zijn algemeenheid maken vrouwen de 'verkeerde' keuzes, aangezien 1 op de 3 huwelijken over gaat (dan hebben we het nog niet eens over de samenwoners) en 1 op de 4 mensen te maken krijgen met psychische problematiek (kan dus ook jou partner zijn) dan is ook financieel voor jezelf en je gezin kunnen zorgen heel belangrijk!

En natuurlijk is het individueel anders, ik heb ook iemand in mijn omgeving waarvan de partner is overleden, die persoon werkt nu even niet om alleen voor de (kleine) kinderen te zorgen. Dat kan omdat dit voor het overlijden van partner goed geregeld was, toen hadden beiden namelijk wel goede banen en heeft deze persoon afspraken kunnen maken met de eigen werkgever.

AnneJ
Tijd en geld

http://vance.nl/tijd-verkiezen-boven-geld-maakt-gelukkig/

"Geld komt en gaat, maar tijd gáát alleen maar. Met die verfrissende conclusie sluit Vox het artikel af naar aanleiding van een nieuw onderzoek. Hieruit blijkt dat mensen die tijd verkiezen boven geld aangeven gelukkiger te zijn, dan wanneer dit andersom het geval is."

Maar nogmaals als je niet aan de onderkant zit en daar zitten steeds meer mensen.
https://www.ad.nl/politiek/armoede-onder-werkende-nederlanders-groeit-ha...

MarSy
Natuurlijk maakt tijd gelukkig!

Maar dan moet je wel geld hebben...

Of: geld maakt niet gelukkig maar gelukkig maken ze wel geld! *

*geen idee van wie, maar is ooit een cabaretier geweest die dit zei

Donna
Tijd

Tijd is inderdaad onbetaalbaar. Geweldig dus dat we in Nederland leven met een groot aantal vrije dagen en historisch gezien korte werkweken. En als er een groep duidelijk wat achter loopt wat betreft vrije tijd, dan zijn het de mannen wel. Als er dan meer ruimte nodig is in een gezin, zou het goed zijn als de keuze om beiden bijvoorbeeld 30 uur te gaan werken de norm wordt.

AnneJ
De ideale relatie

In een ideale relatie werk je samen als een team. Echter dat komt toch minder vaak voor dan je zou wensen om diverse redenen. Knokken met een man, soms een vrouw, over de zorg en de huishouding is niet mijn ideaal in de relatie. Ook al zou de volgende generatie daar dan mogelijk (?) de vruchten van plukken.

En dan heb je een zorgzame en aanpakkende man en dan raakt die volslagen in paniek van een onvoorspelbaar gezin.:-)

De niet zo heel maakbare werkelijkheid.

Ik weet nog dat vrouwen achter het ijzeren gordijn ons waarschuwden dat we nog niet klaar waren met de plicht voor vrouwen om te moeten werken, zoals in de DDR.
Thuis wacht je de extra shift. En de zorg voor je kinderen in staatshanden kan ook minder dan ideaal blijken te zijn.:-)

Tureluur
Keuzes ja

En godlof hebben we meer keuze dan de vrouwen 100 (oid) jaar geleden. Toch vind ik ‘er zijn goede of foute keuzes’ niet helemaal recht doen aan de vrouwen die nu in armoede leven of grote zorgen hebben voor de toekomst omdat ze zelf geen of bitter weinig inkomen kunnen genereren na bewust te kiezen niet te gaan werken of te stoppen met werken en ze vervolgens geconfronteerd zijn met wegvallen van een inkomen door een echtgenoot. Er zijn echt schrijnende gevallen tussen en het had zo makkelijk voorkomen kunnen worden. Foute keuze? Nee, ok dat is te bout. Handig of verstandig? Zeker ook niet.

Mijn man is kunstenaar en heeft een niet zo consciëntieuze relatie met aardse zaken zoals geld (verdienen). De rijkdom die hij inbrengt ziet er anders uit zullen we maar zeggen. Ik werk (ook) fulltime maar flexibel. Hij doet boodschappen, kookt veelal, schoonmaken hebben we uitbesteed en ik ben thuis de cfo. Werkt prima voor ons. Voor de beeldvorming
een greep uit de opmerkingen die ik krijg;
- wat een bofkont ben jij dat hij de boodschappen doet!
- kan hij wel een beetje koken?
- werk je niet teveel?
- het werkt castrerend voor een man, zo’n sterke vrouw die t geld binnen brengt dat kan nooit goed gaan/zijn

Ook de laatste heb ik serieus meerdere keren om mn oren gekregen. En geloof mij, ik voldoe beslist niet aan het beeld van de carrièrebitch dat in sommige media wordt neergezet. Heb ook geen flitsende, internationale, corporate carriere ofzo maar gewoon een leuke baan met een goed salaris en een charmante stijgende lijn in mijn loopbaan.

Het vooroordeel wat ik hier in sommige posts teruglees dat veel-werkende ouders een onrustiger leven voor hun kinderen creëren dan wanneer er een thuisblijvende ouder is of een ouder die <20 uur werkt herken ik niet. Ja, ik ken gezinnen waar het altijd rennen en vliegen is maar zeker niet bij de meerderheid van de gezinnen waar beide ouders (veel) werken. De meesten die ik ken weten het gewoon goed en soepel te organiseren.

Donna
Nog wat pareltjes

- waarom heb je eigenlijk kinderen genomen als je ze niet zelf wil opvoeden?
- er zijn toch wel belangrijker dingen dan geld verdienen?
- vier dagen thuis zijn is wel het minimum hoor, anders raak je het (????) kwijt.
- wel pittig hoor voor je man.
- nog een kind? Maar je werkt zoveel.

Nu, zonder al die hormonen (nou ja, andere hormonen) kan ik er wel om lachen en de opmerkingen ook wel plaatsen. Maar toentertijd, au!

Het laat in ieder geval zien dat fulltime werken als jonge moeder tegen de heersende norm inging... en dat is nog steeds zo merk ik in mijn omgeving.

MarSy
Bijzonder

Dat mensen menen zo te moeten oordelen...

Gelijkheid is er nog lang niet

Alleenmoeder
Nog een pareltje Donna

Een buurvrouw tegen mij toen mijn dochter 5 was:
Je hebt een eigen huis, een kind, een drukke baan, geld, vriendinnen, een auto, en nou wil je ook nog een man? Poepoe, ben je niet wat veeleisend? (Maw: ben ik niet een beetje jaloers?) ;-)

moederziel
Tureluur

Wat een heerlijke posting!! #80

En nog wat pareltjes:
- Hoe ga je dat allemaal doen dan? (Toen ik zwanger was van nr4, man stond ernaast maar werd niets gevraagd)
- Ik zou het niet kunnen, zo’n druk leven
- waarom wil je dan kinderen als je ze toch wegbrengt?

Ik vind idd ook dat er veel te moeilijk wordt gedaan over werken met een gezin. Hoeft helemaal niet zo ingewikkeld te zijn, hoor. Hooguit blijft er wat minder me-time over.
Wat ik wel een steevast gevecht vond, was de vanzelfsprekendheid waarmee de werk-zorg-combi op mijn bord lag. En niet op dat van werkende pa.
Nu ik officieel alleenstaande ouder ben, krijg ik complimenten. Toen ik nog getrouwd was, kreeg ik vooral kritiek. Maar ik doe nog steeds precies hetzelfde...

Triva
Flavia

"Ga naar een VMBO en je ziet de meiden in de zorgkant en de heren in de technische kant. "

Je loopt wat achter. Er zitten nog steeds weinig meiden in de techniek maar veel jongens doen zorg om daarna in de sport te gaan óf economie/ handel. Onder turken/marokkanen is dat populair: geen vieze handen. Dat de detailhandel goed is voor bbl ( goedkope kracht) maar na je 22ste vlieg je er uit snappen ze nog niet.

bieb63
wel is er een groot verschil

wanneer je plezier/voldoening in je werk hebt versus een 'saaie' baan.
Uitgaande van een (huidige) situatie dat het financieel niet noodzakelijk is dat beiden ft werken (even los van de 'wat als' financiele afhankelijkheid), zal de beleving én daarmee ook de keuze toch enorm verschillen.

Donna
Bieb

De vraag is dan waarom plezier/voldoening voor veel Nederlandse vrouwen relevant is. Ik ken geen vrouwen die zitten te wachten op een kerel die pas financieel verantwoordelijk voor zijn gezin wil zijn als hem dat plezier en/of voldoening schenkt. Waarom dan voor jezelf de lat zo laag leggen?

bieb63
Huh Donna

Het gaat er toch om dat je gezinsleven, voor ieder dus, zo plezierig mogelijk is? Uiteraard binnen de mogelijkheden die er zijn. Als beiden ft werken fin noodzakelijk is, heb je natuurlijk minder keus. En als je allebei een toffe baan hebt, maak je ook weer andere keuzes. Daarbij heb ik het niet over WIE evt pt gaat werken...... dat hangt ook weer af van de situatie.
Maar als het fin mogelijk is dat 1 minder gaat werken, die ene niet zn hele heil uit die baan haalt, die ene het prima vindt om thuis en zorg hiermee te delen, wat voor het hele gezin rust en ruimte geeft, waarom zou je daar niet voor kiezen, als je niet alleen maar bezig bent, met ' wat als'?

Donna
Nou Bieb

Omdat voor mij werken bij het volwassen leven hoort. Net als koken, stofzuigen en tanden poetsen. Sla ik ook niet over, omdat ik zingeving of plezier mis tijdens het uitvoeren van deze taken. Met andere woorden, we kijken vanuit een ander referentiekader naar dit thema.

Bon
Ballen

Niet iedereen (algemeen) kan zo makkelijk 10 ballen van 1 kg in de lucht houden. Gewoon omdat sommige ballen bij anderen 5 kg per stuk wegen, omdat ambities, omstandigheden en wensen anders zijn. Wat de ene zo makkelijk vindt kan voor de ander ingewikkeld zijn en omgekeerd.

Kyana
Bieb

Als ik een saaie baan zou hebben zonder veel kansen dan zou mijn eerste ingeving niet zijn om die baan maar op te geven. Ik zou dan een plan bedenken hoe ik een baan kan vinden waar ik meer voldoening uit zou krijgen maar tot die tijd blijf ik gewoon in die saaie baan werken. Vroeger werkte ik ook in banen waar ik weinig mee kon verdienen en weinig kansen had. Toen ben ik extra opleidingen gaan volgen om wel een baan te krijgen die ik graag zou willen, ook met als doel de inkomsten te vergroten. Ik vind het volkomen normaal om gewoon financieel onafhankelijk zijn. Ook vanwege wat als inderdaad. Want ik en vele vrouwen (en mannen) hebben ontdekt dat wat als echt niet zo ver weg is.

En als dat gebeurd dan is er toch geen keuze meer. Dan zul je toch echt zelf voor zowel kinderen als huishouden als de financiën moeten zorgen. En dan blijkt het allemaal echt wel mogelijk te zijn. En blijkt het ook een stuk makkelijker te zijn als die baan er al is.

Pagina's